Europees kampioenschap voetbal 1984

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Europees kampioenschap voetbal 1984
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Frankrijk Frankrijk
Datum 12 juni 1984 - 27 juni 1984
Teams (van 1 confederatie)
Stadions (in 7 gaststeden)
Winnaar Vlag van Frankrijk Frankrijk (1e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 15
Doelpunten 41  (2,73 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Frankrijk Michel Platini
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Europees kampioenschap voetbal 1984 werd van 12 juni tot 27 juni 1984 gespeeld in Frankrijk.

Kwalificatie[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Europees kampioenschap voetbal 1984 kwalificatie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

België kwalificeerde zich in 1984, voor de voorlopig laatste maal, voor de eindronde. Door de winst in de eerste vier wedstrijden (op een totaal van zes), was het al snel zo goed als zeker van kwalificatie. Zwitserland en Oost-Duitsland werden de nummers twee en drie.

Nederland had zich zo goed als zeker gekwalificeerd. Met in totaal zes ruime overwinningen, een kleine nederlaag en een gelijkspel stond het stevig bovenaan in de groep. Ook al zou Spanje vier dagen na Oranje's wedstrijd van Malta winnen, dan nog was het doelsaldo van Nederland (+16 tegenover +5) niet in te halen, zo was iedereen overtuigd. Het onwaarschijnlijke gebeurde; Spanje won met 12-1(!), kwam op een gelijk doelsaldo en ging verder op basis van het gemaakte aantal doelpunten (+24 tegen +22).

Deelnemende landen[bewerken]

Groep A Groep B

Vlag van België België
Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië

Vlag van Portugal Portugal
Vlag van Roemenië Roemenië
Vlag van Spanje Spanje
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland

Stadions[bewerken]

Stadion Plaats Capaciteit
Parc des Princes Parijs 48.400
Stade Félix Bollaert Lens 43.500
Stade de la Beaujoire Nantes 52.923
Stade Gerland Lyon 41.180
Stade Geoffroy-Guichard Saint-Étienne 36.000
Stade de la Meinau Straatsburg 40.860
Stade Vélodrome Marseille 60.000

Scheidsrechters[bewerken]


Eerste ronde[bewerken]

Groep A[bewerken]

Frankrijk werd op het laatste WK in de halve finale na strafschoppen uitgeschakeld door West-Duitsland. Het middenveld van dit team was opnieuw aanwezig op het EK, aangevuld met de meer verdedigend ingestelde Luis Fernández in plaats van Bernard Genghini. De doelpunten moesten vooral van de middenvelders komen, want de aanvallers scoorden weinig in de nationale ploeg. Verdedigend was Frankrijk aangevuld met een nieuwe doelman Joël Bats en de weer herstelde Patrick Battiston. In de eerst openingswedstrijd hadden de Fransen problemen met de Denen. Ze wonnen door een treffer van Michel Platini vlak voor tijd. De irritatie was hoog bij de Fransen en dat resulteerde in een wilde tackle van Yvon Leroux tegen Allan Simonsen, die zijn been brak en niet meer in actie kwam tijdens dit kampioenschap. In de slotfase kreeg Manuel Amoros rood na een kopstoot op Jesper Olsen. Hij werd voor drie wedstrijden geschorst.

Voor Joegoslavië liep het in de eindronde mis, Het verloor kansloos van België en Denemarken, met 2-0 en 5-0. Bij Belgiē was de achttienjarige net genaturaliseerde Italiaan Enzo Scifo net doorgebroken bij zijn club RSC Anderlechten was de uitblinker van de wedstrijd tegen Joegoslavië. Alle toenmalige spelers van Standard Luik waren geschorst, omdat ze twee jaren geleden onder dwang van trainer Raymond Goethals de spelers van Thor Waterschei hadden omgekocht om kampioen te worden (zaak-Bellemans). België miste ervaring in de verdediging: aanvoerder Erik Gerets en Walter Meeuws konden niet mee naar Frankrijk. In Nantes werden de Rode Duivels onder de voet gelopen door Frankrijk: 5-0 na een ruststand van 3-0. Michel Platini was de grote man met drie doelpunten.

België moest winnen van Denemarken om de halve finales te halen. Het kwam op een 2-0-voorsprong door doelpunten van Jan Ceulemans en Franky Vercauteren. Vlak voor rust maakte Frank Arnesen uit een strafschop de aansluitingstreffer. Vlak na rust werd de wedstrijd beslist: Erwin Vandenbergh kwam alleen voor de doelman te staan, maar faalde alleen voor Ole Qvist, in het dagelijks leven politieman van Kopenhagen. Vlak erna scoorde invaller Kenneth Brylle de gelijkmaker, waarna Denemarken de wedstrijd overheerste. Vlak voor het einde maakte Preben Elkjær Larsen aan alle twijfel een einde: 3-2 voor Denemarken. Alle Deense doelpuntenmakers waren in dienst van Belgische clubs. Op dezelfde avond won Frankrijk met 3-2 van Joegoslavië met weer drie doelpunten van Michel Platini: een intikker, een kopgoal en een vrije trap.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 3 0 0 9 2 7 6
Vlag van Denemarken Denemarken 3 2 0 1 8 3 5 4
Vlag van België België 3 1 0 2 4 8 -4 2
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 3 0 0 3 2 10 -8 0



12 Juni 1984
20:30
Frankrijk Vlag van Frankrijk 1 – 0 Vlag van Denemarken Denemarken Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 47,570
Scheidsrechter: Volker Roth Vlag van Duitsland}(West-Duitsland)
Platini Goal 78' (Report)

13 Juni 1984
20:30
België Vlag van België 2 – 0 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 41,774
Scheidsrechter: Erik FredrikssonVlag van Zweden (Zweden))
Vandenbergh Goal 28'
Grün Goal 45'
(Report)

16 Juni 1984
17:15
Frankrijk Vlag van Frankrijk 5 – 0 Vlag van België België Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 51,359
Scheidsrechter: Robert Valentine Vlag van Schotland(Schotland)
Platini Goal 4'74' (pen.)89'
Giresse Goal 33'
Luis Fernández Goal 43'
(Report)

16 Juni 1984
20:30
Denemarken Vlag van Denemarken 5 – 0 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 24,736
Scheidsrechter: Augusto Lamo Castillo Vlag van Spanje(Spanje)
Arnesen Goal 8'69' (pen.)
Berggreen Goal 16'
Elkjær Goal 82'
Lauridsen Goal 84'
(Report)

19 Juni 1984
20:30
Frankrijk Vlag van Frankrijk 3 – 2 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 47,589
Scheidsrechter: André Daina Vlag van Zwitserland(Zwitserland)
Platini Goal 59'62'77' (Report) Šestić Goal 32'
D. Stojković Goal 84' (pen.)

19 June 1984
20:30
Denemarken Vlag van Denemarken 3 – 2 Vlag van België België Stade de la Meinau, Strasbourg
Toeschouwers: 36,911
Scheidsrechter: Adolf Prokop Vlag van Duitse Democratische Republiek(Oost-Duitsland)
Arnesen Goal 41' (pen.)
Brylle Goal 60'
Elkjær Goal 84'
(Report) Ceulemans Goal 26'
Vercauteren Goal 39'

Groep B[bewerken]

In tegenstelling tot groep A vielen in deze groep nauwelijks doelpunten. Bij titelverdediger West-Duitsland werd vooral de komst van doelman Harald Schumacher met spanning tegemoet gezien na de veelbesproken botsing met Fransman Patrick Battiston op het WK in 1982. Schumacher werd constant uitgefloten, maar speelde een uitstekend toernooi. Dat was hard nodig, want met name op het middenveld ontbeerde Duitsland elke vorm van creativiteit, Breitner was gestopt, Schuster zou nooit meer voor de nationale ploeg uitkomen en Magath was gepasseerd. Door gebrek aan alternatief werd topaanvaller Karl-Heinz Rummenigge op het middenveld geposteerd, Rudi Völler nam zijn plaats over in de aanval. Tegen Portugal was de ploeg niet opgewassen tegen het sterke Portugese middenveld, waar de kleine dribbelaar Ferenando Chalana veel indruk maakte, maar omdat Portugal aanvallend niet veel voorstelde bleef het 0-0. Ook de wedstrijd tegen Roemeniē was weinig verheffend, maar er werd in ieder geval met 2-1 gewonnen dankzij twee treffers van Völler en een prima redding van Schumacher aan het einde van de wedstrijd.

Omdat alle andere wedstrijden eindigden in een gelijkspel had West Duitsland in hun laatste wedstrijd tegen Spanje genoeg aan een gelijkspel. Duitsland speelde veel beter dan in de eerste twee wedstrijden en Hans-Peter Briegel en Andreas Brehme schoten op paal en lat. De beste kans was voor Spanje, maar Schumacher stopte een strafschop van Carrasco. In de tweede helft was er nog één geweldige actie van Rummenigge, maar de Spaanse doelman Luis Arconada redde bekwaam. Omdat Portugal-Roemenië ook op 0-0 leek te eindigen, waren beide ploegen bij een eindstand van 0-0 geplaatst en deden het rustig aan. Plotseling scoorde de ervaren invaller Nené 1-0 voor Portugal en moest Spanje nu winnen om zich te plaatsen. Spanje ging strijden voor hun laatste kans en in de laatste minuut scoorde Maceda de winnende treffer. West-Duitsland was verslagen en bij terugkomst op het vliegveld in Frankrijk hing er een spandoek: "Derwall raus". Jupp Derwall werd ontslagen en opgevolgd door Franz Beckenbauer.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Spanje Spanje 3 1 2 0 3 2 1 4
Vlag van Portugal Portugal 3 1 2 0 2 1 1 4
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 3 1 1 1 2 2 0 3
Vlag van Roemenië Roemenië 3 0 1 2 2 4 -2 1

14 Juni 1984
17:15
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 0 – 0 Vlag van Portugal Portugal Stade de la Meinau, Strasbourg
Toeschouwers: 44,707
Scheidsrechter: Romualdas Yushka Vlag van Sovjet-Unie(Sovjet-Unie)
(Report)

14 Juni 1984
20:30
Roemenië Vlag van Roemenië 1 – 1 Vlag van Spanje Spanje Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 16,972
Scheidsrechter: Alexis Ponnet Vlag van België(Belgische voetbalbond)
Bölöni Goal 35' (Report) Carrasco Goal 22' (pen.)

17 Juni 1984
17:15
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 2 – 1 Roemenië Vlag van Roemenië Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 31,787
Scheidsrechter: Jan Keizer Vlag van Nederland(Nederland)
Völler Goal 25'66' (Report) Coraş Goal 46'

17 Juni 1984
20:30
Portugal Vlag van Portugal 1 – 1 Vlag van Spanje Spanje Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 24,364
Scheidsrechter: Michel Vautrot Vlag van Frankrijk(Frankrijk)
Sousa Goal 52' (Report) Santillana Goal 73'

20 June 1984
20:30
West-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 0 – 1 Vlag van Spanje Spanje Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 47,691
Scheidsrechter: Vojtěch Christov Vlag van Tsjechië(Tsjecho-Slowakije)
(Report) Maceda Goal 90'

20 June 1984
20:30
Portugal Vlag van Portugal 1 – 0 Vlag van Roemenië Roemenië Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 24,464
Scheidsrechter: Heinz Fahnler Vlag van Oostenrijk(Oostenrijk)
Nené Goal 81' (Report)

Knockoutfase[bewerken]

  halve finale finale
             
 Vlag van Frankrijk Frankrijk 3  
 Vlag van Portugal Portugal (verlenging) 2  
     Vlag van Frankrijk Frankrijk 2
   Vlag van Spanje Spanje 0
 Vlag van Denemarken Denemarken 1 (4)
 Vlag van Spanje Spanje (pen) 1 (5)  

Halve finales[bewerken]

