Elektrosmog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hoogspanningsmast

Het begrip elektrosmog wordt gebruikt om de vermeende of echte negatieve invloeden van elektromagnetische straling een naam te geven. Er wordt meestal een onderscheid gemaakt tussen hoogfrequente (HF, frequentie 3-30 MHz) straling zoals die uitgezonden wordt door radars, mobiele telefoons, zendmasten en microgolven, enzovoort en laagfrequente straling (LF, frequentie 30-300 kHz) die door hoogspanningsleidingen, computers en lampen wordt uitgezonden. Als verzamelnaam voor deze straling wordt de term "elektrosmog" gehanteerd die een analogie suggereert met schadelijke luchtvervuiling.

Met elektroallergie of elektrosensitiviteit wordt een overgevoeligheid voor elektromagnetische straling bedoeld. Dit wordt ook wel EHS (Elektro HyperSensitiviteit) genoemd.

Wetenschap[bewerken]

In de wetenschap bestaat op dit moment geen overeenstemming over de vraag of elektroallergie bestaat of niet.[1] In Nederland is door de overheid het Kennisplatform EMV&G (Elektromagnetische Velden en Gezondheid) opgericht, bestaande uit wetenschappers en maatschappelijke organisaties. In april 2012 hebben zij een kennisbericht uitgebracht over de huidige stand. Hieronder een gedeelte van de publiekssamenvatting daarvan:

De klachten die elektrogevoeligen ervaren, zijn reëel en kunnen ernstig zijn en de kwaliteit van leven nadelig beïnvloeden. Zij melden klachten bij blootstelling aan EMV ver beneden de geldende limieten. De oorzaak van de klachten is wetenschappelijk nog niet duidelijk. Er zijn drie mogelijke verklaringen denkbaar:
  • De klachten worden veroorzaakt door EMV.
  • De klachten hebben een psychische oorzaak.
  • De klachten worden veroorzaakt door andere milieufactoren of ziekten.
Een combinatie van bovenstaande factoren is ook mogelijk. Onderzoek naar de oorzaken is lastig, onder andere doordat elektrogevoeligen onderling verschillen in de aard van de klachten en de bronnen waarbij ze die ervaren. De verwachting is dat verder onderzoek op de korte termijn geen duidelijkheid zal geven over de oorzaak.[2]

Er zijn geen medicijnen bekend die de elektroallergie-klachten verhelpen. Het "opschonen" van de leefomgeving zou helpen, dat wil zeggen het verwijderen/vervangen of uitschakelen van de elektrische apparatuur die de overgevoeligheid veroorzaakt, of het gebruik van afschermmiddelen zoals beschermende kabels voor het lichtnet, of het creeeren van een kooi van Faraday om de woonruimtes.

De aan elektroallergie toegeschreven symptomen variëren van jeuk, duizeligheid en hoofdpijn tot huiduitslag, buikpijn, vermoeidheid en slapeloosheid. Elektroallergie zou ook samenhangen met meervoudige chemische overgevoeligheid (MCS).

De Raad van Europa stelt in een rapport uit 2011 dat kinderen door elektromagnetische golven uit wifi en mobiele telefoons mogelijk worden blootgesteld aan gezondheidsrisico's, ook wanneer het gaat om stralingsniveaus die onder de huidige drempels liggen. Uitgaand van het principe, eventuele nog niet begrepen risico's te vermijden, pleit de Raad voor een zeer voorzichtige omgang met elektromagnetische straling[3]

Op 1 juni 2012 was een uitzending van het programma Zembla over dit onderwerp, getiteld 'Ziek van je mobieltje'. Hierover is veel commotie ontstaan [4]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Prof. dr. ir. Michiel Haas en Henk Wever MsC, Elektrostress & gezondheid: invloed van elektriciteit en zenders, uitgave van het NIBE, Bussum 2011.
  • Ria Luttikhold-Lurvink, Help! De kerktoren geeft straling, Eeserveen 2010.
  • Wolfgang Maes, Stress durch Strom und Strahlung, Neubeuern 2004.
  • Y. Sangen en K. Tazelaar, Elektromagnetische straling, Deventer 2004 (2e druk 2005).
Bronnen, noten en/of referenties
  1. [1]
  2. [2]
  3. Raad van Europa, Resolutie 1.815: [3].
  4. [4]