En Vogue

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
En Vogue
En Vogue live.jpeg
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1988-heden
Oorsprong Oakland, Verenigde Staten
Genre(s) Soul
R&B
Label(s) Atlantic
(1990-1991)
EastWest
(1991-2000)
33rd Street Records
(2004-)
Leden
Zangeres Terry Ellis
(1988-)
Zangeres Cindy Herron
(1989-)
Zangeres Rhona Bennett
(2003-2005, 2006-2008, 2012-)
Ex-leden
Zangeres Dawn Robinson
(1988-1996, 2005, 2008-2011)
Zangeres Maxine Jones
(1988-2001, 2003-2012)
Zangeres Amanda Cole
(2002-2003)
Portaal  Portaalicoon   Muziek

En Vogue is een Amerikaanse R&B-groep, gevormd door de producers Denzil Foster en Thomas McElroy, voorheen bekend van de discogroep Club Nouveau.

1988-1993[bewerken]

En Vogue is het geesteskind van de producers/songwriters Thomas McElroy en Denzil Foster. Zij hielden in 1988 audities in Oakland, Californië, voor een meidengroep met de bedoeling een album op te nemen bij Atlantic Records. Ze zochten een nieuwe stijl die de andere damesgroepen zou overstijgen, en tegelijkertijd een grote klasse en bekoorlijkheid zou uitstralen. Na de audities bleken Cindy Herron, Maxine Jones, Terry Ellis en Dawn Robinson de perfecte bezetting. Oorspronkelijk wilden ze slechts drie meisjes, maar de harmonie en de vonken tussen deze vier wisten Thomas McElroy en Denzil Foster te overtuigen om er vier aan te nemen. Ze hadden alle vier acteer- en zangcarrières gedurende de jaren tachtig.

De originele bedoeling was om de groep de naam 'For You' te geven, maar ze wilden een naam die meer gratie, klasse en mode zou uitstralen. Er werd gekozen voor het sierlijkere 'En Vogue'. De groep haalde zijn muzikale inspiratie bij eerdere artiesten als The Surpremes, Andrew Sisters, The Emotions en Sister Sledge. Toch werd er bij En Vogue geen frontlady naar voren geschoven, zoals men dat gewoon was van eerdere groepen. De meisjes zongen alle vier evenveel de leadzang.

In 1990 verscheen het eerste album 'Born To Sing', de single 'Hold On' bereikte meteen de top van alle hitlijsten en werd gewaardeerd door een groot pop en R&B-publiek. Ook de volgende single 'Lies' werd een grote hit, en tegen de tijd dat 'You Don't Have To Worry' uitkwam kreeg het album platina. 'Don't Go' werd als vierde single uitgebracht en de vier videoclips kregen een artistiekere en stijlvollere uitstraling dan men gewoon was van dance-diva-videoclips.

In 1991 werd En Vogue vijf keer genomineerd op de Soul Train Music Awards, en 'Hold On' won als 'Beste single bij een band of groep'. Ze waren ook genomineerd voor een Grammy Award voor de 'Beste R&B-performance met een duo of groep'.

Eén jaar na 'Born To Song' kwam 'Remix To Sing' uit, een album met zes songs, waarvan vijf remixen van 'Born To Sing' en het kerstlied 'Silent Night'. Ondertussen verscheen En Vogue overal. Tijdschriften, films, tv-shows en reclamefilmpjes besteedden veel aandacht aan het viertal.

De toon was gezet, en na twee jaar was het tijd voor iets nieuws. 'Funky Divas' werd het antwoord op de vraag naar meer. Een album dat schaamteloos de harde kant van de dames liet tonen, en in z'n geheel nóg meer glitter en glamour uitstraalde dan zijn voorganger. De eerste single 'My Lovin' (You're Never Gonna Get It)' werd vanaf het eerste moment een smash-hit en werd genomineerd voor 'Beste R&B song van het jaar' bij de 'National Academy of Recording Arts and Sciences'. In de volgende single 'Giving Him Something He Can Feel', een ballad van Curtis Mayfield, klonken ze nog poeslief, maar bij hun derde hit 'Free Your Mind' waren ze duidelijk geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken.

De daaropvolgende singles 'Give It Up, Turn It Loose' en 'Love Don't Love You' deden het minder goed in de hitlijsten, maar stonden op hetzelfde hoog niveau als hun voorgangers. Met 'Funky Divas' hadden ze duidelijk een nieuwe richting ingeslagen, die nog door geen enkele andere artiest bereikt was, door R&B, jazz, funk, rap en rock te mengen.

Elke single werd begeleid door een originele en sensuele videoclip die elk een andere kant van En Vogue toonde. De videoclip van 'Free Your Mind' verdiende zelfs vier trofeeën op de 'Music Video Producers Association Awards'. 'Funky Divas' stond bovenaan de lijst bij vele critici en ontving in 1993 de 'American Music Award for Soul/R&B album of the year'. De groep zelf verscheen ook meer op televisie in programma's zoals In Living Color en Saturday Night Live. Ze zongen het themalied in voor de ABC-series 'Hello Mr. Cooper' en waren te zien in de film 'Batman Forever'.

