Ennio Antonelli

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ennio Antonelli
Cardinal Ennio Antonelli.jpg
Kardinaal van de Katholieke Kerk
Wapen kardinaal
Ambt emeritus
Titelkerk Sant'Andrea delle Fratte
Creatie
Gecreëerd door Johannes Paulus II
Consistorie 21 oktober 2003
Kerkelijke carrière
1982-1988 Bisschop van Gubbio
1988-1995 Aartsbisschop van Perugia
1995-2001 Secretaris-generaal van de Italiaanse bisschoppenconferentie
2001-2008 Aartsbisschop van Florence
2008-2012 Voorzitter van de Pauselijke Raad voor het Gezin
Portaal  Portaalicoon   Christendom

Ennio Antonelli (Todi, 18 november 1936) is een Italiaans geestelijke en kardinaal van de rooms-katholieke Kerk.

Antonelli studeerde aan het seminarie in zijn geboorteplaats en vervolgens in Assisi en aan de Pauselijke Lateraanse Universiteit in Rome. Daar behaalde hij een graad in de theologie. Hij promoveerde vervolgens aan de Universiteit van Perugia in de klassieke letteren en werd in 1960 tot priester gewijd. Hij werd rector van het seminarie van Assisi en hoogleraar klassieke talen in Perugia. In 1982 benoemde paus Johannes Paulus II hem tot bisschop van Gubbio. In 1988 werd hij aartsbisschop van Perugia. Hij legde deze functie neer in 1995, toen hij secretaris-generaal van de Italiaanse bisschoppenconferentie werd.

In 2001 werd hij benoemd tot aartsbisschop van Florence. Tijdens het consistorie van 21 oktober 2003 werd hij tot kardinaal gecreëerd. Hij kreeg de Sant'Andrea delle Fratte als titelkerk. Kardinaal Antonelli nam deel aan het Conclaaf van 2005. Op 7 juni 2008 benoemde paus Benedictus XVI hem tot president van de Pauselijke Raad voor het Gezin. In die hoedanigheid trad hij in november 2008 in het strijdperk voor het recht op leven van Eluana Englaro, een Italiaanse vrouw die al 16 jaar in coma lag. De Italiaanse Hoge Raad had gevonnist dat in het geval van deze vrouw passieve euthanasie was toegestaan.[1]

Op 26 juni 2012 ging Antonelli met emeritaat.

Voorganger:
Silvano Piovanelli
aartsbisschop van Florence
2001-2008
Opvolger:
Giuseppe Betori
Bronnen, noten en/of referenties