Enrico Caruso

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Caruso door Mario Nunes Vais.
Enrico Caruso en Nellie Melba zingen het duet "O soave fanciulla" uit Giacomo Puccini's opera La bohème.
Enrico Caruso zingt "Io non ho che una povera stanzetta" uit de tweede acte van de opera La bohème van Ruggero Leoncavallo (1897), een opname uit 1911.
Enrico Caruso en Antonio Scotti zingen "O Mimì, tu più non torni" uit de vierde akte van Giacomo Puccini's opera La bohème. Een opname uit 1907.
"Donna non vidi mai" uit Puccini's opera Manon Lescaut uit 1893. Dit is een opname uit 1913 gezongen door Enrico Caruso.
"O Souverain, O Juge, O Pere!" uit de opera Le Cid (1885) van de Franse componist Jules Massenet, gezongen door Caruso op 5 februari 1916.

Enrico Caruso (Napels, 25 februari 1873 - aldaar, 2 augustus 1921) was een van de beroemdste tenoren in de geschiedenis van de opera.

Hij werd geboren in Napels in Italië, en hij begon zijn carrière in deze stad in 1894. Zijn eerste grote succes kwam een jaar later in Milaan waar hij zijn eerste twintig opnames maakte. Zijn eerste grammofoonplaat, en tevens de eerste in de geschiedenis, maakte hij in 1902: Enrico Caruso met Vesti la giubba uit I Pagliacci, waarvan 1,2 miljoen exemplaren werden verkocht. In 1903 ging hij naar New York om daar op te treden met de New York Metropolitan Opera. In hetzelfde jaar begon hij met grammofoonopnames voor de Victor Talking Machine Company; zijn relatie met het orkest en het opnamebedrijf bleven tot 1920 in stand.

Caruso's repertoire omvatte ongeveer zestig opera's, de meeste in het Italiaans, hoewel hij ook in het Frans en Engels zong (weliswaar met een sterk Italiaans accent). Hij had ook een repertoire van ongeveer 500 liederen, van klassiek tot traditionele Italiaanse volksliedjes tot de populaire muziek van die tijd. Hij was een van de eerste zangers die veel opnames maakte. Caruso en de platenspeler deden veel om elkaars carrière te versterken in de eerste 20 jaar van de 20e eeuw. Zijn populaire opnames en zijn bijzondere stem maakten van hem een van de bekendste sterren uit zijn tijd.

Zijn leven was het onderwerp van de film The Great Caruso uit 1951, waarin de bekende tenor Mario Lanza de rol van Enrico Caruso vertolkte.

Oude opnamen van Caruso worden gebruikt in de film Match Point van Woody Allen uit 2005.

Externe links[bewerken]