Faces Of Death

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Faces Of Death
Tagline Banned in 40+ countries!
Alternatieve titel(s) Vlag van Verenigde Staten USA The Original Faces of Death
Vlag van Verenigde Staten USA Faces Of Death I
Vlag van Frankrijk Frankrijk Face à la mort
Regie John Alan Schwartz (als Conan Le Cilaire)
Producent Rosilyn T. Scot
William B. James (executive)
Herbie Lee (executive)
Productie-
maatschappij
F.O.D. Productions
Scenario John Alan Schwartz (als Alan Black)
Hoofdrollen Michael Carr
Samuel Berkowitz
Mary Ellen Brighton
Thomas Noguchi
John Alan Schwartz
Muziek Gene Kauer
Montage Laurl Crushman
James Roy
Ivon Simoné
Cinematografie Michael Golden
Distributie Vlag van Nederland Standard Video
Vlag van België Zeno Pictures
Première 10 november 1978
Genre Horror
Speelduur 106 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten USA
Budget $ 450.000,-
Opnamelocatie Vlag van Mexico Mexico Guanajuato
Vlag van Verenigde Staten USA Los Angeles
Vlag van Verenigde Staten USA San Francisco
Opbrengst € 4.790.742[1]
Vervolg Faces Of Death II
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Faces of Death is een Amerikaanse exploitatiefilm/mondofilm uit 1978 van John Alan Schwartz (die de film schreef onder het pseudoniem Alan Black en regisseerde als Conan LeCilaire). De horrorfilm is een pseudo-documentaire, waarin lijkschouwer Dr. Francis B. Gross (gespeeld door Michael Carr) videomateriaal toont van dodelijke ongelukken en mensen in andere dodelijke situaties. De film wisselt materiaal waarin menselijke slachtoffers daadwerkelijk in situaties met dodelijk afloop te zien zijn af met geënsceneerde scènes.

De film heeft vijf officiële vervolgen gekregen, waarbij telkens een afwisseling van echt materiaal en beelden met acteurs werden getoond. De makers gebruikten speciale technieken om de beelden authentiek te laten lijken.

Controverse[bewerken]

Faces Of Death zorgde voor behoorlijk wat controverse.[2] De reden hiervoor was dat er in de film gebruikt werd gemaakt van bestaande nieuwsbeelden, waarbij mensen (en dieren) als dodelijk slachtoffer werden getoond. De makers nemen geen enkel standpunt in, het enige doel is het tonen van de beelden.

In de film is onder meer te zien hoe een (door regisseur Schwartz verzonnen) satanische sekte dode lichamen betrekt bij een orgie. Ook zijn er executies te zien door middel van onthoofding en de elektrische stoel. Weer andere scènes laten beelden zien van mensen die opgegeten worden door dieren, waaronder een krokodil die in zwemwater terecht is gekomen en waarbij een poging om het terug naar open water te leiden verkeerd afloopt. Ook het doden van dieren door mensen komt aan bod. Daarnaast zijn er oorlogsbeelden uit Viëtnam en de Tweede Wereldoorlog en materiaal over kannibalisme.

Naast de bestaande beelden werd gebruikgemaakt van geënsceneerde scènes, maar door het niet vermelden van de acteurs en het ogenschijnlijke toeval van de draaiende camera, was het voor de kijker soms moeilijk te onderscheiden welke beelden echt waren en welke beelden in scene waren gezet. De controverse werd juist als marketinginstrument gebruikt, met de tagline Banned in 40+ countries, terwijl de film officieel alleen maar verboden was in Australië, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Finland en Groot-Brittannië en in de meeste gevallen zelfs slechts tijdelijk of gedeeltelijk.

Wetenswaardigheden[bewerken]

  • In 1993 werd een imitatie van de film uitgebracht onder de naam Traces Of Death.[3] Deze film bevatte veel meer echt materiaal, waaronder de zelfmoord op televisie van Budd Dwyer en materiaal van executies in het Midden-Oosten.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties