Emile Verhaeren
Emile Verhaeren (Sint-Amands, 21 mei 1855 - Rouen (Frankrijk), 27 november 1916) is een Vlaamse auteur die in het Frans schreef. De geboorteakte vermeldt als de voornamen Emile Adolphus Gustavus (dus niet Émile zoals ten onrechte meestal wordt geschreven). Verhaerens ouders gaven hun kinderen trouwens allemaal Vlaamse voornamen, namelijk Leo en Maria. Verhaeren studeerde aan het Sint-Barbaracollege te Gent, waar ook al zijn vriend Georges Rodenbach schoolliep.
Het werk van Emile Verhaeren bestaat vooral uit poëzie. Aanvankelijk behoorde hij tot het naturalisme, maar als dichter wordt hij meestal tot het symbolisme en het mysticisme gerekend. Marie Gevers, ook een Vlaams auteur die voornamelijk in de Franse taal publiceerde, kwam via zijn nicht met hem in contact. Verhaeren stimuleerde haar om te schrijven. Beiden zijn ook in het buitenland beroemd geworden en in een aantal talen vertaald.
Verhaeren overleed in Rouen door op een rijdende trein te willen springen. Hij zou op dat moment de legendarische woorden hebben gesproken: Mijn vrouw, mijn vaderland. Dit is echter zeer onwaarschijnlijk.
In Sint-Amands is het Emile Verhaerenmuseum gevestigd, evenals de zetel van het Emile Verhaerengenootschap.
In 2005 eindigde Emile Verhaeren op nr. 116 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg, buiten de officiële nominatielijst. In de Waalse versie eindigde hij op nr. 67.
