Ezra (boek)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ezra (boek)
Ezra tijdens het schrijven (Codex Amiatinus)
Ezra tijdens het schrijven (Codex Amiatinus)
Tijd niet vóór 5e eeuw v. Chr.
Taal Hebreeuws, Aramees
Categorie Geschiedenis
Hoofdstukken 10
Vorige boek I en II Kronieken
(in de Tenach Daniël)
Volgende boek Nehemia

Beluister

(info)

Het boek Ezra (Hebreeuws: עזרא, "hulp"; Grieks: Ἔσδρας; Latijn: Esdras) is een van de boeken in de Hebreeuwse Bijbel. "Ezra vormt samen met Nehemia één boek dat in bijbeluitgaven steeds in tweeën is gesplitst. Het boek Ezra ontleent zijn naam aan de priester Ezra, die de hoofdrol speelt in Ezra 7-10 en in Nehemia 8."[1] Er zijn ook de boeken 3 Ezra (1 Esdras) en 4 Ezra (2 Esdras; 3 Esdras in de Russisch-orthodoxe Kerk). Deze boeken komen wel in de Septuagint voor, maar door zowel katholieken als de meeste protestanten worden ze als apocrief beschouwd. Slechts de Oosters-orthodoxe Kerken en Oriëntaals-orthodoxe Kerken accepteren 3 Ezra als canoniek. 4 Ezra wordt deels als canoniek beschouwd door de Ethiopisch-orthodoxe Kerk; er werd veel uit geciteerd door de kerkvaders, met name door Ambrosius. Verder zijn er nog de Apocalyps van Ezra (pseudepigrafisch) en het Visioen van Ezra (apocrief), die beide gelijkenis vertonen met 4 Ezra. Dit artikel gaat over het canonieke boek Ezra.

Naamgeving[bewerken]

Het boek is genoemd naar de schriftgeleerde Ezra. In de Septuagint wordt het boek Esdras B genoemd, in de Vulgata Esdras I. Onderstaande tabel tracht enig overzicht te geven van de namen in de protestantse wereld, en de namen in Septuagint en Vulgata:

Protestantse naam Septuaginta Vulgata
Ezra Esdras B I Esdras
Nehemia Esdras B II Esdras
3 Ezra Esdras A III Esdras
4 Ezra - IV Esdras

Esdras B bevat dus Ezra en Nehemia samen. Esdras A en B worden ook wel I en II Esdras genoemd, 3 en 4 Ezra zijn apocriefe boeken.

Auteurschap en ontstaan[bewerken]

Oorspronkelijk vormde dit boek samen met het boek Nehemia één boek. Christelijke schrijvers in de vierde eeuw begonnen het als twee afzonderlijke werken te beschouwen. Deze zienswijze vond gehoor en heeft ook in de Hebreeuwse Bijbel ingang gevonden.

In de klassieke rabbinale traditie wordt Ezra als de auteur van dit boek beschouwd. Het boek is vermoedelijk eind vijfde eeuw v.Chr. of later ontstaan.[1]

Inhoud[bewerken]

Dit boek bevat een verslag van de gebeurtenissen aan het eind van de Babylonische ballingschap. De terugkeer vond in verschillende etappes plaats:

koningen van het Perzische Rijk gebeurtenissen volgens boeken Ezra en Nehemia gebeurtenissen volgens (overige) bijbelboeken
Kores (= Cyrus) (559-530) 1e terugkeer onder Ezra 1 Einde van optreden van de profeet Daniël
Cambyses II (530-522) Niet vermeld
Darius Hystapes (522-486) Herbouw van de tempel Profeten: Haggai, Zacharia
Ahasveros (= Xerxes) (486-465) Ezra 4:6 - Ahasveros, zie ook het boek Esther
Arthahsasta (= Artaxerxes of Arthaxerxes Longimanus) (464-423) Nehemia (en Ezra 2?, zie Ezra 7) keert terug. Optreden van de profeet Maleachi

Het boek bestaat uit enkele hoofdonderdelen:

  1. de geschiedenis van de eerste terugkeer van de ballingen, in het eerste jaar van Kores (536 v.Chr.), tot de voltooiing van de bouw van de tempel, in het zesde jaar van Darius Hystapes (515 v.Chr.), hoofdstuk 1-6.
  2. persoonlijke gegevens over de Schriftgeleerde Ezra (hoofdstuk 7). Veel commentatoren zijn het er over eens dat tussen het slot van hoofdstuk 6 en het begin van hoofdstuk 7 een gat van ongeveer 60 jaar zit.
  3. de geschiedenis van de tweede terugkeer onder Ezra, in het zevende jaar van Artaxerxes Longimanus, en de gebeurtenissen na diens terugkeer te Jeruzalem (hoofdstuk 7-10).

Gedeelten van het boek zijn in het Aramees (hoofdstuk 4:7-6:18, 7:12-26). "Men neemt met enige waarschijnlijkheid aan dat deze delen zijn van een uitgebreidere geschiedenis van de teruggekeerde gemeenschap."[2]

Relaties met andere boeken[bewerken]

In het Nieuwe Testament komen geen citaten uit dit boek voor.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Inleiding op Ezra in de Nieuwe Bijbelvertaling
  2. C. C. Torrey (1896) in Stade's "Zeitschrift," Supplement