Factoring

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Factoring is een vorm van debiteurenfinanciering waarbij de debiteurenportefeuille wordt uitbesteed aan een extern bedrijf; de factor. Deze factor kan zich beperken tot slechts de financiering van de debiteurenportefeuille, maar de opdrachtgever kan er ook voor kiezen het debiteurenbeheer en incasso uit te besteden aan de factor, waardoor de gehele debiteurenadministratie wordt overgenomen door de factor. Het bedrijf dat de debiteurenportefeuille aan de factor heeft overgedragen, dan wel verkocht, ontvangt daarvoor meestal een percentage van de omzet bij overdracht aan de factor (het verkoopbedrag minus een percentage voor de factormaatschappij in verband met kosten en rente, maar ook een inhouding om het risico van wanbetaling mee af te dekken). Dit wordt bevoorschotting genoemd en bedraagt gemiddeld tussen de 80 en 90%. Zodra de debiteur betaald heeft, ontvangt het bedrijf, dat zijn debiteuren heeft overgedragen, meestal nog een restbedrag.

De factor geeft per debiteur limieten af waarbinnen de aangesloten onderneming kan leveren. De normen zijn doorgaans ruimer dan bij bancaire financieringen. Zo kunnen veelal zonder problemen buitenlandse debiteuren in de dekking worden meegenomen.

Naast financiering van debiteuren kan dus ook het beheer van de debiteurenportefeuille aan de factormaatschappij worden overgedragen. Hierdoor is factoring van debiteuren zeer geschikt voor groeiende bedrijven, omdat de omvang van de financiering meegroeit met de omvang van de debiteurenportefeuille. Factoring kan net als financial lease en vastgoedfinancieringen geplaatst worden onder de noemer objectfinancieringen.

Zie ook[bewerken]