Ferdinand Augustijn Snellaert

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Monument Ferdinand Snellaert op het gelijknamige plein in Sint-Amandsberg (Gent).

Ferdinand Augustijn Snellaert (Kortrijk, 21 juli 1809 - Gent, 3 juli 1872) was een Vlaams schrijver.

Hij studeerde geneeskunde aan de Universiteit van Utrecht (1827-1829) en werd arts in het Nederlands leger (1830-1835). Na zijn ontslag vestigde hij zich als huisarts in Gent en werd actief in de Vlaamse Beweging. Hij stichtte de Maetschappy van Vlaemsche Letteroefening, De Tael is gantsch het Volk en hij nam deel aan tal Vlaamsgezinde initiatieven zoals het Vlaams petionnement (1840), het Kunst- en Letterblad (1840), de Nederlandse taal- en letterkundige conferenties (vanaf 1849), het Rapport van de Grievencommissie (1856-1859) en het Vlaemsch Verbond (1861).

In 1847 volgde Snellaert zijn vriend Jan-Frans Willems op als lid van de Koninklijke Belgische Academie te Brussel waar hij de Vlaamse zaak verdedigde. Hij was ook medestichter van het Willemsfonds. In 1849, op de eerste Nederlandse taal- en letterkundige conferentie hield hij de openingsrede waar hij voorhield dat alle mogelijke middelen aangewend moesten worden om de geest van het volk te versterken en diegenen te bestrijden die het volk in zijn ontwikkeling tegenwerkten. Taal werd beschouwd als een belangrijk instrument om het karakter van het volk te vormen.

Bibliografie[bewerken]

  • Oude Vlaemsche liederen (1848), samen met Jan Frans Willems
  • Histoire de la littérature flamande (1849)
  • Vlaemsche bibliographie (1851)
  • Oude en nieuwe liedjes (1852)
  • Vlaemsche commissie (1859)
  • Alexanders geesten (1861)
  • Nederlandsche gedichten uit de veertiende eeuw van Jan van Boendaele, Hein van Aken e.a. (1869).

Externe link[bewerken]