Erroll Garner

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Erroll Garner
Erroll George.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Erroll Louis Garner
Geboren 15 juni 1921
Overleden 2 januari 1977
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Werk
Jaren actief 1939 - 1975
Genre(s) jazz
Beroep jazzpianist
Instrument(en) piano
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Erroll Louis Garner (Pittsburgh, 15 juni 1921 - Los Angeles, 2 januari 1977) was een Amerikaans jazzpianist en componist.

Levensloop[bewerken]

De jonge Erroll begon met piano spelen op 3-jarige leeftijd. Hij was autodidact, speelde alles op het gehoor en heeft, ook in zijn latere carrière, nimmer enige behoefte gevoeld om het notenschrift te leren. De muziek kwam bij hem van binnen uit. Mede hierdoor, en dank zij zijn aangeboren talent voor het klavier, ontwikkelde hij een volstrekt unieke stijl, vaak geïmiteerd doch nooit geëvenaard.

Zijn pianostijl werd gekenmerkt door het zo karakteristieke akkoord “strumming” van de linker hand en een slepende rechter hand in de melodie, dit gecombineerd met een verfijnd gevoel voor dynamiek en ritmische accenten. Een ander aspect van zijn stijl was het harmonisch rijke rubatospel, met over elkaar buitelende arpeggio’s, in de “ballads”.

Garner was ook beroemd om zijn z.g. intro’s, solo gespeeld aan het begin van een vertolking, dikwijls kleine composities op zich. Zijn begeleiders wisten dan vaak niet op welk nummer het zou uitdraaien, maar Erroll verwachtte van hen dat zij het op tijd zouden oppakken.

Erroll trad al op 7-jarige leeftijd op in een lokaal radioprogramma met een groep, genaamd “The Kan-D-Kids”. Als teenager speelde hij als professioneel musicus op de riverboats in Pittsburgh. Ook trad hij regelmatig op met het Leroy Brown Orchestra, eveneens in Pittsburgh.

Toen de jonge Erroll Garner in zijn geboorteplaats Pittsburgh lid wilde worden van de vakbond van beroepsmusici, werd hij geweigerd, met als argument dat hij geen noten kon lezen. Later, toen ze hun dwaling daaromtrent inzagen, hebben ze hem maar gelijk tot erelid benoemd.

Op 18-jarige leeftijd trok Garner naar New York City, om te gaan werken als professioneel musicus. In de nachtclub “The three Deuces” on 42nd Street , waar het trio van pianovirtuoos Art Tatum (met Slam Stewart en Tiny Grimes )een vaste verbintenis had, mocht Garner invallen voor Tatum wanneer deze verhinderd was. Tatum noemde Erroll ”mijn kleine broertje”. In 1947 maakte hij met zijn eigen trio, met Red Callender (b) and Hal (Doc) West (dr), opnamen met altsaxofonist Charlie Parker, die toevallig in de studio aanwezig was. In dat zelfde jaar vond het legendarisch concert plaats met de tenorsaxofonist Wardell Gray, met Irving Ashby (g), Red Callender (b) en Jackie Mills (dr), waarvan ook opnamen van de repetitie bewaard zijn gebleven (“Blue Lou”).

Hoewel Erroll Garner qua leeftijd een tijdgenoot was van de bebop-generatie was zijn manier van spelen niet in een bepaalde stijlperiode te plaatsen. Garner speelde gewoon Garner. Hij was één van de weinige jazzmusici die ook buiten de jazzwereld ruimschoots waardering genoot, reden waarom hij door sommige jazz-puristen met enig dedain werd bezien.

Garner behoort tot de het meest op de grammofoonplaat vastgelegde jazzmusici. Hij was in staat om zes albums (LP’s) op één dag op te nemen, en allemaal glansrijke eerste “takes”. Hij trad meestal op in de bekende triobezetting (bas en drums) of als solo-pianist. In september 1955 nam hij met zijn toenmalige trio, bestaande uit bassist Eddie Calhoun and drummer Denzil Best, zijn meest beroemde en best verkochte album op, “Concert by the Sea” , een registratie van een live-concert in Carmel, Californië.

