Edmond Leburton

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Edmond Leburton
Geboren 18 april 1915
Lantremange, België
Overleden 18 juni 1997
Borgworm, België
Flag of Belgium.svg Premier van België Flag of Belgium.svg
Aangetreden 26 januari 1973
Einde termijn 25 april 1974
Voorganger Gaston Eyskens
Opvolger Leo Tindemans
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Edmond Jules Isidore Leburton (Lantremange, 18 april 1915 - Borgworm, 18 juni 1997) was een Belgisch politicus voor de PSB.

Levensloop[bewerken]

Edmond Leburton was licentiaat in de politieke en sociale wetenschappen en werd leraar in het middelbaar onderwijs.

Hij nam deel aan de Achttiendaagse Veldtocht in mei 1940 en trad toe tot het Verzet, als commandant van de groep 'Refuge-Otarie' binnen het Geheim Leger.

Na de Tweede Wereldoorlog was Leburton van 1947 tot 1948 de kabinetschef van toenmalig ministerLéon-Eli Troclet. Intussen was hij sinds 1946 ook tot gemeenteraadslid van Borgworm en in januari 1947 werd hij burgemeester van de gemeente. Hij vervulde deze mandaten tot in 1988. Tevens was hij van 1946 tot 1981 lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, waarvan hij van 1977 tot 1979 de voorzitter van was.[1]

In 1947 werd hij lid van het bureau van de PSB. Voor deze partij vervulde Leburton in de jaren '50, '60 en '70 verschillende ministerposten. Van 1971 tot 1973 was hij co-voorzitter van de PSB, waarna hij van 1973 tot 1974 eerste minister was. In 1971 werd hij benoemd tot minister van Staat.

Hij was eerste minister in de regeringen Leburton I en II, die geplaagd werden door betogingen zoals de staking van de dokwerkers, de manifestaties van de scholieren tegen de hervorming van het leger, de manifestaties tegen abortus, tegen de herziening van het Schoolpact. Verder was er nog de petroleumcrisis en schandalen (het RTT-schandaal, De Ibramco-affaire). Leburton had daarbij het nadeel dat hij geen Nederlands sprak. Volgens Rik Van Cauwelaert las hij af en toe een speech in het Nederlands voor, die fonetisch voor hem was uitgeschreven en waarvan hij de inhoud niet begreep.

Na hem zou Wallonië pas 40 jaar later opnieuw een Waalse premier leveren aan België.

In Borgworm is er een Centre Sportif Edmond Leburton.

Politieke loopbaan[bewerken]

Hij was van 1959 tot 1985 tevens algemeen voorzitter van de Socialistische Mutualiteiten.

Eretekens[bewerken]

Deze lijst met eretekens werd gedrukt op de rouwbrief.[2]

  • Vlag van België België: Grootkruis Leopoldsorde
  • Vlag van België België: Grootkruis Orde van Leopold II
  • Vlag van Duitsland Duitsland: Grootkruis Orde voor Verdienste
  • Vlag van Nederland Nederland: Grootkruis Orde van Oranje Nassau
  • Vlag van Luxemburg Luxemburg: Grootkruis Orde van de Eiken Kroon
  • Vlag van Spanje Spanje: Ridder Grootkruis van Isabella de Katholieke
  • Vlag van Frankrijk Frankrijk: Grootofficier Erelegioen
  • Orde van de Ster met Gouden Kroon
  • Orde van Koning Abdul-Aziz, Saoedi-Arabië
  • Grootlint Nationale Orde, Burundi
  • Grootkruis Nationale Orde, Nigeria
  • Grootkruis Orde van de Azteekse Adelaar
  • Grootkruis Orde voor Verdienste, Oostenrijk
  • Grootkruis Orde voor Verdienste, Chili
  • Tudor Vladimirescu Orde, Klasse 1
  • Commandeur Orde van het Luipaard
  • Vlag van Italië Italië: Grootofficier Orde voor Verdienste van Italië

Literatuur[bewerken]

  • Pol VANDROMME, Le Socialisme moderne et Edmond Leburton, Éditions Labor, Brussel, 1970
  • Paul VAN MOLLE, Het Belgisch Parlement, 1894-1972, Antwerpen, 1972.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Fiche Leburton, connaitrelawallonie.be.
  2. Rouwbrief Edmond Leburton
Voorganger:
Gaston Eyskens
Belgische premiers
Leburton I en II (1973-1974)
Opvolger:
Leo Tindemans
Voorganger:
Alfred de Taeye
Minister van Volksgezondheid en Gezin
1954-1958
Opvolger:
Robert Houben
Voorganger:
Léon Servais
Minister van Sociale Voorzorg
1961-1965
Opvolger:
Hervé Brouhon
Voorganger:
Joseph-Jean Merlot
Minister van Economische Zaken
1969-1972
Opvolger:
Henri Simonet
Voorganger:
Leo Collard
Partijvoorzitter van de BSP-PSB
1971-1973
Opvolger:
André Cools
Voorganger:
André Dequae
Voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers
1977-1979
Opvolger:
Charles-Ferdinand Nothomb