Félix Gouin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Félux Gouin
Afbeelding gewenst
Termijn Afgevaardigde 1924 - 1940
en 1945 - 1958
Departement Bouches-du-Rhône (13)
Parlementaire groep SFIO (1924-1958)
Tijdvak Vierde Franse Republiek
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Frankrijk

Félix Gouin (Peypin, 4 oktober 1884 - Nice, 25 oktober 1977), was een Frans sociaal-democratisch politicus. Van 26 januari tot 24 juni 1946 was hij voorzitter van de Voorlopige Regering van de Franse Republiek.

Biografie[bewerken]

Achtergrond, opleiding en vroege carrière[bewerken]

Gouins ouders waren leraren aan een school. Hij bezocht het Lycée van Marseille en studeerde daarna rechten aan nabijgelegen universiteit van Aix-en-Provence. In 1907 werd hij als advocaat toegelaten tot de balie van Marseille. Hij was een bijzonder succesvol advocaat[bron?] en bleef dit beroep tot 1953 uitoefenen.

Gouin was vanaf jonge leeftijd politiek actief. In 1902 sloot hij zich aan bij socialistische cirkel van Marseille en in 1904 werd hij lid van de socialistische partij Section Française de l'Internationale Ouvrière (SFIO). Van 1911 tot 1958 was hij lid van de Conseil Général (Algemene Raad) van het departement Bouches-du-Rhône.

Gouin nam in 1914, aan het begin van de Eerste Wereldoorlog, vrijwillig dienst in het Franse leger. Hij nam deel aan diverse veldslagen, waaronder de Slag om Verdun (1916). In 1919 hervatte hij zijn carrière als advocaat. In 1920 werd hij tot burgemeester (maire) van Istres (Bouches-du-Rhône) gekozen en bleef dit tot 1958, het jaar dat hij uit de politiek stapte. In 1924 werd hij voor de SFIO in de Kamer van Afgevaardigden (Chambre des Députés) gekozen. Hij vertegenwoordigde het departement Bouches-du-Rhône. In 1938 werd hij één van de voornaamste medewerkers van Léon Blum, de voorzitter van de SFIO en premier van twee Volksfrontkabinetten (1936-1937, 1938)

Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Gouin was één van de 80 parlementariërs die tegen het verlenen van volmachten aan maarschalk Philippe Pétain stemde (10 juli 1940). In maart 1942, tijdens het Proces van Riom, trad hij op als advocaat van de socialistenleider Léon Blum. Blum, die voor de oorlog premier van Frankrijk was, werd door de autoriteiten van Vichy-Frankrijk medeverantwoordelijk gehouden voor de Franse nederlaag in juni 1940.

In maart 1941 richtte hij samen met Daniel Mayer de verzetsgroep Comité d'Action Socialiste. In mei 1942 werd hij opgepakt en zat hij enige tijd gevangen in een concentratiekamp. In augustus 1942 ontkwam hij via Spanje naar Londen en werd één van de socialistische raadgevers van generaal Charles de Gaulle. Daarnaast was hij commissaris voor Staatshervorming en lid van de Assemblée Consultative Provisoire (Voorlopige Raadgevende Vergadering). In september 1943 vergezelde hij De Gaulle tijdens die bezoek aan Frans Algerije. Op 10 november 1943 werd hij gekozen tot voorzitter van het Comité Français de la Libération Nationale (Frans Comité voor de Nationale Bevrijding) in Algiers. Na de Bevrijding van Parijs (augustus 1944) keerde Gouin naar Frankrijk terug[1].

In oktober 1944 werd Gouin gekozen tot voorzitter van de Assemblée Consultative Provisoire in Parijs. In 1945 werd hij voor Marseille in de Nationale Grondwetgevende Vergadering (Assemblée Nationale Constituante), het voorlopig parlement gekozen. In november 1945 werd hij met overweldigende meerderheid gekozen tot voorzitter van de Grondwetgevende Vergadering (tot 1946). In 1946 werd hij voor het departement Bouches-du-Rhône in de Nationale Vergadering (Assemblée Nationale)[2].

Premier van Frankrijk[bewerken]

Gouin werd in januari 1946 als opvolger van De Gaulle gekozen tot voorzitter van de Voorlopige Regering. Zijn kabinet bestond uit de drie partijen (SFIO, PCF en MRP) die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog het meest hadden onderscheiden in het verzet tegen de Duitsers en Vichy-Frankrijk. Op 29 januari 1946 ontving het kabinet de goedkeuring van het Franse parlement (503 tegen 44 stemmen). Zijn kabinet zette zich in voor de nationalisatie van het elektriciteits- en gasmaatschappijen (oprichting van EDF en GDF), de steenkoolondernemingen en 34 verzekeringsmaatschappijen. Na parlementsverkiezingen van juni 1946 trad Gouin als regeringsleider af en vormde Georges Bidault een regering in welke regering Bidault optrad als vicepremier (24 juni - 16 december 1946). Van 16 december 1946 tot 22 juni 1947 was hij minister van Staat in het derde kabinet-Blum.

Ook na de constituering van de Vierde Franse Republiek (Quatrième République Française) (1947) bleef Gouin politiek actief. Hij was minister van Staat en voorzitter van de Planningscommissie in het kabinet-Ramadier (1) (22 januari - 22 oktober 1947) en gedelegeerd-minister van Posterijen, Telegrafie en Telefonie in het kabinet-Ramadier (2) (22 oktober - 19 november 1947).

Gouin overleed op 94-jarige leeftijd.

Bronnen[bewerken]

  • De Katholieke Encyclopaedie, Tweede druk, door: red. De Katholieke Encyclopaedie (1952), dl. 12, blz. 142-143
  • Grote Winkler Prins Encyclopedie, Negende druk, door: red. Winkler Prins (1991), dl. 10, blz. 269
  • Historical Dictionary of the French Fourth and Fifthe Republics, door: Wayne Northcutt (1992), blz. 211-212

Verwijzingen[bewerken]

  1. Historical Dictionary of the French Fourth and Fifth Republics, 1946-1991, door: Wayne Northcutt (hoofdred.), blz. 211 (1992)
  2. idem

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Charles de Gaulle
Premier van Frankrijk
(Président du Conseil)
Kabinet-Gouin

1946
Opvolger:
Georges Bidault