Errico Petrella

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Errico Petrella
Errico Petrella portret door Francesco Gonin (1808-1889) in de Bibliothèque nationale de France
Errico Petrella portret door Francesco Gonin (1808-1889) in de Bibliothèque nationale de France
Algemene informatie
Volledige naam Errico (Enrico) Petrella
Geboren 1 december 1813
Overleden 7 april 1877
Land Vlag van Italië Italië
Werk
Genre(s) Klassiek, HaFaBramuziek
Beroep Componist
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Errico (Enrico) Petrella (Palermo, 1 december 1813Genua, 7 april 1877) was een Italiaans componist. Petrella werd rond 1870 beschouwd als de meest succesvolle Italiaanse operacomponist na Giuseppe Verdi.

Levensloop[bewerken]

Petrella kreeg zijn eerste muzieklessen bij Saverio Del Giudice. Hij verhuisde naar Napels en studeerde aldaar bij Nicola Antonio Zingarelli en Michele Costa. Vervolgens studeerde hij privé bij Vincenzo Bellini en zijn invloed is soms in de muziek van Petrella herkenbaar. Op 16-jarige leeftijd ging zijn klucht Il diavolo color di rosa in het Teatro La Fenice in Napels in première en had daarmee groot succes. Het werd gevolgd van de klucht Il giorno delle nozze, gebaseerd op de avonturen van Pulcinella, en Lo scroccone. Na deze vroege successen heeft hij pogingen an andere theaters in Napels gedaan. In 1838 volgde I pirati spagnoli in het Teatro nuovo (het nieuwe theater). Dit werk wekte de bewondering van Gaetano Donizetti, die toen docent aan het conservatorium was. Het volgt Le miniere di Freinbergh, dat wederom een succes werd.

Verder schrijft hij Cimodocea, geïnspireerd door een verhaal van François René de Chateaubriand, maar hij zet het salaris te hoog aan met het gevolg, dat het beheer van het theater de uitvoering verwerpt. Vele jaren lang schreef Petrella geen werk meer voor het muziektheater.

In 1851 keerde hij terug naar het theaterpodium met Le precauzioni ossia Il carnevale di Venezia. Het werd een echte triomf en werd beschouwd als een van de beste komieke opera's van die tijd. De Milaanse uitgever Joan Lucca noemt hem als de rivaal van Giuseppe Verdi. Het heeft hem niet geholpen, maar zijn werk kon de vergelijking voor bepaalde tijd stand houden. In 1853 volgt de opera Marco Visconti met een juweeltje van de ballad "rondinella pellegrina" en de aria van Ottorino "come un aura sul mattino".

In 1858 viert hij opnieuw een triomf met de première van Jone (o L'ultimo giorno di Pompei) in het Teatro alla Scala in Milaan. Het libretto is gebaseerd op de roman The Last Days of Pompeii (roman) van Edward Bulwer-Lytton. De treurmars uit deze opera wordt nog altijd tijdens begrafenissen vooral in Zuid-Italië gespeeld. Een verdere succes was zijn opera La contessa d'Amalfi in het Teatro Regio in Turijn.

In de latere werken maakt hij de poging het toen actueel nieuws uit het binnen- en buitenland in zijn composities te verwerken. Zo ontstonden Caterina Howard, Giovanna di Napoli en I promessi sposi. De zoektocht gaat verder met de opera Manfredo, een gepassioneerd drama van een adellijke uit Calabrië dat is gekleurd met gruwelijke misdaden.

Alhoewel hij grote successen vierde, werd hij in de laatste levensjaren teruggebracht tot armoede, hield van vrouwen en het briljante leven, ontwikkelde hij suikerziekte en overleed in Genua in 1877. Dan, na de dood, raakte hij bijna in de totale vergetelheid.

Trivia[bewerken]

In Milaan is een straat naar deze componist benoemd "Via Errico Petrella" en in de Italiaanse stad Longiano is het operagebouw Teatro Errico Petrella - Teatro Storico van 1870 naar hem benoemd.

Composities[bewerken]

Werken voor orkest[bewerken]

Werken voor harmonieorkest[bewerken]

  • 1858 Marcia funèbre uit de opera "Jone", treurmars
  • 1868 Gran marcia cavalleresca... in occasione del gran torneo in Firenze

Missen[bewerken]

  • 1873 Messa funebre per la morte di Angelo Mariani

Muziektheater[bewerken]

Opera's[bewerken]

