Europese Parlementsverkiezingen 2009 in Nederland

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Op donderdag 4 juni 2009 vonden er Europese Parlementsverkiezingen in Nederland plaats (tegelijk met die in het Verenigd Koninkrijk) plaats, waar 25 leden konden worden gekozen, twee minder dan in 2004. De opkomst bedroeg ongeveer 36,5%.[1] Dit was lager dan bij de verkiezingen in 2004, toen er in Nederland een opkomst van 39,1% was. Traditioneel is er een lage opkomst bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. Het percentage ligt gemiddeld rond de 40%.


Grote winnaar van de verkiezingen van 2009 was de eurosceptische Partij voor de Vrijheid van Geert Wilders, die voor het eerst meedeed en tweede werd met vier zetels. Ook het zeer pro-Europese D66 boekte een aanzienlijke winst: het steeg van één naar drie zetels. Het bijna net zo pro-Europese GroenLinks viel, door de lijstverbinding met de Partij van de Arbeid, een restzetel ten deel en kwam eveneens op drie zetels uit. De winst ging vooral ten koste van de Partij van de Arbeid, die vier van de zeven zetels zag verdwijnen. Geringere verliezen boekten het Christen-Democratisch Appèl (min twee van de zeven zetels) en de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (min één van de vier zetels).[2]

Bij deze verkiezingen ontbrak de inmiddels opgeheven partij Europa Transparant, die bij de vorige verkiezingen in 2004 twee zetels in de wacht sleepte met 7,3% van de Nederlandse stemmen.

De Europese Commissie had graag gezien dat de verkiezingsuitslagen van 4 juni pas bekend waren gemaakt op zondagavond 7 juni, zodra ook in alle andere lidstaten de stembussen waren gesloten, om de stemmingen in overige lidstaten niet te beïnvloeden. Daar hield men zich in Nederland niet aan; het land werd daarvoor ter verantwoording geroepen.

De uitslagen van deze verkiezingen werden wel trager bekend dan bij voorgaande verkiezingen, doordat er weer met het traditionele stempotlood gekozen werd, omdat was gebleken dat de stemcomputers die in Nederland bij vorige verkiezingen gebruikt waren niet voldoende fraudebestendig waren.

Inhoud

Uitslagen [bewerken]

De uitslagen van de in Nederland verkiesbare politieke partijen:[3]

Lijst Partij Lijsttrekker Europese fractie Opmerkingen Zetels Percentage
2009 2004 2009 2004
1 Christen-Democratisch Appèl lijst Wim van de Camp EVP lijstverbinding met CU/SGP 5 (7) 20,1 (24,4)
14 Partij voor de Vrijheid lijst Barry Madlener - 4 - 17,0 -
2 Partij van de Arbeid lijst Thijs Berman PES lijstverbinding met GroenLinks 3 (7) 12,0 (23,6)
3 Volkspartij voor Vrijheid en Democratie lijst Hans van Baalen ELDR lijstverbinding met D66 3 (4) 11,4 (13,2)
7 Democraten 66 lijst Sophie in 't Veld ELDR lijstverbinding met VVD 3 (1) 11,3 (4,2)
4 GroenLinks lijst Judith Sargentini EGP lijstverbinding met PvdA 3 (2) 8,9 (7,4)
5 Socialistische Partij lijst Dennis de Jong GUE/NGL 2 (2) 7,1 (7,0)
6 ChristenUnie/SGP lijst Peter van Dalen IND/DEM lijstverbinding met CDA 2 (2) 6,8 (5,9)
11 Partij voor de Dieren lijst Natasja Oerlemans - 0 (0) 3,5 (3,2)
12 Europese Klokkenluiders Partij lijst Joeri Wiersma - 0 - 0,5 -
8 Newropeans lijst Arno Uijlenhoet Newropeans 0 - 0,4 -
17 Libertas Nederland lijst Eline van den Broek Libertas 0 - 0,3 -
13 De Groenen lijst Otto ter Haar EGP 0 - 0,2 -
15 Liberaal Democratische Partij lijst Sammy van Tuyll - 0 - 0,2 -
10 Solidara lijst Düzgün Yildirim - 0 - 0,2 -
9 Europa Voordelig! & Duurzaam lijst Frank Neumann - 0 - 0,1 -
16 Partij voor Europese Politiek lijst Nees Pellikaan - 0 - 0,1 -
Overige partijen in 2004: - (2) - (11,1)
Totaal: 25 (27) 100,0 (100,0)

Splitsing ChristenUnie en SGP [bewerken]

Twee weken na het bekend worden van de uitslag gingen de partijen ChristenUnie en SGP, die een gezamenlijke lijst hadden gevoerd, uit elkaar. Zij hadden samen met onder meer de Britse Conservatieven een nieuwe fractie gevormd, de Europese Conservatieven en Reformisten, maar de Britten zagen een breekpunt in het standpunt van de SGP over vrouwen in bestuursfuncties (waar die partij afwijzend tegenover staat). Uiteindelijk koos SGP-er Bas Belder voor een eveneens nieuwe 'onafhankelijke' fractie (Europa van Vrijheid en Democratie), die ook de UK Independence Party en het Italiaanse Lega Nord herbergt.

Extra zetel in 2011 [bewerken]

Na de ratificatie van het het Verdrag van Lissabon werd een 26ste zetel voor Nederland, op een totaal van 754 zetels, per 15 december 2011 ingevuld. Deze zetel werd toegewezen aan de PVV.

Zie ook [bewerken]

Externe link [bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties