Eduardo Galeano

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eduardo Galeano
Eduardo Galeano in 2008
Eduardo Galeano in 2008
Algemene informatie
Volledige naam Eduardo Hughes Galeano
Pseudoniem(en) Gius
Geboren Montevideo, 3 september 1940
Land Vlag van Uruguay Uruguay
Beroep Journalist, auteur
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Eduardo Hughes Galeano (Montevideo, 3 september 1940)[1] is een Uruguayaans journalist en schrijver. Zijn bekendste werken zijn Las venas abiertas de América Latina (1971) (vertaald als Aderlating van een continent) en Memoria del fuego (1986). In zijn boeken combineert Galeano fictie, journalistiek, politieke analyse en geschiedschrijving.

Biografie[bewerken]

Galeano in 1984

Galeano werd geboren in een katholiek middenklasse gezin van Europese immigranten. Op veertienjarige leeftijd verkocht hij zijn eerste politiek getinte cartoon aan het weekblad van de Socialistische Partij van Uruguay, El Sol. In de vroege jaren zestig begon Galeano zijn carrière als journalist bij het weekblad Marcha. Daarnaast werkte hij twee jaar lang als redacteur van het dagblad Época.

Na een militaire staatsgreep in 1973 belandde Galeano in de gevangenis en later moest hij Uruguay ontvluchten. Zijn boek Las venas abiertas de América Latina werd door de rechtse regeringen verboden in Uruguay, Chili en Argentinië.[2] Hij vluchtte naar Argeninië, waar hij het culturele tijdschrift Crisis oprichtte. Na de staatsgreep van Jorge Videla in 1976 werd Galeano ter dood veroordeeld. Hij ontkwam echter naar Spanje waar hij de trilogie Memoria del fuego schreef.

In het voorjaar van 1985 keerde Galeano terug naar Montevideo waar hij sindsdien woont. In 2004 won Tabaré Vázquez met de linkse beweging Frente Amplio de Uruguayaanse verkiezingen. Galeano schreef vervolgens voor het Amerikaanse politieke maandblad "The Progressive" een stuk onder de titel "Where the People Voted Against Fear", waarin hij zijn steun voor de nieuwe regering uitte en concludeerde dat het Uruguayaanse volk voor het gezond verstand ("common sense") gekozen had omdat zij zich bedrogen voelden door de traditionele partijen "Colorado" en "Blanco".[3] Een jaar later werd Galeano adviseur van de door Hugo Chávez gefinancierde televisiezender TeleSUR.[4]

Persoonlijk leven[bewerken]

In 1959 trouwde Galeano met Silvia Brando. Na een scheiding trouwde hij drie jaar later met Gracielo Berro. In 1976 trouwde hij met Helena Villagra.[1]

Bibliografie (selectie)[bewerken]

  • Los días siguientes (1962)
  • China, Crónica De Un Desafío (1964)
  • Guatemala: Occupied Country (1967)
  • Su majestad el fútbol (1968)
  • Las venas abiertas de América Latina (1971)
  • Memoria del fuego (1982–1986)
  • Mirrors: Stories of Almost Everyone (2009)

Zie ook[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een collectie Engelse citaten gerelateerd aan: Eduardo Galeano
Bronvermelding

Referenties

  1. a b Europa Publications (2003). International Who's Who of Authors and Writers 2004, p. 194-195. Uitg.: Routledge, ISBN 9781857431797.
  2. Democracy Now (28 mei 2009). "Uruguayan author Eduardo Galeano returns with ´Mirrors: Stories of Almost Everyone´", 13:35 min. e.v. Geraadpleegd op 25 juli 2010.
  3. Galeano, Eduardo (januari 2005). "Where the People Voted Against Fear". The Progressive. Geraadpleegd op 26 juli 2010.
  4. Daniels, Alfonso (26 juli 2005). "'Chavez TV' beams into South America". The Guardian. Geraadpleegd op 26 juli 2010.