Voltooid in titel aktes première libretto
1828 Il diavolo color di rosa 2 bedrijven 31 december 1828, Napels, Teatro La Fenice Andrea Leone Tottola
1829 Il giorno delle nozze ovvero Pulcinella marito, e non marito 2 bedrijven 28 januari 1830, Napels, Teatro nuovo Andrea Leone Tottola
1833-1834 Lo scroccone 2 bedrijven 8 februari 1834, Napels, Teatro nuovo
1835 Cimodocea onvoltooid voor het Teatro San Carlo in Napels gepland geïnspireerd door een verhaal van François René de Chateaubriand
1838;
rev. versie: 1856
I pirati spagnoli 2 bedrijven 13 mei 1838, Napels, Teatro nuovo;
rev. versie: 16 juli 1856, Napels, Teatro nuovo
Emanuele Bidera
1843;
rev. versie: 1853
Le miniere di Freinbergh 2 bedrijven 16 februari 1843, Napels, Teatro nuovo;
rev. versie: 29 mei 1853, Napels, Teatro nuovo
Emanuele Bidera
1851;
rev. versie: 1853,
2e rev. versie: 1857
Le precauzioni ossia Il carnevale di Venezia 3 bedrijven 11 mei 1851, Napels, Teatro nuovo;
rev. versie: 30 november 1853, Genua;
2e rev. versie: 15 februari 1858, Milaan
Marco D'Arienzo
1852 Elena di Tolosa 3 bedrijven 12 augustus 1852, Napels, Teatro del Fondo Domenico Bolognese
1853 Marco Visconti 3 bedrijven 9 februari 1854, Napels, Teatro San Carlo Domenico Bolognese naar de historische roman van Tommaso Grossi uit 1834
1855-1856 Elnava o L'assedio di Leida Proloog en 3 aktes 4 maart 1856, Milaan, Teatro alla Scala Domenico Bolognese naar Michele Cuciniello, "Elnava"
1857 Jone (o L'ultimo giorno di Pompei) 4 bedrijven 26 januari 1858, Milaan, Teatro alla Scala Giovanni Peruzzini naar Edward George Bulwer-Lytton, "The Last Days of Pompeii"
1858-1859 Il duca di Scilla 4 bedrijven 24 maart 1859, Milaan, Teatro alla Scala Giovanni Peruzzini, Leone Fortis naar Victor Séjour, «Le Fils de la nuit»
1859 Morosina o L'ultimo de' Falieri 3 bedrijven 6 januari 1860, Napels, Teatro San Carlo Domenico Bolognese naar Victor Séjour, «Les Noces vénitiennes»
1860 Il folletto di Gresy 3 bedrijven 28 augustus 1860, Napels, Teatro del Fondo Domenico Bolognese naar Eugène Scribes libretto voor
Daniel Auber, La Part du diable (Het aandeel van de duivel)
1861 Virginia 3 bedrijven 23 juli 1861, Napels, Teatro San Carlo Domenico Bolognese naar Vittorio Alfieri
1863 La contessa d'Amalfi 4 bedrijven 8 maart 1864, Turijn, Teatro Regio di Torino Giovanni Peruzzini naar Octave Feuillet, «Dalila»
1864 Celinda 3 bedrijven 11 maart 1835, Napels, Teatro San Carlo Domenico Bolognese
1865 Caterina Howard 4 bedrijven 7 februari 1866, Rome, Teatro Apollo Giuseppe Cencetti naar Alexandre Dumas père
1868 Giovanna di Napoli Proloog en 3 aktes 27 februari 1869, Napels, Teatro San Carlo Antonio Ghislanzoni
1869 I promessi sposi 4 bedrijven 2 oktober 1869, Lecco, Teatro della Società Antonio Ghislanzoni naar het toneelstuk van Alessandro Manzoni
1871-1872 Manfredo Proloog en 3 aktes 24 maart 1872, Napels, Teatro San Carlo Giorgio Tommaso Cimino
1874 Bianca Orsini 4 bedrijven 4 april 1874, Napels, Teatro San Carlo Giorgio Tommaso Cimino
1876 Diana o La fata di Pozzuoli 3 bedrijven niet uitgevoerd Raffaele d'Ambra
Salambò ossia Solima onvoltooid Antonio Ghislanzoni naar Gustave Flaubert

Bibliografie[bewerken]

  • Jozef Robijns, Miep Zijlstra: Algemene muziekencyclopedie, Haarlem: De Haan, (1979)-1984, ISBN 978-90-228-4930-9
  • Sebastian Werr: Neapolitan Elements and Comedy in Nineteenth-Century Opera Buffe, in: Cambridge Opera Journal, Vol. 14, No. 3 (Nov., 2002), pp. 297-311
  • Sebastian Werr: Musikalisches Drama und Boulevard. Französische Einflüsse auf die italienische Oper im 19. Jahrhundert. Stuttgart – Weimar: J.B. Metzler 2002, VII + 242 S
  • Sebastian Werr: Die Opern von Errico Petrella - Rezeptionsgeschichte, Interpretationen und Dokumente, (Primo Ottocento, 2), Wien: Praesens, 1999. 258 S.
  • Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
  • Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
  • Thomas G. Kaufman: Verdi and his Major Contemporaries: a Selected Chronology of Performances with Casts, New York, 1990, 265 p.
  • Giuseppe Triggiani, Franco Mannino (Pref.): Il melodramma nel mondo 1597-1987, Bari: Levante Editori-Bari, 1988, 378 p.
  • B. Baratelli: I Promessi sposi di Antonio Ghislanzoni, Experienze letterarie, ix (1986), 4, 41–80
  • A. Pavarani Bellio: Ghislanzoni-Manzoni e il melodramma’, Il ‘Vegliardo’ e gli ‘Anticristi’: studi su Manzoni e la Scapigliatura, ed. R. Negri, Milan, 1978, 166–192
  • G. De Santis: Antonio Ghislanzoni e il Teatro di Lecco, Lecco, 1977.
  • G. Siciliano: Di Errico Petrella musicista palermitano, Palermo, 1913.
  • G. Cosenza: La vita e le opere di Errico Petrella, Rome, 1909.
  • F. Guardione: Di Errico Petrella e della traslazione della salma da Genova a Palermo, Palermo, 1908.
  • Giovanni Masutto: Maestri di musica italiani del nostro secolo, Venezia: Stab. tip. lit. M. Fontana, 1880, 226 p.
  • Leopoldo Mastrigli: La Sicilia musicale, Bologna: Arnaldo Forni Editore, 1878.
  • G. Carotti: Cenni biografici e ritratto di Errico Petrella, Turin, 1877.
  • Francesco Regli: Dizionario biografico de' piu celebri poeti ed artisti melodrammatici, tragici e comici, maestri, concertisti ... ecc, Torino: Dalmazzo, 1860, 592 p.

Externe links[bewerken]