Eric Liddell

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Eric Liddell
Volledige naam	Eric Henry Liddell
Geboortedatum	16 januari 1902
Geboorteplaats	Tianjin
Overlijdensdatum	21 februari 1945
Overlijdensplaats	Weihsien
Sportieve informatie
Discipline	sprint
Eerste titel	Brits kampioen 100 m en 220 yards 1924
OS	1924
Extra	Wereldrecordhouder 200 m 1924-1928
Atletiekportaal

Eric Henry Liddell (Tianjin, 16 januari 1902 - Weihsien, 21 februari 1945) was een Schots atleet en Rugby Union-speler. Hij won Olympisch goud op de 400 meter tijdens de Spelen van 1924, een feit dat een prominente rol speelt in de speelfilm Chariots of Fire.

Liddell werd geboren in Tianjin in China, waar zijn ouders werkten als missionarissen voor de London Missionary Society. Als zesjarige werd hij naar een school in Londen gestuurd. Op de middelbare school bleek hij een uitstekend atleet te zijn en kreeg hij al de reputatie de snelste Schotse loper te zijn. Ook zijn oudere broer Rob was een uitstekend atleet.

In 1920 ging Eric Liddell aan de University of Edinburgh "zuivere wetenschap" studeren. Tijdens zijn studie kwam hij voor het eerst uit voor de Schotse Rugbyploeg. Hij deed tweemaal mee aan het Vijflandentoernooi. In 1924 liep hij een Brits record op de 100 yards van 9,7 seconden, dat 35 jaar lang niet gebroken zou worden.

De Olympische Spelen van hetzelfde jaar werden gehouden in Parijs. De voorronde van Liddell's sterkste afstand, de 100 meter, werd gehouden op een zondag. Uit zijn geloofsovertuiging besloot hij van deelname op deze afstand af te zien. Hij trainde daarom intensief op de 400 meter, en won de finale met ruime voorsprong op de Amerikaan Horatio Fitch in een wereldrecord van 47,6 seconden. In de finale van de 200 meter liep hij, voor de enige keer in hun carrière, onder andere tegen een andere Brit, Harold Abrahams. Liddell werd tweede, vlak achter Jackson Scholz, Abrahams finishte als zesde.

Een jaar na de Spelen en zijn afstuderen keerde Liddell terug naar China. Net als zijn ouders werkte hij er als missionaris, eerst in zijn geboortestad en later in Shaochang. Af en toe liep hij er nog een wedstrijd. Hij werkte aanvankelijk voornamelijk als leraar en trainde zijn leerlingen in verschillende sporten. In 1932 werd hij benoemd tot dominee. Hij trouwde twee jaar later met Canadese Florence Mackenzie. Zij kregen drie dochters.

In 1941 was het leven in China zo gevaarlijk geworden dat de Britse regering haar landgenoten adviseerde te vertrekken. Florence en de dochters gingen naar Canada, maar Eric Liddell en zijn broer, die arts was, bleven hun werk doen. Twee jaar later werd het gebied waar zij werkten bezet door de Japanners en werden beiden in een kamp geïnterneerd. In het kamp was een groot gebrek aan voedsel en medicijnen. Liddell stierf in 1945 aan de gevolgen van een hersentumor. Hij werd begraven in het Mausoleum van de Martelaren in Shijiazhuang.

Zesenvijftig jaar na de triomf van Liddell in Parijs won opnieuw een Schotse atleet goud op de Olympische Spelen, Alan Wells. Toen hem na de race gevraagd werd of hij de race had gewonnen voor Abrahams, de laatste Britse Olympisch kampioen op de 100 meter voor hem, antwoordde hij: "Nee, deze was voor Eric Liddell."

[bewerk] Chariots of Fire

De successen van Liddell en Abrahams werden verfilmd in Chariots of Fire. Deze film won in 1981 de Oscar voor beste speelfilm. In de film komt een onjuistheid voor met betrekking tot Liddell's besluit in Parijs de 100 meter niet te lopen. Er komt een scene in voor waarin Liddell pas op de boot naar Frankrijk hoort dat de finale op een zondag gelopen zal worden. In werkelijkheid ging het om een voorronde en was het programma al maanden bekend, zodat Liddell bijtijds zijn training op de 400 meter kon afstemmen.