Eizeringen
.svg){kind=small} |
|||
  |
|||
|
|
|||
| Provincie |  Vlaams-Brabant |
||
| Gemeente |  Lennik |
||
| Coördinaten | 50°49'N 4°8'E | ||
|
|||
Eizeringen is een dorp in de Belgische gemeente Lennik. Het ligt in het noorden van deelgemeente Sint-Kwintens-Lennik en bestaat uit de volgende gehuchten: Eizeringen, Tuitenberg, Ten Nelleken en Hunsel.
In 1188 is er voor het eerst sprake van Iserghem (Eizeringen), dat daarmee een van de oudst bekende delen van Lennik is.
Aan het einde van de 13e eeuw stond er in Iserghem reeds een kapel. De patrones is Sint-Ursula, aan wie de kapelanij was toegewijd. De stichter is onbekend. De Sint-Geertrui-abdij van Nijvel had medezeggenschap over de kapelanij. In 1595 krijgt de pastoor van Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek de kapelanij toegewezen.
In 1778 is Antonius Luyssaet, onderpastoor van Sint-Kwintens-Lennik, er kapelaan en wordt de kapel ondergeschikt aan de kerk van Lennik.
Wegens de slechte toestand van de wegen naar de moederkerk in Lennik enerzijds, en anderzijds het voldoende aantal inwoners in Eizeringen zelf, wordt in 1807 een petitie opgesteld om de kapel te vergroten. De grote voorvechter voor de nieuwe kerk is Joseph Huysman de Neufcour, eigenaar van het kasteel van Eizeringen en voorzitter van de kerkfabriek. In 1840 krijgt hij toestemming om de kapel te vergroten.
Oorspronkelijk zou een nieuw schip gebouwd worden over de bestaande kapel. Toen de toren van de kapel overgebracht werd op het nieuwe schip stortte deze in. De kapel werd afgebroken. Alleen de muur tussen het koor en de sacristie, waar in 1778 door schilder Meert de verheerlijking van St-Ursula werd uitgebeeld, blijft staan. Bouwmeester Spaak bouwde dan een nieuwe kerk van baksteen in neoclassicistische stijl.
Op 1 januari 1843 wordt Eizeringen parochiaal onafhankelijk van Lennik. De eerste pastoor was Philippus Jacobus Van Dorslaer, die tussen 1832 en 1840 onderpastoor was te Lennik en vanaf 1840 tot 1843 kapelaan was van de kapel.
Rechtover de kerk bevindt zich de herberg 'In de Verzekering tegen de Grote Dorst'. Het gebouw werd één jaar na de bouw van de kerk gerealiseerd. Het café heeft de voorbije jaren internationale faam verworven door het promoten van de lokale streekbieren zoals geuze, kriek en lambiek. Omdat de herberg enkel open is op zondagmiddag wordt het café ook wel eens 'het café met de langste naam, maar met de kortste openingsuren' genoemd. In 2009 organiseerden Toerisme Vlaanderen en het tv-programma Vlaanderen Vakantieland een landelijke wedstrijd, die gewonnen werd door 'In de Verzekering tegen de Grote Dorst'. De herberg sleepte bij die gelegenheid de titel 'Strafste Café van Vlaanderen' in de wacht. Sinds september 2009 staat het café ook in de Ratebeer-lijst van de 50 beste bierbestemmingen ter wereld.
Het kasteel Neufcour is een classicistisch bouwwerk uit de 18e eeuw, dat op de grondvesten staat van een middeleeuws gebouw. Het diende aanvankelijk als buitenverblijf, later als vaste woonplaats voor diverse adellijke families. Wanneer het kasteel opgericht werd, is niet met zekerheid geweten. Het oudste document waarin er melding van gemaakt wordt, is een huwelijkscontract van 9 maart 1729. De familie Huysman de Neufcour bezorgde het domein zijn uitstraling. De Spaanse infante Fernanda de Bourbon verbleef hier tussen 1852 en 1854. De adellijke familie Pottelsberghe de la Potterie woonde er van 1868 tot 1920.
In 1923 werd het kasteel openbaar verkocht aan de pastoor van Strijtem, een nabijgelegen dorp. Wat zijn project met het huis was, is niet duidelijk. Wat vaststaat is dat hij het park rooide om met de opbrengst een deel van de aankoop te betalen. Tien jaar later verkocht hij het kasteel door aan de zusters van het klooster van Eizeringen (Dochters van de Heilige Jozef). Dit gebeurde na bemiddeling door het Bisdom en voor exact dezelfde prijs als deze waaraan de pastoor het kasteel 10 jaar eerder kocht. Dit doet vermoeden dat het bisdom de zusters dwong het huis te kopen om de pastoor uit financiële problemen te redden. Tot 1945 diende het als Franstalig jongenspensionaat voor.
Na WOII kwam het kasteel leeg te staan. Er is sprake van explosie-schade door een bom tijdens WOII maar waar die bom exact terechtkwam (wellicht in de omgeving) is niet duidelijk.
In 1978 stortte de oostelijke muur van het kasteel gedeeltelijk in. De zusters vroegen een sloopvergunning aan maar die werd hen geweigerd. Begin de jaren 90 vroegen de zusters een tweede maal een sloopvergunning aan die hen opnieuw werd geweigerd. De overheid beschermde het kasteel als monument en de omgeving als dorpsgezicht.
Eind de jaren 90 ontstond het idee om het kasteel te restaureren en gebruiken als nieuw vredegerecht voor Lennik. Het vroegere park zou terug ingericht worden als openbaar park. In die optiek werd in 1999 een BPA goedgekeurd dat het kasteel als zone voor openbaar nut inkleurde en de omgeving als parkgebied. Mede door de copernicus-hervorming werd dit plan niet uitgevoerd.
In 2005 werden het kasteel, het wagenhuis en de omliggende weilanden verkocht aan een privé-persoon. In 2006 startten de restauratiewerken. Sinds juli 2010 is het kasteel opnieuw bewoond.
Sinds 1 december 2007 heeft Eizeringen een eigen website.
Ook het verenigingsleven is zeer actief in Eizeringen. Fanfare De Eendracht zorgt steeds voor de nodige muzikale hoogtepunten.
Eind 2009 werd de dorpsvereniging "Eizeringen Leeft!" opgericht. Ondertussen heeft de vereniging het statuut van vzw aangenomen. Als maatschappelijk doel heeft de vzw ervoor te zorgen dat de Eizeringenaren - zowel degenen die er geboren en getogen zijn als de mensen die recent in Eizeringen zijn komen wonen - dichter bij elkaar te brengen, en de vrijwaring van het waardevolle, landelijke karakter van het dorp.
