Featuring (muziekindustrie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Engelse woord featuring (afgekort feat. of ft.) of with wordt in de muziekindustrie gebruikt om een gastoptreden van een artiest mee aan te geven, bijvoorbeeld in een lied of op een album. Het kan vertaald worden met met. Sinds de jaren negentig is het aantal gastoptredens in nummers sterk toegenomen,[bron?] maar al sinds het begin van de hitlijsten wordt de term gebruikt. De eerste notering was voor The Four Aces feat. Al Alberts met Three coins in a fountain in de Britse hitlijst in 1954.[bron?] In de Nederlandse Top 40 kwam het voor het eerst voor in 1975 bij de single Love is all van Roger Glover & Guests feat. Ronnie Dio.[bron?] Ook Nederlandstalige zangers maken tegenwoordig gebruikt van deze term, zoals vroeger ook wel de afkorting m.m.v. ("met medewerking van") werd gebruikt.

Featuring artist komt het vaakst voor in de rap- en dancemuziek. Rapalbums staan vaak vol met dergelijke nummers. Danceartiesten gebruiken voor hun meeste nummers een andere vocalist, die dan een vermelding voor hun gastoptreden krijgen. Featuring komt meestal alleen op singles voor,[bron?] hoewel er soms ook gewone albumtracks met zo'n vermelding zijn.

Meestal heeft een gastartiest maar een klein aandeel in een lied: hij zingt of rapt dan bijvoorbeeld een couplet of bespeelt een muziekinstrument. Dit laatste was bijvoorbeeld het geval bij Di-rect feat. Wibi Soerjadi met Blind for you. Soms zingt een gastartiest steeds het refrein. Dit komt vaak voor in rapnummers, waar de hoofdartiest coupletten rapt en een gastartiest echt zingt. Bekende voorbeelden hiervan zijn Angel van Shaggy feat. Rayvon en Wij houden van Oranje 2006 van Ali B feat. André Hazes.

Featuring geeft vaak onduidelijkheid. Soms heeft de gastartiest bijvoorbeeld niet een veel kleiner aandeel dan de hoofdartiest. Dit was bijvoorbeeld het geval bij Hips don't lie van Shakira feat. Wyclef Jean, Love generation van Bob Sinclar feat. Gary Pine en Ik wacht al zo lang van Lange Frans & Baas B feat. Brutus en Tim (Di-rect). Er zijn ook nummers waarbij de gastartiest helemaal geen duidelijk aandeel heeft. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de single I don't wanna know van Mario Winans feat. Enya & P. Diddy. Enya had namelijk totaal geen aandeel op de plaat. Ze werd alleen genoemd omdat er een sample in het nummer zat van Enya's lied Boadicea uit 1987. Ook zijn er andere onduidelijkheden, zoals uitgaven van formaties waarop niet altijd ieder lid in elk nummer te horen is. Dan krijg je ingewikkelde titels als "D-Men feat. Negativ en Brutus - Mijn feestje", Brutus en Negativ maakten beide deel uit van de rapformatie D-Men en waren als enige in het nummer te horen, maar toch staan ze als featuring artist vermeld omdat het de bedoeling was dat er een D-Menalbum uit ging komen.

Op radio- en muziekzenders wordt de gastartiest vaak niet genoemd bij het af- of aankondigen van een single of clip. Alleen de hoofdartiest wordt dan genoemd, omdat het anders te veel tijd of ruimte kost.[bron?]

Soms worden de naamsvermeldingen van een single aangepast als hij in een ander deel van de wereld wordt uitgebracht. Zo werd I Belong to You (Il Ritmo Della Passione) in de Verenigde Staten uitgebracht als Anastacia feat. Eros Ramazzotti, en in Europa als Anastacia & Eros Ramazzotti, vanwege zijn populariteit in dat gebied.

Het komt zelden voor dat een act standaard featuring in zijn naam heeft staan. Een uitzondering is de Nederlandse danceact Twenty 4 Seven feat. Stay-C and Nance die in de jaren negentig zes Top 40-hits had. Een voorbeeld van een samenwerking met een gastartiest die meerdere malen de Top 40 wist te halen, is DJ Sammy & Yanou feat. Do.

Bekende singles met gastoptredens[bewerken]