In 1993 verscheen de ep 'Runaway Love', een album met zes songs gewijd aan hun fans. Op het album waren 3 remixen van 'Funky Divas' te vinden, de titelsong 'Runaway Love' en 'Whatta Man', een project samen met het raptrio Salt 'n' Pepa. De beide nieuwe songs werden hits, en vooral 'Whatta Man' kreeg grote wereldwijde waardering en werd beloond met verscheidene 'Video Music Awards' een jaar later.

1994-1998[bewerken]

Na hun overdonderende succes van de afgelopen vier jaar, besloot En Vogue een rustperiode in te lassen. Cindy trouwde met Glenn Braggs en werd zwanger. Ook Maxine kreeg haar eerste kind, terwijl Dawn liedjes schreef.

Terry ontwikkelde een parfum 'Southern Exposure' en bracht in 1995 haar soloalbum 'Southern Gal' uit met de hulp van haar En Vogue-producers Thomas McElroy en Denzil Foster. Hiervan verschenen twee singles, 'What Did I Do To You ?' en 'Where Ever You Are'. Hoewel het album zeker niet van lage kwaliteit was, sloeg het toch niet zo aan als men verwacht had, en de geruchten gingen wild de ronde dat het einde van En Vogue gekomen was.

Toch, de groep bestond nog steeds en kwam in 1996 terug samen om een song op te nemen voor de track van de film 'Set It Off'. Het resultaat hiervan is te horen in de grootste hit uit de volledige En Vogue-geschiedenis. 'Don't Let Go (Love)' leverde niet alleen een succesvolle bijdrage aan de film, maar werd ook een wereldberoemde klassieker, met Dawns beste lead-zang.

Na dit onverwachte gigantische succes beslisten de meiden dat het het juiste moment was voor een nieuw album. Helaas verliep dit niet zonder problemen. Sylvia Rhone, hoofd van En Vogues nieuwe label 'Elektra', vroeg aan alle vier de leden van En Vogue om een contract te tekenen voor een project van twee jaar. Maar Dawn vond dat ze dat niet kon, omdat ze reeds een contract voor haar latere solocarrière had getekend bij Interscope. Ze voelde zich buitengesloten en verraden. «Ze gaven mij een ultimatum : Je doet het op onze manier, of je bolt het af!» zei Dawn in een interview. Cindy leefde mee met Dawn, maar Maxine en Terry bekeken de zaak anders. Zij beweerden dat Dawn sowieso van plan was om uit de groep te stappen, en het contract van twee jaar enkel als goedkoop excuus gebruikte.

Uiteindelijk verliet Dawn in 1997 de groep en En Vogue bleef nog als trio over voor het nieuwe album, waarvan de vocals van sommige liedjes opnieuw moesten worden ingezongen om de stem van Dawn te vervangen. Ook de titel van het album 'Friendship' moest worden verwijderd, en werd vervangen door het weinig originele 'EV3', hetgeen duidde op de derde full-cd en natuurlijk de bezetting, die nog maar uit drie dames bestond.

De single 'Whatever' werd een kleine hit, maar kon het succes van 'Don't Let Go (Love)' niet evenaren. De daaropvolgende single 'Too Gone, Too Long' flopte totaal onverwacht, en En Vogue werd genoodzaakt om hun wereldtournee te annuleren, door te weinig ticketverkoop.

De reden voor deze val is nog steeds moeilijk te achterhalen. Cindy zei in een tijdschrift: «Ik kan niet zeggen dat ik echt hou van ons laatste album. Maar er zijn redenen voor. We moesten met een hele hoop andere en verschillende producers werken, en het album heeft hierdoor weinig samenhang.». Een andere reden voor de hele flop zou ook het vertrek van Dawn kunnen geweest zijn.

1999-2005[bewerken]

In 1999 verscheen 'Best of En Vogue', een compilatie met al hun singles van de voorbije negen jaar, plus de song 'Let It Flow' genomen van het album 'EV3'. Deze werd in Europa uitgebracht ter promotie van de Best Of.

Geheel onverwacht pakte het trio in 2000 terug uit met hun vierde grote album 'Masterpiece Theatre'. En deze mag terecht het opmerkelijkste album van En Vogue genoemd worden. In verschillende liedjes op het album wordt gebruikgemaakt van klassieke muziekstukken, die door stuwende R&B-ritmes omgetoverd worden tot pareltjes van songs. Helaas werd er maar één single van uitgebracht, 'Riddle', en werd enkel een grote hit in Europa.

Kort nadat 'Masterpiece Theatre' uit de hitlijsten verdween, werd En Vogue gedumpt door hun platenmaatschappij 'Elektra' en besloot Maxine om uit de groep te stappen om meer tijd met haar familie door te brengen. Een andere reden was omdat ze Dawn miste.

In 2001 kwam 'Very Best Of En Vogue' uit. Een album dat ongeveer dezelfde singles bevatte als de 'Best Of En Vogue' en dus eigenlijk compleet overbodig was. Zelfs 'Riddle' is niet terug te vinden op het album.

