Eerste Indochinese Oorlog
| Eerste Indochina-oorlog | ||||
 |
||||
| Datum | 19 december 1946-1 augustus 1954 | |||
| Locatie | Vietnam | |||
| Resultaat | Franse nederlaag, splitsing Noord-Vietnam en Zuid-Vietnam | |||
| Strijdende partijen | ||||
|
||||
| Commandanten | ||||
|
||||
| Verliezen | ||||
|
||||
De Eerste Indochinese Oorlog (ook bekend als de Franse Indochinese Oorlog, Anti-Franse Oorlog, Frans-Vietnamese Oorlog, Frans-Vietminh Oorlog, Indochinese Oorlog, Vuile Oorlog in Frankrijk, en Anti-Franse Verzetsoorlog in hedendaags Vietnam) werd uitgevochten in de Unie van Indochina van 6 december 1946 tot 1 augustus 1954, tussen het Franse Expeditiekorps in het Verre Oosten van de Union française, geleid door de Vierde Franse Republiek en gesteund door het Vietnamese Nationale Leger van Keizer Bảo Đại tegen de Vietminh, geleid door Hồ Chí Minh en Võ Nguyên Giáp. De meeste gevechten vonden plaats in Tonkin in Noord-Vietnam, hoewel het conflict het hele land overspoelde en zich ook uitbreidde naar naburige protectoraten van de Unie van Indochina, Laos en Cambodja.
Naar aanleiding van de herbezetting van Indochina door de Fransen na het einde van de Tweede Wereldoorlog, waarin het gebied werd bezet door het Japanse Keizerrijk, lanceerde de Vietminh een opstand tegen de Franse autoriteit die de kolonies van de Unie van Indochina bestuurde. De eerste paar jaar van de oorlog bestond uit een minderwaardige rurale opstand tegen de Franse autoriteit. Hoewel, nadat de Chinese communisten de noordelijke grens van Vietnam bereikten in 1949, veranderde het conflict in een conventionele oorlog tussen twee legers uitgerust met moderne wapens geleverd door de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie.
De troepen van de Franse Unie bestonden uit koloniale troepen van het hele voormalige rijk (Marokkanen, Algerijnen, Tunesiërs, Laotianen, Cambodjanen, Vietnamezen en Vietnamese etnische minderheden), Franse professionele troepen en eenheden van het Frans Vreemdelingenlegioen. Het gebruik van metropolitaanse rekruten werd verboden door de regeringen om de oorlog niet nog impopulairder te maken thuis. Het werd de "vuile oorlog" (la sale guerre) genoemd door aanhangers van de linkse intellectuelen in Frankrijk (inclusief Jean-Paul Sartre) tijdens de Zaak-Henri Martin in 1950.
Terwijl de strategie van het dwingen van de Vietminh om een goedverdedigde basis in een afgelegen deel van het land aan te vallen aan het einde van hun logistieke spoor werd gevalideerd bij de Slag bij Na San, sloten het gebrek een bouwmaterialen (vooral beton), tanks (door het gebrek aan toegangswegen en de moeilijkheden in het jungleterrein), en luchtverdediging een effectieve verdediging uit. De definitieve ommekeer kwam met de voor de Fransen desastreuze Slag bij Điện Biên Phủ in 1954.
Na de oorlog maakte de Conventie van Genève op 21 juli 1954 een voorlopige verdeling van Vietnam bij de 17e breedtegraad, met de controle van het noorden gegeven aan de Vietminh als de Democratische Republiek van Vietnam onder Hồ Chí Minh, en het zuiden werd de Staat Vietnam onder Keizer Bảo Đại, om te voorkomen dat Hồ Chí Minh controle zou krijgen over heel het land. Een jaar later werd Bảo Đại afgezet door zijn eerste minister, Ngô Đình Diệm, en hij maakte de Republiek Vietnam. Diems weigering om te onderhandelen met Noord-Vietnam over het houden van nationale verkiezingen in 1956, zoals was bepaald door de Conventie van Genève, zou uiteindelijk leiden tot het opnieuw uitbreken van oorlog in Zuid-Vietnam in 1959, de Vietnamoorlog.
[bewerken] Zie ook
 |
Zie de categorie Eerste Indochinese Oorlog van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