In de halve finale tegen Portugal speelde Didier Six voor zijn eigen publiek (Marseille): ook hij presteerde matig, spitsen scoorden niet in deze ploeg. Wel scoorde de op het laatste moment bij de selectie toegevoegde verdediger Domerque uit een vrije trap. Portugal bleef in de wedstrijd dankzij een paar goede reddingen van hun doelman Bento. Op het middenveld had het veelgeprezen middenrif van Frankrijk het zwaar tegen de Portugezen, vooral de kleine besnorde dribbelaar Chalana leefdde zich uit. Portugal begon steeds meer risico's te nemen en zette de twee aanvallers Nenė en Gomes naast de alleenstaande aanvaller Jordão in. Dat loonde zich uit, want Jordão scoorde een kwartier voor in tijd de gelijkmaker en in de verlenging gebeurde precies hetzelfde: 1-2 voor Portugal. Frankrijk leek verslagen, pas zestien minuten voor tijd scoorde opnieuw Domerque de gelijkmaker, waarna de wedstrijd op strafschoppen leek af te steven. In de laatste minuut gscoorde de voor de rest onzichtbare Michel Platini na goed doorzetten van Jean Tigana. Voor twee hoofdrolspelers was het de laatste keer , dat ze in de schijnwerpers stonden: Domerque verloor na het WK zijn basisplaats weer aan de toen geschorste Manuel Amoros, Chalana verdiende door zijn glansrol een transfer naar Girondins de Bordeaux, waar hij ook door veel blessures nooit zijn belofte kon waarmaken. De wedstrijd is de geschiedenis in gegaan als één van de beste EK-wedstrijden aller tijden.

De andere halve finale was een botsing van twee stijlen: het avontuurlijke Deense - tegen het berekenbare Spaanse voetbal. In de eerste helft kwam Denemarken op voorsprong: doelman Arconada kon een kopkans Preben Elkjaer Larsen half verwerken, waarvan Sören Lerby profiteerde. Denemarken was in de eerste helft beter, waarbij Frank Arnesen de lat raakte. In de tweede helft kwam Spanje steeds beter in de wedstrijd en halverwege de tweede helft maakte Maceda de gelijkmaker. In de verlenging bleef het kansen regenen voor beide teams, waarbij Klaus Berggreen bij Denemarken de rode kaart ontving. In de strafschoppenserie miste uitgerekend één van de beste spelers van het toernooi Preben Elkjaer Larsen als enige. Spanje haalde de finale, maar zou in deze wedstrijd twee van hun beste spelers missen vanwege een tweede rode kaart: Maceda en Gordillo waren geschorst voor de finale


23 Juni 1984
20:00
Frankrijk Vlag van Frankrijk 3 – 2 (na verlenging) Vlag van Portugal Portugal Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 54,848
Scheidsrechter: Paolo Bergamo Vlag van Italië(Italië)
Domergue Goal 24'114'
Platini Goal 119'
(Report) Jordão Goal 74'98'

24 Juni 1984
20:00
Vlag van Spanje Spanje 1 – 1 (na verlenging) Denemarken Vlag van Denemarken Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 47,843
Scheidsrechter: George Courtney Vlag van Engeland(Engeland)
Maceda Goal 67' (Report) Lerby Goal 7'
  Strafschoppen  
Santillana Gescoord met penalty
Señor Gescoord met penalty
Urquiaga Gescoord met penalty
Víctor Muñoz Gescoord met penalty
Sarabia Gescoord met penalty
5 – 4 Gescoord met penalty Brylle
Gescoord met penalty Olsen
Gescoord met penalty Laudrup
Gescoord met penalty Lerby
Gemiste strafschop Elkjær

Final[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Finale Europees kampioenschap voetbal 1984 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

27 Juni 1984
20:00
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 0 Vlag van Spanje Spanje Parc des Princes,Parijs
Toeschouwers: 47,368
Scheidsrechter: Vojtěch ChristovVlag van Tsjechië (Tsjecho-Slowakije)
Platini Goal 57'
Bellone Goal 90'
(Report)

Kampioen[bewerken]

Star*.svg
Vlag van Frankrijk
FRANKRIJK
1ste titel