Februarirevolutie (1917)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Februarirevolutie van 1917 in Rusland was het begin van de Russische Revolutie. Het onmiddellijke resultaat ervan was het gedwongen aftreden van tsaar Nicolaas II.
[bewerk] Aanleiding en verloop
De revolutie gebeurde vooral door de ontevredenheid over de manier waarop de tsaar het land leidde en de voortdurende Russische nederlagen en verliezen tijdens de Eerste Wereldoorlog in het bijzonder. Het regime dat door de revolutie tijdelijk aan de macht kwam was een hoofdzakelijk liberale alliantie van politieke hervormers die een democratisch verkozen Grondwetsvergadering wilden oprichten.
In februari barstte de bom. Er brak een staking uit onder de bakkers, nadat ze vernamen dat er een schromelijk tekort was aan meel in de hoofdstad. Verschillende arbeidersbewegingen sloten zich aan, en al snel evolueerde een normale staking in een anti-regeringsrel.
Twee dagen later was de stad in de greep van een algemene staking. Om deze opstand tegen te gaan had de regering 200.000 man gevestigd in Petrograd, maar al snel bleek dat zij niet veel meer in te brengen hadden. Het merendeel van de soldaten was al eens naar het front gestuurd, en ook zij hadden weinig vertrouwen meer in de regering. Bovendien waren ook zij geïnspireerd door de revolutionaire gedachte en al snel sloten ze zich aan bij het volk. Volgend op de massale muiterij werd de grootste gevangenis van het land bezet en duizenden gevangenen, onder wie vele revolutionairen, werden vrijgelaten.
In een tijdspanne van enkele dagen had het tsaristische regime zijn invloed helemaal verloren en waren de leden ervan gearresteerd of ondergedoken. Nicolaas kreeg intussen de ernst van de situatie door en verliet het front van de Eerste Wereldoorlog om naar de hoofdstad terug te kunnen keren. Zijn generaals smeekten hem om een representatieve regering toe te laten om zo de malaise die ontstaan was te laten wegvloeien. Nicolaas besefte dat dit nu nodig was als hij zijn eigen vel wou redden en gaf de toelating, in de hoop dat een constitutionele monarchie nog steeds mogelijk was, om een voorlopige regering samen te stellen. Deze liberale regering zou aanvankelijk geleid worden door Prins Lvov, maar zou na aanhoudend protest van het volk vervangen worden door Aleksandr Kerenski. Het vertrouwen van de generaals in Nicolaas was echter volledig weg. Voor hen was hij een uitgerangeerd keizer die tevens een onbekwaam veldheer was en niet bekwaam om de functie van tsaar te kunnen volbrengen. Nicolaas voelde dat hij niet meer kon rekenen op de steun van zijn aanhang, en besloot met pijn in het hart om de troon af te staan ten gunste van zijn broer, Michaël. Deze was echter niet zo autocratisch ingesteld als Nicolaas, en toen hij ook nog eens te horen kreeg dat de regering zijn persoonlijke veiligheid niet kon garanderen besloot hij om de positie van tsaar te laten voor wat het was, waardoor de Voorlopige Regering de enige macht werd in Rusland.
[bewerk] Tweeledige macht
Naast de Voorlopige Regering bestond er echter nog een andere volksvertegenwoordiging, de zogenaamde sovjets (raad) die de belangen van arbeiders en soldaten behartigde. Vooral de sovjet van Petrograd, die in 1917 werd opgericht, speelde hier een grote rol. Dit leed tot een tweeledige macht, waarin de Voorlopige Regering en de sovjets streden om de macht.
