Eobasileus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eobasileus
Fossiel voorkomen: Ypresien-Lutetien
(~ 48 - 45,5 Ma)
Eobasileus Uintatherium.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Onderklasse: Theria
Infraklasse: Eutheria (Placentadieren)
Orde: Dinocerata
Familie: Uintatheriidae
Geslacht
Eobasileus
Cope, 1872
Typesoort
Eobasileus cornutusCope 1872
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Zoogdieren

Eobasileus is een uitgestorven monotypisch geslacht van zoogdieren, dat voorkwam in het Midden-Eoceen.

Beschrijving[bewerken]

schedel van Eobasileus

Het enorme lichaam van dit 300 cm lange, neushoornachtige dier, met een schofthoogte van 150 cm, werd gedragen door vier olifantachtige poten. Het dier had een langgerekte kop met grote slagtanden in de bovenkaak. Boven op de kop prijkten zes benige, stompe uitsteeksels, waarvan de achterste vier vermoedelijk bedekt waren met huid en het voorste paar met hoorn. De onderkaak bevatte erg kleine snijtanden, terwijl de bovenkaak geheel tandloos was.

Etymologie[bewerken]

Eobasileus betekent letterlijk "jonge koning".

Leefwijze[bewerken]

Bij het verzamelen van voedsel werd waarschijnlijk gebruik gemaakt van de tong en de slagtanden.

Vondsten[bewerken]

Resten van dit dier werden gevonden in de Amerikaanse staat Wyoming.

Bronnen, noten en/of referenties
  • D. Palmer, B. Cox, B. Gardiner, C. Harrison & J.R.G. Savage (2000) - De geïllustreerde encyclopedie van dinosauriërs en prehistorische dieren, Köneman, Keulen. ISBN 3 8290 6747 X
  • Eobasileus in de Paleobiology Database