Engelram VII van Coucy
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| 1339 -1397 | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Heer van Coucy | ||||||
|
||||||
| Hertog van Bedford | ||||||
|
||||||
| Graaf van Soissons | ||||||
|
||||||
|
Engelram VII (?, 1339 - Bursa (Turkije), 18 februari 1397) was de laatste heer van Coucy en schoonzoon van koning Eduard III van Engeland.
Engelram VII erfde de titel van heer van Coucy toen zijn vader, Engelram VI van Coucy tijdens de Slag bij Crécy in 1346 sneuvelde. Zijn moeder, Catharina van Habsburg stierf in 1348 of 1349 door de pest. Coucy trok op vijftienjarige leeftijd voor het eerst ten strijde tegen Engeland. Op achttienjarige leeftijd was hij de aanvoerder van het adellijke leger dat met succes probeerde de Jacquerie neer te slaan.
In 1359 werd Engelram als gijzelaar naar Engeland gestuurd nadat de Britten de Franse koning Jan II gevangen hadden genomen. Daar ontmoette hij koning Eduard III, en de koningsdochter Isabella van Engeland. In 1365 trouwden de twee in Engeland. Naast een grote bruidsschat kreeg Coucy ook de landen die zijn familie in Engeland bezat voor de Honderdjarige oorlog terug.
In 1375 viel Engelram met 22.000 soldaten Zwitserland binnen waar hij zich zonder militair succes maar louter door plunderingen wist te verrijken. In de laatste kruistocht tegen het Ottomaanse rijk werd Coucy bij de Slag bij Nicopolis gevangengenomen. Hij stierf in gevangenschap. Zijn landerijen werden vielen toe aan zijn dochter Maria, tot ze in 1400 door de kroon werden overgenomen.
Het leven en de wereld van Engelram VII van Coucy is uitgebreid beschreven door Barbara Tuchman in haar historische werk De waanzinnige veertiende eeuw (non-fictie, 1978, vertaling van A Distant Mirror: the Calamitous 14th Century., Alfred A. Knopf, New York, 1984. ISBN 0-394-40026-7).
