FC Basel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Zie FC Basel (Superleague Formula) voor het gelijknamige raceteam
FC Basel 1893
Competitiester
St. Jakob Park, het stadion van FC Basel
St. Jakob Park, het stadion van FC Basel
Naam Fussballclub Basel 1893
Bijnaam FCB, Bebbi, RotBlau (RedBlue)
Opgericht 1893
Stadion St. Jakob Park, Bazel
Capaciteit 38.500
Voorzitter Vlag van Zwitserland Bernhard Heusler
Trainer Vlag van Portugal Paulo Sousa
Competitie Raiffeisen Super League
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
geldig voor 2014/15
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

FC Basel 1893 is een Zwitserse voetbalclub uit de stad Bazel en is opgericht in 1893. De club komt uit in de Raiffeisen Super League en is na Grasshopper-Club Zürich en Servette FC Genève de meest succesvolle club van Zwitserland. De club is vijftien keer kampioen van Zwitserland geworden en won elf keer de Zwitserse beker. Vooral eind jaren '60 en begin jaren '70 van de 20e eeuw was de club oppermachtig in eigen land. Begin 21e eeuw is FC Basel opnieuw sterk met vijf kampioenschappen in tien jaar tijd.

FC Basel werkt haar thuiswedstrijden af in het St. Jakob Park, dat in de zomer van 2006 werd uitgebreid naar 42.500 plaatsen (later terug gebracht tot 38.500). Het stadion werd ook gebruikt tijdens Euro 2008, waar het onder andere dienst deed voor de openingswedstrijd en een halve finale.

Geschiedenis[bewerken]

Een advertentie in de lokale krant van Basel op 12 november 1893 stond aan de basis van de oprichting van FC Basel. Er stond in dat er een voetbalteam zou worden gevormd en dat iedereen die zich erbij aan wilde sluiten, elkaar zou ontmoeten op de eerstvolgende woensdag om 8.15 uur. Op 15 november 1893 was FC Basel een feit in Bazel te Zwitserland. Één van de eerste aanvoerders was Johan Gamper, die later FC Barcelona oprichtte. FC Basel boekte in het begin weinig succes. Het duurde veertig jaar, voordat ze hun eerste prijs wonnen. Ze versloegen aartsrivalen en regerend bekerhouders, toen ze de Schweizer Cup in 1933 wonnen. Grasshopper-Club Zürich werd met 4-3 verslagen in de tot nu toe één van de beste bekerfinales van de Zwitserse voetbalgeschiedenis. Ook werd de nationale beker bemachtigd in 1947, toen ze Lausanne Sports versloegen met 3-0 (de club die het jaar ervoor nog tweede was geworden). Het eerste landskampioenschap werd gewonnen in 1953 met clublegende René Bader aan het roer als trainer. Ze eindigde drie punten voor BSC Young Boys.

Recente jaren[bewerken]

Na de succesvolle jaren zeventig, was FC Basel lange tijd niet aan de top in Zwitserland terug te vinden. Dit resulteerde zelfs tot degradatie naar de Nationalliga B in 1988. Pas in 1994 keerden de Basler terug naar de Nationalliga A. Het eerste seizoen op het hoogste niveau behoedde Basel zich ternauwernood van degradatie. In 1999 werd de succesvolle trainer Christian Gross aangesteld en aan zijn hand won het in 2002 het eerste kampioenschap sinds lange tijd. Het was het begin van een nieuwe goede periode. Maar liefst vier kampioenschappen en vier Zwitserse bekers werden er in tien jaar behaald. Sinds 2009 heeft de Duitser Thorsten Fink de leiding in het St. Jakob Park. In het eerste seizoen onder Thorsten Fink won FC Basel meteen de dubbel. In 2011 werd FCB voor de veertiende keer kampioen van Zwitserland, nog steeds onder leiding van Fink. Na een kleine 2,5 jaar nam Hamburger SV Fink echter halverwege seizoen 2011/2012 over van FC Basel. De leiding werd vanaf dat moment overgenomen door de Duitser Heiko Vogel, die voorheen assistent onder Fink was. Basel plaatste zich voor de groepsfase van de Champions League en wist zich op de laatste speeldag te plaatsen voor de volgende ronde na een overwinning op Manchester United FC, dat hierdoor voor het eerst in jaren de groepsfase niet overleefde. In de achtste finales verloor Basel echter over twee wedstrijden van Bayern München. Op 29 april werd FC Basel, maar liefst zes wedstrijden voor het einde, voor de 15e keer landskampioen. Dat was de derde titel op rij. Na een tegenvallende start in het seizoen 2012/2013 werd trainer Heiko Vogel in oktober 2012 ontslagen en opgevolgd door oud-FC Basel-speler Murat Yakin. De club werd dat seizoen onder leiding van Yakin alsnog kampioen van Zwitserland.

Stadions[bewerken]

Panorama St. Jakob Park tijdens de uitbreiding
St. Jakob Park buitenaanzicht

Tot en met 1954 speelde FC Basel in Stadion Landhof, waarvan het speelveld nog steeds in tact is en de hoofdtribune nog steeds overeind staat ondanks discussies in het gemeentebestuur om deze te slopen en er huizen op te bouwen. Het toeschouwersrecord werd op 21 november 1951 behaald in de wedstrijd tegen Grasshoppers. 17.982 toeschouwers bezochten deze wedstrijd.[1]

In 1954 verhuisde de club naar Stadion St. Jakob, wat zojuist verbouwd was voor het WK voetbal in dat jaar en een recordaantal toeschouwers kent van maar liefst 60.000 mensen. Deze locatie is tot op heden de thuisbasis van FC Basel. Na een tweede grote verbouwing in 1998 is het stadion omgedoopt tot St. Jakob Park. In de tussenliggende jaren van de verbouwing heeft de club haar thuiswedstrijden afgewerkt in Stadion Schützenmatte. In 2001 keerde de club terug naar het St. Jakob Park, wat een capaciteit had gekregen van ruim 33 duizend zitplaatsen. De laatste uitbreiding kende het stadion in 2006. Naar aanleiding van het EK voetbal in 2008 is een ring op de lange zijde geplaatst en daardoor kent het stadion op dit moment 38.500 plaatsen (tijdens het EK tijdelijk zelfs 42.500 zitplaatsen). Op de Muttenzerkurve zijn de stoeltjes verwijderd, welke worden teruggeplaatst tijdens Europese wedstrijden van FC Basel.

