Europees kampioenschap voetbal 1980

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Europees kampioenschap voetbal 1980
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Italië Italië
Datum 11 juni 1980 - 22 juni 1980
Teams (van 1 confederatie)
Stadions (in 4 gaststeden)
Winnaar Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland (2e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 14
Doelpunten 27  (1,93 per wedstrijd)
Toeschouwers 345.463  (24.676 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Duitsland Klaus Allofs
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Europees kampioenschap voetbal 1980 werd in Italië gespeeld van 11 juni tot 22 juni 1980.

Kwalificatie[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Europees kampioenschap voetbal 1980 kwalificatie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Voor de eerste (en voorlopig laatste) keer kwalificeerden zowel België als Nederland zich voor de eindronde, met uitzondering van EURO 2000 waaraan beide landen als gastlanden automatisch deelnamen.

De kwalificatie van België begon moeizaam met vier gelijke spelen en het had de kwalificatie niet meer in eigen hand. Door de overige vier wedstrijden te winnen én gunstige uitslagen in andere duels lukte de kwalificatie toch, ten koste van onder andere Portugal en Schotland.

Nederland kwalificeerde zich op het nippertje. In de slotwedstrijd moest het in en van Oost-Duitsland winnen om zich te plaatsen. Maar na 33 minuten keek het in Leipzig al tegen een 2-0-achterstand aan. Oranje toonde veerkracht en wist de wedstrijd alsnog met 2-3 te winnen.

Een groot succes was het toernooi niet: de wedstrijden werden (buiten de wedstrijden van het Italiaanse team) zeer slecht bezocht en de kwaliteit van het vertoonde spel was zeer pover. Vlak voor het toernooi was er een toto-schandaal in het Italiaanse voetbal, een speler als Paolo Rossi was geschorst voor twee jaar en de tendens in het voetbalgekke land was negatief. Twee landen zorgden voor positief voetbal en haalden de finale: een vernieuwd West-Duitsland met Karl-Heinz Rummenigge en Bernd Schuster als opvallende spelers en België, dat als complete outsider Europa verbaasde met een finale-plaats.

Deelnemende landen[bewerken]

Groep A Groep B
Vlag van Griekenland Griekenland
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland
Vlag van België België
Vlag van Engeland Engeland
Vlag van Italië Italië
Vlag van Spanje Spanje

Speelsteden[bewerken]

Stadion Plaats Capaciteit
Stadio Olimpico Rome 86.500
Stadio Giuseppe Meazza Milaan 85.700
Stadio San Paolo Napels 72.800
Stadio Comunale Turijn 50.000

Scheidsrechters[bewerken]


Uitslagen[bewerken]

Er werd gespeeld in twee poules van vier landen waarbij de poulewinnaars direct naar de finale gingen, de nummers twee gingen naar de wedstrijd om de derde plaats, de laatste keer dat een dergelijke troostfinale op het Europees kampioenschap werd gehouden.

Eerste ronde[bewerken]

Groep A[bewerken]

De tendens van het toernooi was gezet in de eerste wedstrijd van het toernooi: slechts 11.000 toeschouwers in Rome zagen West-Duitsland en Tsjecho-Slowakije de herhaling van de EK-finale van 1976 spelen. Het was een uitermate saaie wedstrijd met als enige hoogtepunt het doelpunt van Karl-Heinz Rummenigge. In Napels worstelde het anders altijd zo avontuurlijke Nederlands elftal met zichzelf en het verrassend gekwalificeerde Griekenland. Opvallend was de basisplaats van Martien Vreijsen, een aanvaller van NAC Breda, die anoniem de wedstrijd speelde en in de rust gewisseld werd. Nederland won slechts door een omstreden strafschop, die door Kees Kist benut werd.

Zowel Nederland als West-Duitsland grepen in voor de tweede wedstrijd, maar alleen Duitsland had succesvolle ingrepen. De artiest Bernd Schuster verving de krachtpatser Hans-Peter Briegel en het middenveld van Nederland werd compleet overlopen. Zijn ploeggenoot bij 1.FC Köln Klaus Allofs scoorde drie keer, twee keer na een voorzet van Schuster. In de slotfase kwam Nederland terug in de wedstrijd tot 2-3, maar een gelijkspel zat er niet in. Opvallend was, dat de nog jonge invaller Lothar Matthaeus zijn debuut maakte en een strafschop veroorzaakte. West-Duitsland was nu zeker van de finale en Tsjecho-Slowakije en Nederland moesten uitmaken welke ploeg mocht spelen om de derde plaats. Voor 12.000 toeschouwers in Milaan eindigde het duel in 1-1 en dat was genoeg voor de Tsjechen. Het was het einde van een roemrucht Nederlands tijdperk.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 3 2 1 0 4 2 2 5
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 3 1 1 1 4 3 1 3
Vlag van Nederland Nederland 3 1 1 1 4 4 0 3
Vlag van Griekenland Griekenland 3 0 1 2 1 4 -3 1



11 juni 1980
Tsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 0 – 1 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Stadio Olimpico, Rome
Scheidsrechter: Alberto Michelotti Vlag van Italië
Rummenigge Goal 57'

11 juni 1980
Nederland Vlag van Nederland 1 – 0 Vlag van Griekenland Griekenland Stadio San Paolo, Napels
Scheidsrechter: Adolf Prokop Vlag van Duitsland
Kist Goal 65' (pen.)

