Eudemonisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Eudemonisme (Oud-Grieks: eudaimonia) is een ethische doctrine ontwikkeld door de Griekse filosoof Aristoteles.

De term eudemonisme bestaat uit twee Griekse termen, namelijk eu ("goed") en daimon ("ziel"). Eudemonisme wil zoveel zeggen als het streven naar geluk (naar een "goede ziel"). In het Nederlands wordt ook het begrip geluksleer gebruikt.[1]

Eudaimonisch[bewerken]

Aristoteles[bewerken]

Het Griekse woord Eudaimonia, dat geluk of gelukzaligheid betekent is het einddoel in Aristoteles' deugdethiek. Dit is een bepaald gevoel van gelukzaligheid dat bereikt kan worden door verstandig te kiezen (phronesis) hoe te handelen. Deze verstandige keuze komt volgens Aristoteles overeen met het midden (mesotes) tussen twee uitersten. Deze verstandige keuzes tezamen met een bepaalde fysieke uitmuntendheid konden dan leiden tot het gevoel eudaimonia.

Ayn Rand[bewerken]

De ethische theorieën van de Amerikaanse filosoof Ayn Rand zijn sterk beïnvloed door eudemonistische idealen[bron?].

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Axters, S. (1937). Scholastiek lexicon Latijn-Nederlandsch. Antwerpen: Geloofsverdediging.