Eriekanaal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Eriekanaal in Rochester in 2001.

Het Eriekanaal (Engels: Erie Canal) is een 584 kilometer lang kanaal in de Amerikaanse staat New York, dat de Hudsonrivier met het Eriemeer verbindt. Het voorstel kwam uit 1807, de bouw was tussen 1817 en 1825 en de officiële opening was op 26 oktober 1825.

Achtergrond[bewerken]

Bij de uitbreiding van de dertien Engelse kolonies aan de oostkust van Noord-Amerika naar het westen toe werd men geconfronteerd met het probleem van de gebrekkige transportmogelijkheden tussen de kusthavens en het binnenland. Dichtbij de kust waren een aantal bevaarbare rivieren voorhanden, maar het Appalachengebergte verder landinwaarts vormde een ernstige barrière. Reizigers en goederen dienden over slecht begaanbare wegen te reizen. Bovendien was graan, het belangrijkste exportproduct van de Ohio-vallei, een massagoed dat niet rendabel per wagen naar de bevolkingscentra aan de oostkust te transporteren was. Eind 18e en begin 19e eeuw werd het de kustbewoners duidelijk dat de stad of staat die er in slaagde een goedkope en betrouwbare transportroute naar het westen te vinden daar groot economisch profijt van zou hebben. De zeehaven aan het eind van zo'n route zou de handel fors zien toenemen. Er werden daarom in deze periode verschillende projecten op stapel gezet in onder meer Virginië, Maryland en Pennsylvanië.

Het kanaal[bewerken]

Het idee om een kanaal aan te leggen kwam van François Adriaan van der Kemp.[bron?] De Holland Land Company schonk de staat 44.000 ha grond voor de aanleg. Het Eriekanaal heeft veel bijgedragen tot de ontsluiting van het gebied langs de Amerikaanse Grote Meren dat nu een scheepvaartverbinding kreeg met de Atlantische Oceaan. Het kanaal had ook grote invloed op de groei van de stad New York.

De lengte van de kunstmatige waterweg was na voltooiing 584 km. Hij was na 12 meter breed en 1,20 m diep. Het kanaal kende een groot aantal schutsluizen. Aanvankelijk kon alleen worden gevaren met schepen die een waterverplaatsing hadden van niet meer dan 75 ton. Toch was het economisch succes groot, want de transportkosten voor goederen van de Grote Meren naar de stad New York verminderden met ongeveer 90%. Door dit succes kon het kanaal al in 1862 worden verdiept en verbreed.

Dwarsprofiel van het originele kanaal.