Elektrosmog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hoogspanningsmast

Met elektrohypersensitiviteit (EHS) of elektroallergie wordt een overgevoeligheid voor elektromagnetische straling bedoeld wat zich uit in ziektesymptomen. Er bestaat in de wetenschap geen overeenstemming dat EHS een bestaande ziekte is.

De elektromagnetische straling die de ziektesymptomen zou veroorzaken wordt dikwijls aangeduid met de term "elektrosmog", die een analogie suggereert met schadelijke luchtvervuiling. Hoogleraar Hans de Bruijn noemt de term "elektrosmog" een voorbeeld van framing van het debat, doordat de term 'smog' associaties maakt met gezondheidsrisico's en de overschrijding van normen, nog voordat dit aangetoond is.[1]

Mate van erkenning[bewerken]

Volgens de Nederlandse overheid brengt een elektromagnetisch veld geen gezondheidsrisico's met zich mee.[2] Wel heeft de Nederlandse overheid het Kennisplatform Elektromagnetische Velden en Gezondheid (EMV&G) opgericht dat bestaat uit wetenschappelijke en maatschappelijke organisaties. Deze erkent de klachten van elektrogevoeligen als reëel, maar noemt ze ook uiteenlopend.[3] De aan EHS toegeschreven symptomen variëren van jeuk, duizeligheid en hoofdpijn tot huiduitslag, buikpijn, vermoeidheid en slapeloosheid. EHS zou ook samenhangen met meervoudige chemische overgevoeligheid (MCS).[bron?]

In 2005 bleek uit een meta-analyse van studies waarin onderzoek is gedaan naar in totaal 725 mensen die claimen te leiden aan EHS dat geen bewijs gevonden kon worden voor hun claims.[4] Anno 2012 bestaat er in de wetenschap geen overeenstemming dat elektrohypersensitiviteit een bestaande ziekte is.[5] Desondanks nam de Raad van Europa in 2011 een resolutie aan die stelde dat aangesloten staten, vooruitlopend op wetenschappelijk bewijs, voorzorgsmaatregelen moeten treffen met betrekking tot elektromagnetische straling.[6]

Behandeling[bewerken]

Volgens sommigen zou het wegnemen of uitschakelen van elektrische apparatuur uit de leefomgeving, het afschermen van lichtnetbekabeling, of het creëren van een kooi van Faraday rondom de woonruimtes helpen.[bron?]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Hugo Schooneveld, Elektrostress Handboek - Leren omgaan met ziekmakende elektromagnetische velden. Wageningen 2014. ISBN 978-90-9027793-6.
  • Michiel Haas en Henk Wever, Elektrostress & gezondheid: invloed van elektriciteit en zenders, uitgave van het NIBE, Bussum 2011.
  • Ria Luttikhold-Lurvink, Help! De kerktoren geeft straling, Eeserveen 2010.
  • Wolfgang Maes, Stress durch Strom und Strahlung, Neubeuern 2004.
  • Y. Sangen en K. Tazelaar, Elektromagnetische straling, Deventer 2004 (2e druk 2005).
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Hans de Bruijn, Framing (2014). Atlas Contact. ISBN 9789045020136.
  2. Zijn elektromagnetische velden schadelijk voor de gezondheid? Rijksoverheid.nl, d.d., bekeken op 6 oktober 2014
  3. Over Elektrogevoeligheid. Kennisplatform.nl, bekeken op 7 oktober 2014
  4. (en) "Electromagnetic Hypersensitivity: A Systematic Review of Provocation Studies ", 2005. Psychosomaticmedicine.org (2005-03-01) Geraadpleegd op 2014-05-30
  5. Stephen J. Genius, Christopher T. Lipp, Elektromagnetische Hypersensiviteit: Feit of fictie?. Science of the Total Environment 414 (2012) 103-112.
  6. Raad van Europa, Resolutie 1815