De bijnaam van het stadion is Joggeli.

Supporters[bewerken]

Basel is de club met de meeste supporters in Zwitserland. Bij thuiswedstrijden trekt het gemiddeld ongeveer 29.000 toeschouwers.[2] Vooral de wedstrijden tegen FC Zürich en Young Boys uit Bern zijn de grote publiekstrekkers. De grootste rivaal is FC Zürich.

De bekendste supporter van de club is ongetwijfeld Roger Federer. De tennisser is in Basel geboren en bezoekt nog altijd een aantal wedstrijden per seizoen van zijn favoriete voetbalclub.

Tenue[bewerken]

De beroemde "Blaugrana" kleuren van FC Barcelona zijn rechtstreeks overgenomen van het "Rotblau" van FC Basel. De Catalaanse club is namelijk opgericht door oud FC Basel captain Johan Gamper en hij nam de kleuren van FC Basel over.

Clublied 'S Basler Lied'[bewerken]

Z Basel am mym Ryy,
jo dert mecht y syy!
Wäit nit d Luft so mild und lau,
und der Himmel isch so blau
z Basel, z Basel, z Basel am mym Ryy
z Basel, z Basel, z Basel am mym Ryy

Rotblau isch hütt d Farb
spiile uff ganz stargg
Renne (Gägner) d Buude-n-y
schiesse d Gool zum nögschte Siig
rotblau, rotblau, rotblau isch hüt d Farb
rotblau, rotblau, rotblau isch hüt d Farb

dr Gegner isch grad gschoggt
wenn's ganze Joggeli roggt
s'wärde d'Bei ganz lahm und schwer
dr FCB gwünnt eimol mehr
super Basel, super FCB
super Basel, super FCB

Erelijst[bewerken]

1953, 1967, 1969, 1970, 1972, 1973, 1977, 1980, 2002, 2004, 2005, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014
1933, 1947, 1963, 1967, 1975, 2002, 2003, 2007, 2008, 2010, 2012
1973

FC Basel in Europa[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van FC Basel voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

FC Basel speelt sinds 1963 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

2002/03, 2004/05, 2005/06, 2008/09, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14
1967/88, 1969/70, 1970/71, 1972/73, 1973/74, 1977/78, 1980/81
2009/10, 2010/11, 2012/13, 2013/14
1963/64, 1975/76
1971/72, 1976/77, 1978/79, 2000/01, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08
1995, 1996, 1999, 2001
1964/65, 1965/66, 1966/67, 1968/69

Selectie 2013/2014[bewerken]

No. Speler Nationaliteit Positie
1 Yann Sommer Vlag van Zwitserland Zwitserland Doelman
4 Philipp Degen Vlag van Zwitserland Zwitserland Verdediger
5 Arlind Ajeti Vlag van Zwitserland Zwitserland Verdediger
7 David Degen Vlag van Zwitserland Zwitserland Middenvelder
8 Serey Die Vlag van Ivoorkust Ivoorkust Middenvelder
9 Marco Streller Vlag van Zwitserland Zwitserland Aanvaller
10 Matías Delgado Vlag van Argentinië Argentinië Middenvelder
13 Ivan Ivanov Vlag van Bulgarije Bulgarije Verdediger
14 Valentin Stocker Vlag van Zwitserland Zwitserland Middenvelder
15 Kay Voser Vlag van Zwitserland Zwitserland Verdediger
16 Fabian Schär Vlag van Zwitserland Zwitserland Verdediger
17 Endogan Adili Vlag van Albanië Albanië Middenvelder
18 Germano Vailati Vlag van Zwitserland Zwitserland Doelman
19 Behrang Safari Vlag van Zweden Zweden Verdediger
20 Fabian Frei Vlag van Zwitserland Zwitserland Middenvelder
21 Marcelo Díaz Vlag van Chili Chili Middenvelder
22 Mohamed Salah Vlag van Egypte Egypte Aanvaller
23 Mirko Salvi Vlag van Zwitserland Zwitserland Doelman
24 Pak Kwang-Ryong Vlag van Noord-Korea Noord-Korea Aanvaller
26 Gastón Sauro Vlag van Argentinië Argentinië Verdediger
27 Naser Aliji Vlag van Zwitserland Zwitserland Verdediger
28 Stephan Andrist Vlag van Zwitserland Zwitserland Middenvelder
30 Giovanni Sio Vlag van Ivoorkust Ivoorkust Aanvaller
31 Admir Seferagić Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina Aanvaller
33 Mohamed Elneny Vlag van Egypte Egypte Middenvelder
34 Taulant Xhaka Vlag van Albanië Albanië Middenvelder
35 Fabian Ritter Vlag van Zwitserland Zwitserland Verdediger
38 Albian Ajeti Vlag van Zwitserland Zwitserland Aanvaller

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie de lijst van spelers van FC Basel voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Zwitsers[bewerken]

Overig[bewerken]

Bron[bewerken]

  1. (de) Stadien op Muttenzerkurve.ch
  2. (en) FC Basel op European Football Statistics

Externe link[bewerken]