Eerste Indochinese Oorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Naam (taalvarianten)
quốc ngữ Kháng chiến chống Pháp
chữ nôm 抗戰𢶢法
Letterlijke vertaling oorlog, tegen, Frankrijk
Portaal  Portaalicoon   Taal
Eerste Indochina-oorlog
French indochina 1953 12 1.png
Datum 19 december 1946-1 augustus 1954
Locatie Vietnam
Resultaat Franse nederlaag, splitsing Noord-Vietnam en Zuid-Vietnam
Strijdende partijen
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Flag of Colonial Annam.svg Unie van Indochina
Vlag van Cambodja Cambodja
Vlag van Laos Laos
Flag of North Vietnam 1945-1955.svg Viet Minh
Commandanten
Vlag van Frankrijk Philippe Leclerc de Hauteclocque
Vlag van Frankrijk Jean-Étienne Valluy
Vlag van Frankrijk Roger Blaizot
Vlag van Frankrijk Marcel Carpentier
Vlag van Frankrijk Jean de Lattre de Tassigny
Vlag van Frankrijk Raoul Salan
Vlag van Frankrijk Henri Navarre
Flag of Colonial Annam.svg Nguyen Van Hinh
Flag of North Vietnam 1945-1955.svg Hồ Chí Minh
Flag of North Vietnam 1945-1955.svg Võ Nguyên Giáp
Verliezen
74.481 doden
64.127 gewonden
40.000 gevangenen
300.000+ doden
500.000+ gewonden
100.000 gevangenen

De Eerste Indochinese Oorlog (ook bekend als de Franse Indochinese Oorlog, Anti-Franse Oorlog, Frans-Vietnamese Oorlog, Frans-Vietminh Oorlog, Indochinese Oorlog, Vuile Oorlog in Frankrijk, en Anti-Franse Verzetsoorlog in hedendaags Vietnam) werd uitgevochten in de Unie van Indochina van 6 december 1946 tot 1 augustus 1954. Het Franse Expeditiekorps in het Verre Oosten van de Union française, geleid door de Vierde Franse Republiek en gesteund door het Vietnamese Nationale Leger van Keizer Bảo Đại vochten tegen de Vietminh, geleid door Hồ Chí Minh en Võ Nguyên Giáp. De meeste gevechten vonden plaats in Tonkin in Noord-Vietnam, hoewel het conflict het hele land overspoelde en zich ook uitbreidde naar naburige protectoraten van de Unie van Indochina, Laos en Cambodja.

Naar aanleiding van de herbezetting van Indochina door de Fransen na het einde van de Tweede Wereldoorlog, waarin het gebied werd bezet door het Japanse Keizerrijk, lanceerde de Vietminh een opstand tegen de Franse autoriteit die de kolonies van de Unie van Indochina bestuurde. De eerste paar jaar van de oorlog bestond uit een minderwaardige rurale opstand tegen de Franse autoriteit. Hoewel, nadat de Chinese communisten de noordelijke grens van Vietnam bereikten in 1949, veranderde het conflict in een conventionele oorlog tussen twee legers uitgerust met moderne wapens geleverd door de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie.

De troepen van de Franse Unie bestonden uit koloniale troepen van het hele voormalige rijk (Marokkanen, Algerijnen, Tunesiërs, Laotianen, Cambodjanen, Vietnamezen en Vietnamese etnische minderheden), Franse professionele troepen en eenheden van het Frans Vreemdelingenlegioen. Het gebruik van metropolitaanse rekruten werd verboden door de regeringen om de oorlog niet nog impopulairder te maken thuis. Het werd de "vuile oorlog" (la sale guerre) genoemd door aanhangers van de linkse intellectuelen in Frankrijk (inclusief Jean-Paul Sartre) tijdens de Zaak-Henri Martin in 1950.

Ommekeer[bewerken]

De Vietminh werd verleid tot het aanvallen van een goed verdedigde basis in een afgelegen deel van het land. Dit leidde ertoe dat de Slag bij Na San een succes was. Gebrek aan beton, toegangswegen en moeilijk begaanbaar terrein voor tanks en een tekort aan luchtverdediging maakte het echter een pyrrusoverwinning. De Slag bij Điện Biên Phủ in 1954 pakte voor de Fransen desastreus uit, waarna de communistische troepen uiteindelijk de overhand kregen.

Na de oorlog maakte de Conventie van Genève op 21 juli 1954 een voorlopige verdeling van Vietnam bij de 17e breedtegraad, met de controle van het noorden gegeven aan de Vietminh als de Democratische Republiek van Vietnam onder Hồ Chí Minh, en het zuiden werd de Staat Vietnam onder Keizer Bảo Đại, om te voorkomen dat Hồ Chí Minh controle zou krijgen over heel het land. Een jaar later werd Bảo Đại afgezet door zijn eerste minister, Ngô Đình Diệm, en hij maakte de Republiek Vietnam. Diệms weigering om te onderhandelen met Noord-Vietnam over het houden van nationale verkiezingen in 1956, zoals was bepaald door de Conventie van Genève, zou uiteindelijk leiden tot het opnieuw uitbreken van oorlog in Zuid-Vietnam in 1959, de Vietnamoorlog.

Zie ook[bewerken]