Garner heeft meer dan 200 composities op zijn naam staan, waaronder het wereldberoemde “Misty” en “Penthouse Serenade”.

In de jaren 60 toerde hij regelmatig door Europa met zijn vaste trio, met Eddie Calhoun (b) en Kelly Martin (dr). Eind jaren 60 breidde hij zijn trio uit tot een kwartet, dat toen bestond uit Ike Isaacs (b), Jimmie Smith (dr) en conga-speler Jose Mangual.

In de loop van de jaren 70 kreeg hij te maken met een geleidelijk afnemende gezondheid en in 1975 werd de diagnose longkanker bij hem vastgesteld . Hij overleed 2 januari 1977, op 55 jarige leeftijd.

Garner laat een discografie na, bestaande uit meer dan 3000 verschillende opnamen van zowel studio- als "live" concertregistraties.

discografie[bewerken]

• Serenade To Laura (1945) • Giants of the Piano (back to back with Art Tatum) (1947 Hollywood recordings with Red Callender and Hal West), Vogue LP LAE 12209 • Early in Paris (1948), Blue Music Group • Penthouse Serenade (1949) • Erroll Garner (August 1949) Los Angeles recordings with John Simmons, Alvin Stoller (2 vols Joker LP BM 3718-3719) • Erroll Garner (no date, c. 1951), with Wyatt Ruther and Fats Heard Philips B 07015 L • Erroll Garner plays for dancing (no date, c. 1951), Philips B 07622 R • Solo flight (no date, c. 1951), Philips B 07602 R • Erroll Garner (AKA Erroll Garner at the Piano) (1951-3 material), with Wyatt Ruther and Fats Heard, Columbia CL535, CBS reissue LP 62311 • Mambo Moves Garner (1954), Mercury MG20055 • Plays Misty (1954), Mercury SR60662 • Gems (1954) Columbia CL583 • Music for Tired Lovers, with Woody Herman singing (!) (1954), Columbia CL651 • Concert by the Sea (1955), Columbia CL883 • Contrasts (EmArcy, 1955) • Garnering (EmArcy, 1955) • Solitaire (1955) • Afternoon of an Elf (1955), Mercury MG20090 • The One and Only Erroll Garner (1956) • The Most Happy Piano (1956), Columbia CL939 (Italian CBS reissue, Il magico pianoforte di Erroll Garner, CBS Serie Rubino, 52065, 1967) • He's Here! He's Gone! He's Garner! (1956) • Gone Garner Gonest (1956) • Other Voices, with orchestra (1957), Columbia CL1014 • Soliloquy (1957), Columbia CL1060 • Paris Impressions Vol.#1 (1958), Columbia CL 1212 • Paris Impressions (1958) Columbia #1216, double album • Erroll Garner One World Concert (1961), Reprise R9-6080 B • Informal Piano Improvisations (1962), Baronet B-109 • A New Kind Of Love (1963), Erroll Garner with Full Orchestra, Conducted by Leith Stevens Phillips BL7595 • Erroll Garner/Maxwell Davis Trio: Mr. Erroll Garner and the Maxwell Davis Trio, Crown Records CLP-5404 - 1964 • Erroll Garner Plays Gershwin and Kern (1964), Mercury 826 224-2 • Erroll Garner Amsterdam Concert (Concert 7 November 1964), Philips LP BL7717/632 204 BL • Erroll Garner Plays (1965), Ember LP FA 2011 • Campus Concert (1966), MGM SE-4361 • That's my Kick (1967), MGM SE-4463 • Up in Erroll's room - featuring the Brass Bed (1968), Vanguard NSLP 28123 • Feeling is Believing (1970), Mercury SR61308 • Gemini (1972), London Records XPS617 • Magician (1974), London Records APS640 • Play it Again Erroll (Reissued 1974), Columbia CL33424 double album • The Elf-The Savoy Sessions (1976), Savoy SJL 2207 double album • Long Ago and Far Away (1987) • Body and Soul (1991), Columbia CK47035

biografie[bewerken]

• James M. Doran Erroll Garner: The Most Happy Piano, Scarecrow Press, 1985.


Zie ook[bewerken]

Lijst van jazzcomponisten