14 juni 1980
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 3 – 2 Vlag van Nederland Nederland Stadio San Paolo, Napels
Scheidsrechter: Robert Wurtz Vlag van Frankrijk
Allofs Goal 20'60'65' Rep Goal 79' (pen.)
van de Kerkhof Goal 85'

14 juni 1980
Griekenland Vlag van Griekenland 1 – 3 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije Stadio Olimpico, Rome
Scheidsrechter: Patrick Partridge Vlag van Engeland
Anastopoulos Goal 14' Panenka Goal 6'
Vízek Goal 26'
Nehoda Goal 63'

17 juni 1980
Nederland Vlag van Nederland 1 – 1 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije Stadio Giuseppe Meazza, Milaan
Scheidsrechter: Hilmi Ok Vlag van Turkije
Kist Goal 59' Nehoda Goal 16'

17 juni 1980
Griekenland Vlag van Griekenland 0 – 0 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Stadio Comunale, Turijn
Scheidsrechter: Brian McGinlay Vlag van Schotland


Groep B[bewerken]

Het Italiaanse voetbal stond in 1980 in rep en roer door het "toto-schandaal", verschillende wedstrijden waren beïnvloed door "match-fixing" en verschillende spelers werden beschuldigd. Voornaamste verdachte was de spits van het Italiaanse elftal Paolo Rossi van Perugia, die voor drie jaar werd geschorst (later terug gedraaid naar twee). Het Italiaanse team stond zwaar onder druk en het frisse voetbal van het WK in Argentiniē was weg. Italië kon nauwelijks scoren en leunde op hun keiharde defensie. Tegen Spanje bleef het 0-0 en van Engeland werd pas vlak voor tijd gewonnen door een goal van Tardelli.

België was de outsider van de groep, maar verbaasde Europa met fris aanvallend spel. Tegen Engeland sleepte het land een 1-1 gelijkspel uit het vuur, de gelijkmaker werd gescoord door Jan Ceulemans, de energieke middenvelder van Club Brugge. De wedstrijd werd ontsierd door hevige rellen in de Engelse vakken en de politie gebruikte traangas om de orde te herstellen. De wedstrijd moest gestaakt worden, omdat keeper Ray Clemence betraande ogen had. Vervolgens versloeg België Spanje met 2-1 door goals van de rechtsback Erik Gerets en aanvoerder Julien Cools. België had nu genoeg aan een gelijkspel tegen Italiē om de finale te halen. In Rome lukte het doelpuntloos gelijk te spelen dankzij de uitblinkende doelman Jean-Marie Pfaff, een zuivere strafschop werd over het hoofd gezien en Italië raakte gefrustreerd en leefde zich uit in hard spel.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van België België 3 1 2 0 3 2 1 4
Vlag van Italië Italië 3 1 2 0 1 0 1 4
Vlag van Engeland Engeland 3 1 1 1 3 3 0 3
Vlag van Historische vlag van Spanje Spanje 3 0 1 2 2 4 -2 1



12 juni 1980
België Vlag van België 1 – 1 Vlag van Engeland Engeland Stadio Comunale, Turijn
Scheidsrechter: Heinz Aldinger Vlag van Duitsland
Ceulemans Goal 29' Wilkins Goal 26'

12 juni 1980
Spanje Vlag van Spanje 0 – 0 Vlag van Italië Italië Stadio Giuseppe Meazza, Milaan
Scheidsrechter: Károly Palotai Vlag van Hongarije

15 juni 1980
België Vlag van België 2 – 1 Vlag van Spanje Spanje Stadio Giuseppe Meazza, Milaan
Scheidsrechter: Charles Corver Vlag van Nederland
Gerets Goal 17'
Cools Goal 65'
Quini Goal 36'

15 juni 1980
Engeland Vlag van Engeland 0 – 1 Vlag van Italië Italië Stadio Comunale, Turijn
Scheidsrechter: Nicolae Rainea Vlag van Roemenië
Tardelli Goal 79'

18 juni 1980
Spanje Vlag van Spanje 1 – 2 Vlag van Engeland Engeland Stadio San Paolo, Napels
Scheidsrechter: Erich Linemayr Vlag van Oostenrijk
Dani Goal 48' (pen.) Brooking Goal 19'
Woodcock Goal 61'

18 juni 1980
Italië Vlag van Italië 0 – 0 Vlag van België België Stadio Olimpico, Rome
Scheidsrechter: António Garrido Vlag van Portugal


Troostfinale[bewerken]


21 juni 1980
Tsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 1 - 1 wns (9-8)* Vlag van Italië Italië Stadio San Paolo, Napels
Scheidsrechter: Erich Linemayr Vlag van Oostenrijk
Jurkemik Goal 54' Graziani Goal 73'

* er werd geen verlenging gespeeld

Finale[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Finale Europees kampioenschap voetbal 1980 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

22 juni 1980
België Vlag van België 1 – 2 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Stadio Olimpico, Rome
Scheidsrechter: Nicolae Rainea Vlag van Roemenië
Vandereycken Goal 75' (pen.) Hrubesch Goal 10'88'


Kampioen[bewerken]

Star*.svgStar*.svg
Vlag van Duitsland
WEST-DUITSLAND
2de titel