Emmanuel de Merode

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Emmanuel de Merode in 2013

Emmanuel de Merode (Carthago bij Tunis, 5 mei 1970) is een Belgisch edelman die bekend is geworden als natuurbeschermer in Centraal- en Oost-Afrika. en directeur van het Virungapark in Congo.

Levensloop[bewerken]

Emmanuel de Merode is de jongste zoon van prins Charles Guillaume de Merode (°1940) en prinses Hedwige de Ligne de la Tremoïlle (°1943). Charles heeft een internationale carrière achter de rug, in dienst van de Verenigde Naties, onder meer in Tunesië en in Naïrobi. Hij is het familiehoofd van de Merodes en draagt de titels Markies van Westerloo en Prins van Grimbergen. Hij woont in Frankrijk. Hoewel prins Emmanuel zijn titel niet gebruikt voor zijn werk, behoort hij tot de hoogste adel van België.

In Londen studeerde hij aan het University College, waar hij zijn doctoraat in de biologische antropologie behaalde. In 2008 werd hij door de Congolese regering benoemd tot provinciaal directeur bij het Congolees Instituut voor Natuurbescherming en directeur van het Virungapark, dat in 1979 door de UNESCO op de Werelderfgoedlijst is geplaatst. De prins moet dit 8000 km² grote park beschermen tegen rebellen en de fauna en flora verzorgen.

Toen verscheidene van de ongeveer tachtig zeldzame berggorilla's werden vermoord, kwam dit in verschillende media uitgebreid in de aandacht. De Congolese directeur zelf van het park werd hiervoor in beschuldiging gesteld en afgezet. Er werd toen op de Merode beroep gedaan.

Prins de Merode begon in 2009 een gewapend offensief tegen extremistische Hutu-rebellen en gaf zijn 750 zwaarbewapende parkwachters het bevel de rebellen te arresteren of het park uit te jagen. Tussen 1996 en 2013 verloren meer dan 150 parkwachters het leven. Er was vooral jacht op houtskool waarin illegaal handel wordt gedreven. Een deel van het park viel in de handen van de M23-rebellen.

Het Virungapark kreeg in 1994 de status van bedreigd Werelderfgoed, status die in juni 2013 nog bevestigd werd door het Werelderfgoedcomité, hetgeen uiteindelijk kan leiden tot het schrappen van Virunga van de Werelderfgoedlijst. De bedreiging kwam niet enkel van de rebellen, maar ook van de Congolese regering die oliewinning binnen het natuurpark vergunde.

Begin 2014 diende de Merode een compromitterend dossier in bij de procureur van Goma, na maanden onderzoek rond Soco International, een Brits bedrijf dat van de Congolese overheid de rechten verkreeg om in het Virunga-park de mogelijkheid van oliewinning te onderzoeken.

Aanslag[bewerken]

Op 15 april 2014 reed De Merode alleen per jeep vanuit Goma naar Rumangabo, voor een afspraak op een afdeling van het Congolees instituut voor het natuurbehoud (ICCN), toen onbekende gewapende mannen hem in een hinderlaag lokten en hem beschoten. Hij kreeg een kogel in de thorax en een in de buik. Hij werd geopereerd in het hospitaal Heal Africa in Goma. Eenmaal buiten levensgevaar, werd hij op 18 april per vliegtuig naar Nairobi overgebracht, waar hij verder revalideerde.

Soco International liet op zijn website weten dat ze deze aanslag streng veroordeelde en er niets mee te maken had. Iedere suggestie in die richting beschouwde ze als ongegrond, lasterlijk en hoogst ongepast.

Op 22 mei 2014 keerde hij naar het Virungapark terug. Na een bezoek aan de gouverneur van Noord-Kivu, bezocht hij de hoofdposten binnen het park en verzekerde al zijn medewerkers van zijn vaste voornemen om verder het oudste nationaal park in Africa te blijven beschermen en besturen.

Familie[bewerken]

Emmanuel de Merode huwde in 2003 met Louise Leakey, een Keniase paleontologe en kleindochter van de vermaarde Britse archeoloog en paleontoloog Louis Leakey. Ze hebben twee dochters:

  • Prinses Seiya de Mérode (2004);
  • Prinses Alexia de Mérode (2006).

Publicaties[bewerken]

  • (samen met Marc Languy,) Virunga : The Survival of Africa's First National Park Tielt, Lannoo, 2009, 350 p. (ISBN 978-9-0209-6562-9 et 9-020965-62-X, OCLC 320201131).
  • Protected areas and local livelihoods : contrasting systems of wildlife management in the Democratic Republic of Congo, Londen, (onuitgegeven doctoraatsthesis), 1998 OCLC 53571246.

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Oscar COOMANS DE BRACHÈNE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 1994, Brussel, 2004
  • Humbert DE MARNIX DE SAINTE ALDEGONDE, État présent de la noblesse belge, Annuaire 2010, Brussel, 2010

Externe link[bewerken]