Endocarditis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Endocarditis
Bartonella henselae-organismen in de hartklep van een endocarditis-patiënt met negatieve bloedkweken. De bacterie is zichtbaar als zwarte korreltjes.
Bartonella henselae-organismen in de hartklep van een endocarditis-patiënt met negatieve bloedkweken. De bacterie is zichtbaar als zwarte korreltjes.
ICD-10 I33
ICD-9 421
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Endocarditis is een ontstekingsreactie die de hartkleppen aandoet. Het kan worden onderverdeeld in infectieuze en niet-infectieuze oorzaken, afhankelijk van of er een micro-organisme in het proces is betrokken.

Infectieuze endocarditis[bewerken]

De hartkleppen worden niet doorbloed, waardoor witte bloedcellen ze niet kunnen ontdoen van infectie. Normaal gesproken voorkomt de bloedstroom dat zulke infecties zich in het hart kunnen nestelen. Als de klep echter beschadigd is, bijvoorbeeld door acuut reuma of na een operatie, wordt nestelen veel makkelijker. Infecties in de mond, bijvoorbeeld door gebrekkige mondhygiëne, zijn een belangrijke oorzaak van endocarditis, omdat bloed in dat geval nog wel eens in contact komt met de buitenwereld en de bacteriën in de mond van de patiënt. In dat geval worden meestal streptokokkensoorten als verwekker gevonden. Indien de toegangsweg van de bacteriën in de huid gelegen is, zoals bij intraveneuze drugsgebruikers, worden vaak stafylokokken uit het bloed gekweekt. Als klepvervangende operaties hebben plaatsgevonden en er kunstkleppen zijn aangebracht, is de kans op endocarditis vergroot. Ook dan worden vaak huidbacteriën aangetroffen.

Niet-infectieuze endocarditis[bewerken]

Een niet-infectieuze endocarditis is zeldzaam. Een vorm hiervan wordt Libman-Sacks endocarditis genoemd en komt met name voor in patiënten met lupus erythematodes en het antifosfolipidensyndroom. Niet-infectieuze endocarditis kan ook voorkomen bij kanker.

Diagnose van een infectieuze endocarditis: Dukes-criteria[bewerken]

Major criteria

  • Bewijs voor endocardiale betrokkenheid middels echocardiografie:
    • een oscillerende intracardiale massa aan de klep, of aan het klepsteunapparaat, of aan een kunstklep.
    • een abces
    • een nieuwe, gedeeltelijke loslating van een klepprothese
    • een nieuwe kleplekkage

Minor criteria

  • Predispositie, dit betekent een predisponerende hartafwijking zoals een klepprothese, of intraveneus druggebruik.
  • Koorts boven 38.0°C
  • Vasculaire verschijnselen
  • Immunologische verschijnselen
  • Positieve bloedkweken van niet-typische micro-organismen.
  • Aerologisch bewijs voor een actieve infectie van een typisch micro-organisme.

De diagnose infectieuze endocarditis wordt gesteld bij aanwezigheid van ten minste:

  • 2 major criteria
  • 1 major en drie minor criteria
  • 5 minor criteria.

Therapie[bewerken]

De behandeling bestaat bij infectieuze endocarditis uit langdurige toediening van antibiotica via de bloedbaan. Indien sprake is van ernstige beschadiging van de hartklep, of abcesvorming rond de klep, of er is sprake van complicaties zoals embolisatie van geïnfecteerde trombi zal worden overgegaan tot een operatieve klepvervanging.