Eerste Geneefse Conventie
| Internationaal Recht | |||||
|
De Eerste Geneefse Conventie was de eerste van verschillende Geneefse Conventies. De formele (Franse) naam is Convention de Genève pour l'amélioration du sort des blessés et des malades dans les forces armées en campagne, in het Nederlands vertaald als Verdrag van Genève voor de verbetering van het lot der gewonden en zieken, zich bevindende bij de strijdkrachten te velde.[1] Het omvat de behandeling van slachtoffers op het slagveld en werd in 1864 aangenomen als onderdeel van de oprichting van het Internationale Rode Kruis en de Rode Halve Maan. De laatste revisie dateert van 1949.
De conventie kwam er na de inspanningen van de Zwitserse bankier Henri Dunant (1828-1910). Hij werd geïnspireerd toen hij het lijden van de 40.000 gewonden zag die in 1859 vielen bij de Slag van Solferino in Italië. Er was toen nog geen verstandhouding om tijdens korte wapenstilstanden gewonden te evacueren waardoor die vaak hulpeloos stierven aan hun wonden of ontbering.
Dunant riep de lokale bevolking op te helpen waar ze konden zonder onderscheid te maken tussen de vechtende partijen. Hij schreef later het boek Een herinnering aan Solferino dat de gruwelijkheden die hij had gezien beschreef en waarin hij opriep tot de oprichting van een civiel vrijwilligerskorps in elk land dat zich over de gewonden op het slagveld zou ontfermen. Het Rode Kruis van België was in 1864 de eerste dergelijke vereniging. Verder moesten de hulpverleners als neutraal beschouwd worden door strijdende partijen en moesten deze voorstellen in een internationaal verdrag vastgelegd zijn.
In 1863 nam de Geneefse Gemeenschap voor Openbaar Welzijn de taak op zich. Er werd een vijfkoppig comité opgericht dat later het Internationaal Comité van het Rode Kruis werd. Op 22 augustus 1863 bracht dit comité vertegenwoordigers van zestien Europese landen samen die de eerste Geneefse conventie aannamen. Het verdrag moest levens redden, het lijden van gewonde en zieke soldaten verminderen en burgers beschermen met hulp. Tijdens de conferentie werd ook het rode kruis op een witte achtergrond - het omgekeerde van de vlag van Zwitserland - aangenomen als beschermend symbool voor de hulpverleners. Die conferentie eindigde op 29 oktober, de geboortedag van het Rode Kruis. [1]
Sinds 27 juni 2006, nadat Nauru als laatste zich meldde, is de conventie geratificeerd door 194 landen.
[bewerken] Noten
- ↑ Moniteur Belge / Belgisch Staatsblad, 22-11-1997, p. 31033
[bewerken] Zie ook
[bewerken] Externe links
| Meer bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina Eerste Geneefse Conventie op de Nederlandstalige Wikisource. |