Emiel Jacques

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De kantklossers

Emiel Jacques, ook Emil Jacques of Emile Jacques (Moorslede, 17 juli 1874 - Michigan, 1937) was een Vlaams/Amerikaans kunstschilder, muralist, illustrator en professor. Naast portretten schilderde hij vooral landschappen en veel vlas.

Opleiding[bewerken]

Jacques studeerde aan de kunstacademie van Roeselare en Antwerpen (1894) en aan het Hoger Kunstinstituut, atelier Pierre Jan van der Ouderaa (1897).

Carrière[bewerken]

De carrière van Jacques begon in 1901 met een eervolle vermelding in de "Prijs van Rome". Hij vestigde zich te Brussel en behoorde er tot de derde School van Tervuren (1906). In 1913 werd hij als Professor aangenomen aan de academie te Mechelen.

Na een verblijf van vijf jaar in Nederland te Den Haag en Nijmegen, vertrok hij in 1924 naar de Verenigde Staten waar hij exposeerde in de Stendahl Galleries in Los Angeles. In 1929 verhuisde hij naar South Bend, Indiana, waar hij hoofd werd van de kunstacademie van de Universiteit van Notre Dame. In Europa schilderde hij vooral religieuze onderwerpen, maar in de Verenigde Staten werd hij opgemerkt door een reeks wandschilderingen over het leven van de Indianen.

Later vestigde een atelier in Portland te vestigen en ging als professor aan de slag aan de Columbia University. Twee jaar voor zijn overlijden in 1937 te Michigan, werd hij Amerikaans staatsburger.

Onderscheidingen[bewerken]

  • Eervolle vermelding in de Prijs van Rome 1901 - werk bevindt zich in de Sint-Martinuskerk te Moorslede.