Emile Vandervelde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Emile Vandervelde
Vlag van België België
Emile Vandervelde.jpg
Geboren Elsene, 25 januari 1866
Overleden Elsene, 27 december 1938
Partij BWP
Minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 17 juni 1925
Einde termijn 22 november 1927
Regering Poullet
Jaspar I
Voorganger Albéric Ruzette (ad interim)
Opvolger Paul Hymans
Minister van Justitie
Aangetreden 21 november 1918
Einde termijn 24 oktober 1921
Regering Delacroix I
Delacroix II
Carton de Wiart
Voorganger Henri Carton de Wiart
Opvolger Aloys Van de Vyvere (ad interim)
Minister van Burgerlijke en Militaire Intendantie
Aangetreden 4 augustus 1917
Einde termijn 1 juni 1918
Regering de Broqueville I
Voorganger Geen (positie gecreëerd)
Opvolger Joseph Wauters
Minister van Volksgezondheid
Aangetreden 13 juni 1936
Einde termijn 23 november 1937
Regering Van Zeeland II
Voorganger Henri Carton de Tournai
Opvolger Arthur Wauters
Minister Zonder Portefeuille
Aangetreden 18 januari 1916
Einde termijn 4 augustus 1917
Regering de Broqueville I
Aangetreden 25 maart 1935
Einde termijn 13 juni 1936
Regering Van Zeeland I
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek
Emile Vandervelde (tweede van rechts) en Gustav Stresemann (links naast hem) (1926)

Emile Guillaume Vandervelde (Elsene, 25 januari 1866 – aldaar, 27 december 1938) was een Belgisch jurist en politicus.

Hij was de onbetwistbare "Patron" van de BWP, de Belgische Werkliedenpartij, de voorloper van de BSP, waarvan hij in 1933 de voorzitter zou worden. Hij was nog student toen hij tot de partij toetrad, in 1885.

In 1894, het jaar waarin hij aan zijn parlementaire loopbaan begon, stelde hij het Charter van Quaregnon op. Het werd de ideologische grondslag van het Belgische socialisme.

Emile Vandervelde bleef vasthouden aan de marxistische leerstellingen, volgens dewelke de maatschappij in twee noodzakelijk vijandige klassen is ingedeeld, en de organisatie van de partij moest gebeuren "op het terrein van de klassenstrijd".

In 1902 werd in het Belgische Parlement zijn wetsvoorstel omtrent een grondwetswijziging voor het algemeen stemrecht, afgeketst door de katholieke regering van Graaf Paul de Smet de Naeyer. 's Avonds ontstond een massale arbeidersbetoging te Leuven. Door de burgerwacht werden 6 arbeiders neergekogeld: Jan Govaerts (22 j.), Petrus Imbrechts (17 j.), Petrus Jansegers (38 j.), Martin Vanlens (38 j.), Jan Ceusters (42 j.) en Pieter Jensen (16 j.). Bevelvoerders en schutters werden achteraf gedecoreerd: Louis Coen, kruis 1e klasse, burgerwachters De Wit en Frère, kruis 2de klasse en schutter Vande Wiele, médaille 1e klasse.

Vandervelde werd professor aan de Vrije Universiteit van Brussel (1895) en behoorde tot de voornaamste politieke leiders in België. Vanaf 1914 was hij minister van Staat, en van 1918 tot 1921 in de Nationale Unie-regeringen minister van Justitie. Hij zorgde voor een Huishuurwet, een Wet inzake het Gebruik van Alcohol, en voor een hervorming van het gevangeniswezen. In 1919 introduceerde Vandevelde samen met de liberaal Paul Hymans en de katholiek Charles de Broqueville het algemeen stemrecht (één man één stem) en leerplicht.

In het eerste Rooms-Rode kabinet-Poullet-Vandervelde (1925-1926) was hij minister van Buitenlandse Zaken en behield deze ministerpost tot 1927. Namens België ondertekende hij in 1925 het verdrag van Locarno.

Minister Zonder Portefeuille
1916-1917
Opvolger:
Emile Brunet
Voorganger:
nieuw
Minister van Militaire en Burgerlijke Intendantie
1917-1918
Opvolger:
Joseph Wauters


Voorganger:
Henri Carton de Wiart
Minister van Justitie
1918-1921
Opvolger:
Aloys Van de Vyvere
Voorganger:
Paul Hymans
Minister van Buitenlandse Zaken
1925-1927
Opvolger:
Paul Hymans
Partijvoorzitter van de BWP
1933-1938
Opvolger:
Hendrik de Man