Eerste tussenperiode
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Eerste Tussenperiode (ca. 2216 - 2040 v.Chr.) is de periode in de Egyptische Oudheid die volgde op het Oude Rijk. Het was een periode die gekenmerkt werd door het uiteenvallen van het centrale gezag van de farao. De welvaart nam vergeleken met het Oude Rijk af, maar bleef toch nog op vrij hoog niveau in de nomen (provincies) waar de lokale machthebbers het voor het zeggen hadden.
De koningen die tijdens de 7e en 8e Dynastie regeerden, volgden elkaar snel op en hadden geen controle over geheel Egypte. In de provincies waren machtige families ontstaan, die onderling met elkaar rivaliseerden, wat leidde tot een versnippering van het land. De koningen van de 9e en de 10e Dynastie waren afkomstig uit Heracleopolis en die van de 11e Dynastie uit Thebe. Deze Dynastieen werden gesticht door nomarchen (locale machthebbers) die zichzelf tot koning uitriepen. Het kwam regelmatig tot botsingen tussen de Dynastieen uit Heracleopolis en Thebe. Rond 2040 v.Chr. veroverde de Thebaanse heerser Nebhetepre Mentuhotep de noordelijke provincies waarmee Egypte weer een eenheid werd, en daarmee begon het Middenrijk.
Het is waarschijnlijk, maar niet volledig bewezen, dat het begin van de eerste tussenperiode samenviel met een grote droogteperiode, die felle hongersnoden en een gevoelige bevolkingsdaling had veroorzaakt.
[bewerk] Tijdlijn
