Es majeur
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Es majeur | ||||
| Voortekening | ||||
 |
||||
| Verwante toonaarden | ||||
| Parallelle toonaard | c mineur | |||
| Gelijknamige toonaard | es mineur | |||
| Dominante toonaard | Bes majeur | |||
| Subdominante toonaard | As majeur | |||
| Toonladder | ||||
| E♭ - F - G - A♭ - B♭ - C - D - E♭ | ||||
|
||||
Es majeur of Es groot (afkorting: Es) is een toonsoort met als grondtoon Es. De voortekening telt drie mollen: Bes, Es en As. Het is de parallelle toonaard van c mineur.
De meeste koperblazers staan gestemd in Es, alsook de altsaxofoon, de baritonsaxofoon, de altklarinet en de althoorn.
Bekende werken in Es majeur [bewerken]
- Das wohltemperierte Klavier (prelude en fuga nr. 21) - Johann Sebastian Bach
- Symfonie nr. 22 (1764), nr. 99 (1793) en nr. 103 (1794-1795) - Joseph Haydn
- Pianoconcert nr. 9 (1777) - Wolfgang Amadeus Mozart
- Symfonie nr. 39 (1788) - Wolfgang Amadeus Mozart
- Symfonie nr. 3 Eroïca (1803-1804) - Ludwig van Beethoven
- Strijkkwartet nr. 10 (1809) - Ludwig van Beethoven
- Pianoconcert nr. 5 (Keizersconcert) (1809-1811) - Ludwig van Beethoven
- Pianoconcert nr. 1 (1832) - Franz Liszt
- Pianokwintet opus 44 (1842) - Robert Schumann
- Symfonie nr. 3 (1850) - Robert Schumann
- Symfonie nr. 4 Romantische (1874) - Anton Bruckner
- Symfonie nr. 8 (1906-1907) - Gustav Mahler
- Symfonie nr. 9 (1945) - Dmitri Sjostakovitsj
| Toonaarden | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