En Vogue was al sinds het vertrek van Dawn op zoek naar een nieuw vierde lid, maar nu ook Maxine de groep verlaten had was die nood nog groter geworden. Een nieuw derde lid vonden ze uiteindelijk in Amanda Cole. Een jonge zangeres die al eerder met de En Vogue-producers Foster/McElroy gewerkt had. In 2001 ging ze samen met Terry en Cindy op tournee, waar ze kleine concerten speelden in de Verenigde Staten en in Nederland.

In 2002 werd er opnieuw een album opgenomen, dit keer samen met Amanda. 'The Gift Of Christmas' kwam uit op het einde van het jaar, en bevatte veel covers van bestaande kerstliedjes. Net zoals bij 'Masterpiece Theatre' was de promotie miniem, en werd het album vooral over het internet verkocht.

Hierna hield ook Amanda het weer voor bekeken, en verliet En Vogue omdat ze solo wilde gaan en terug haar eigen songs wilde schrijven. Maxine en Dawn waren niet van plan om terug in de groep te komen, en nadat En Vogue in de eerste helft van 2003 als een duo verder ging, werd in het najaar aangekondigd dat ze een nieuw lid gevonden hadden om Amanda te vervangen. De 21-jarige solo-artiste Rhona Bennett, die in 2001 een hit had met 'Satisfied', had alles om perfect bij En Vogue aan te sluiten.

Ze werd meteen op de proef gesteld, want in eind 2003 werd En Vogue gevraagd om te spelen op de Belgische productie 'Night Of The Proms'. Ze hapten toe, en zongen in oktober, november en december concerten in België, Nederland en Duitsland. Hits als 'Don't Let Go (Love)' en 'Free Your Mind' met een orkest als begeleiding bleken goed te werken. Omdat Cindy op die moment wat tijd nodig had voor haar privé-leven, werd Maxine teruggevraagd om Cindy te vervangen op de 'Night Of The Proms'-concerten. Maar officieel bleef de groep uit Terry-Cindy-Rhona bestaan.

Het begon te lijken dat de glorie-periode van En Vogue al een lange tijd voorbij was, en dat ze sinds 1997 enkel de ene flop na de andere teweeg brachten. Maar na zeven slechtere jaren leek het dat de zon er terug door begon te komen voor onze meisjes. 2004 is namelijk het jaar van 'Soulflower', hun vijfde grote album. En jawel hoor, ze konden het nog steeds.

De song 'Losin' My Mind' werd als test-single naar de radio's gestuurd en werd in begin 2004 de meest gevraagde hit op 'AC Radio Stations' in de VS. Het album werd uitgebracht (om onduidelijke redenen enkel in de Verenigde Staten) en 'Ooh Boy' werd als eerste officiële single gekozen. Een modern R&B-nummer dat een van de grootste hits van 2004 in Amerika werd.

Gedurende de zomer van 2004 gingen de meiden van En Vogue terug op een succesvolle tournee door de Verenigde Staten, afgewisseld met interviews en tv-gastoptredens. Hun glittertijd van 1992 bleek weer helemaal teruggekomen te zijn, enkel niet meer op wereldvlak. Het nieuwe album is namelijk nergens in Europa te vinden, en ook de twee singles werden hier niet uitgebracht.

2007 - 2008[bewerken]

  • In januari 2008 trad En Vogue acht keer samen met Natalia en Shaggy op in het Antwerpse Sportpaleis. (Natalia meets En Vogue feat. Shaggy)
  • In oktober 2007 brachten En Vogue en de Vlaamse Natalia naar aanleiding van deze concertreeks een single uit. De single Glamorous is een nummer uit Natalia's derde album Everything & More.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Born to sing 1990 25-08-1990 44 9
Funky divas 1992 13-06-1992 38 43
EV 3 1997 28-06-1997 14 20
Best of En Vogue 1998 31-10-1998 36 8 Verzamelalbum
Masterpiece theatre 2000 03-06-2000 56 11
The gift of Christmas 2002 -
Album(s) met hitnoteringen in
de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
EV 3 1997 05-07-1997 13 9

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Hold on 1990 04-08-1990 12 8
Lies 1990 29-09-1990 tip11 -
My lovin' (You're never gonna get it) 1992 16-05-1992 11 10
Giving him something he can feel 1992 01-08-1992 tip4 -
Free your mind 1990 07-11-1992 7 8 Alarmschijf
Runaway love 1993 23-10-1993 tip11 - met FMob
Whatta man 1994 09-04-1994 14 8 met Salt 'n' Pepa
Don't let go (Love) 1997 01-02-1997 2 17
Whatever 1997 14-06-1997 22 4 Alarmschijf
Too gone too long 1997 22-11-1997 tip2 -
Riddle 2000 03-06-2000 28 10
So what the fuss 2005 07-05-2005 tip7 - met Stevie Wonder en Prince
Single(s) met hitnoteringen
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Don't let go (Love) 1997 01-03-1997 4 20
Riddle 2000 24-06-2000 15 12
Glamorous / Where she belongs 26-10-2007 03-11-2007 2 23 met Natalia