Elliot Richardson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Elliot Richardson
Elliot Lee Richardson
Elliot Lee Richardson
Geboren 20 juli 1920
Boston (Massachusetts)
Overleden 31 december 1999
Boston (Massachusetts)
Politieke partij Republikeinse Partij
Partner Anne Francis Hazard Richardson
(1929-1999)
Beroep Politicus
Ambtenaar
Advocaat
Jurist
Religie Unitarisme
24e minister van Economische Zaken
Aangetreden 2 februari 1976
Einde termijn 20 januari 1977
President Gerald Ford
Voorganger Rogers Morton
Opvolger Juanita Kreps
22e ambassadeur naar het Verenigd Koninkrijk
Aangetreden 28 januari 1975
Einde termijn 2 februari 1976
President Gerald Ford
Voorganger Walter Annenberg
Opvolger Anne Armstrong
69e minister van Justitie
Aangetreden 25 mei 1973
Einde termijn 20 oktober 1973
President Richard Nixon
Voorganger Richard Kleindienst
Opvolger William Saxbe
11e minister van Defensie
Aangetreden 30 januari 1973
Einde termijn 24 mei 1973
President Richard Nixon
Voorganger Melvin Laird
Opvolger James Schlesinger
9e minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken
Aangetreden 24 juni 1970
Einde termijn 29 januari 1973
President Richard Nixon
Voorganger Robert Finch
Opvolger Caspar Weinberger
25e onderminister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 23 januari 1969
Einde termijn 23 juni 1970
President Richard Nixon
Voorganger Nicholas Katzenbach
Opvolger John Irwin
53e procureur-generaal van Massachusetts
Aangetreden 7 januari 1967
Einde termijn 23 januari 1969
Voorganger Edward Martin
Opvolger Robert Quinn
62e luitenant-gouverneur van Massachusetts
Aangetreden 7 januari 1965
Einde termijn 7 januari 1967
Voorganger Francis Bellotti
Opvolger Francis Sargent
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Elliot Lee Richardson (Boston (Massachusetts), 20 juli 1920 - aldaar, 31 december 1999) was een Amerikaans politicus van de Republikeinse Partij. Hij diende als de luitenant-gouverneur van Massachusetts van 1965 tot 1967 onder gouverneur John Volpe. In 1967 werd hij de procureur-generaal van Massachusetts. In 1969 werd hij door de nieuw gekozen president Richard Nixon gevraagd als onderminister van Buitenlandse Zaken in zijn kabinet. Na iets meer dan jaar onderminister zijn geweest, werd hij door Nixon benoemd tot minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken. In 1973 maakte hij de overstap naar het ministerie van Defensie, waar hij maar enkele maanden minister bleef; al snel daarna werd hij tot minister van Justitie benoemd. In de nasleep van het Watergateschandaal werd Richardson door president Nixon ontslagen. Nixons opvolger Gerald Ford benoemde Richardson in 1975 tot ambassadeur van het Verenigd Koninkrijk, later werd hij door Ford gevraagd als minister van Economische Zaken. Hij behield deze functie tot het einde van het presidentschap van Ford. In 1984 deed hij een gooi naar de zetel van de terugtredende Democratische Senator voor Massachusetts, Paul Tsongas. Tijdens de Republikeinse voorverkiezing werd hij echter verslagen door Ray Shamie, die de verkiezing verloor van Democraat John Kerry.

Bronnen, noten en/of referenties