Edouard Ducpétiaux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Portret van Edouard Ducpétiaux
Titelpagina De la peine de mort Edouard Ducpétiaux uit 1827

Edouard Antoine Ducpétiaux (Brussel, 29 juni 1804 - aldaar, 21 juli 1868) was een Belgisch journalist en hervormer van het Belgische gevangenissysteem.

Ducpétiaux behaalde een diploma in de rechten, maar hij hield zich meer bezig met het schrijven van sociaal bewogen pamfletten voor de Courrier des Pays-Bas in Brussel. Zijn campagne voor twee uitgewezen Franse journalisten bracht hem in conflict met de autoriteiten en hij belandde een jaar in de gevangenis. Hij leerde er een harde les die hij tot een goed einde bracht na zijn vrijlating in 1830. Wegens zijn anti-Nederlandse gevoelens tijdens de Belgische Revolutie kreeg hij de post van Algemene Inspecteur van de Gevangenissen. Hij had reeds een dik boek geschreven tegen de doodstraf in 1827 en kon zijn radicale ideeën nu eindelijk verwezenlijken. Hij verbeterde de omstandigheden voor de vrouwelijke gevangenen, introduceerde speciale programma's voor jeudige delinquenten en verplaatste de oudere gevangenen uit de overbevolkte barakken naar individuele cellen. Toen 'zijn' nieuwe Leuvense gevangenis in 1860 geopend was, werd die door de internationale humanitaire gemeenschap geprezen als triomf van menselijke vernieuwing.

Als fulltime filantroop bereikte Ducpétiaux gelijkaardige resultaten voor zieken, wezen en mentaal gehandicapten. Hij ijverde voor de werkende klasse, riep op tot de oprichting van vakbonden naar het Britse voorbeeld en hij ijverde voor de 'ongehoorde' post van een 'minister van arbeidszaken'. Op 57-jarige leeftijd maakte hij een pelgrimstocht naar Rome (zijn vrouw was naar Moskou vertrokken om te gaan dansen in een circus). Bij zijn terugkeer in Brussel begon hij La Revue Générale in 1856. De Revue bestaat nog steeds. Een straat in Brussel is naar hem genoemd, de Avenue Ducpétiaux. Op 26 augustus 1830 hielp hij de Belgische driekleur ontwerpen samen met Lucien Jottrand.

Werken[bewerken]

  • E. Ducpétiaux, De la peine de mort, 1827
  • E. Ducpétiaux, De l'état des prisons en France et de la réforme pénitentiaire, in: Revue étrangère et française de législation, deel 4, 1837
  • Des progrès et de l'état actuel de la réforme pénitentiaire et des institutions préventives, aux États-Unis, en France, en Suisse, en Angleterre et en Belgique, 1837 - 1838
  • E. Ducpétiaux, De la condition physique et morale des jeunes ouvriers et des moyens de l'améliorer, 1843, 2 delen Tome I & Tome II
  • E. Ducpétiaux, Le paupérisme en Belgique : causes et remèdes, 1844
  • Mémoire sur l'organisation des écoles de réforme, 1848
  • Colonies agricoles, écoles rurales et écoles de réforme pour les indigents, les mendiants et les vagabonds et spécialement pour les enfants des deux sexes, en Suisse, en Allemagne, en France, en Angleterre, dans les Pays-Bas et en Belgique, 1851
  • Des conditions du système d'emprisonnement séparé ou cellulaire, 1858
  • Du patronage des condamnés libérés, 1859
  • De l'association dans ses rapports avec l'amélioration du sort de la classe ouvrière, 1860
  • Exposé de la situation des écoles de réforme de Ruysselede, de Wynghene et de Beernem 1849 - 1858, Brussel, M. Hayez, 1861, 132 blz.
  • La colonisation pénale et l'emprisonnement cellulaire, 1861
  • Architecture des prisons cellulaires - Étude d'un programme pour la construction des prisons cellulaires, 1863
  • Réforme du système d'instruction populaire, Brussel, 1864, 22 blz.

Literatuur[bewerken]