Ferjan Ormeling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ferjan Ormeling
Ferjan Ormeling
Ferjan Ormeling
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Ferdinand Jan Ormeling
Geboortedatum 20 november 1942
Geboorteplaats Utrecht
Nationaliteit Nederlands
Werkzaamheden
Vakgebied Cartografie
Universiteit Universiteit Utrecht
Promotor Cornelis Koeman, Dick Blok
Soort hoogleraar Gewoon hoogleraar
Overig
Website
Portaal  Portaalicoon   Onderwijs

Ferdinand Jan Ormeling (Utrecht, 20 november 1942) is een Nederlands cartograaf. Hij is de zoon van de bekende cartograaf Ferdinand Jan Ormeling Sr.

Ferjan Ormeling woonde tot zijn zesde jaar in Den Haag. Zijn ouders Ferdinand Jan Ormeling sr. en K.J. (Ina) ten Hoopen waren beiden geograaf. In 1948 verhuisde het gezin naar Java, waar zijn vader het Geografisch Instituut van Batavia opzette. In 1961 ging Ferjan jr. aan de Rijksuniversiteit Groningen geografie studeren. Hij volgde colleges van onder andere Willem Frederik Hermans. Gedurende zijn gehele studietijd werkte Ferjan bij uitgeverij J.B. Wolters aan de Bosatlas, waarvan zijn vader inmiddels hoofdredacteur was geworden. In 1968 trouwde hij met Hanneke Oosterhuis, secretaresse bij de Groningse vakgroep antropologie. Na zijn afstuderen in 1969 ging hij aan de Rijksuniversiteit Utrecht werken onder professor Cornelis Koeman, bij wie hij bijvakcolleges had gevolgd. In 1971 werd zijn zoon Ferjan geboren, waarschijnlijk de zevende generatie F.J. Ormeling op rij; in 1973 kreeg hij een dochter, Clara. Op 3 juni 1983 promoveerde hij op een proefschrift over het opnemen van geografische namen in minderheidstalen op topografische kaarten. Promotoren waren Cornelis Koeman en Dick Blok.

Van 1985 tot 2009 was prof. dr. Ormeling hoogleraar cartografie. Hij gaf colleges over atlascartografie, milieukartering, cartografische theorievorming, historische cartografie, kaartredactie en kaartproductie. Eerstejaars studenten geografie kregen van hem het college Grafische grammatica. Als motor van een van de weinige cartografische opleidingen in Nederland was hij ruim twee decennia het boegbeeld van de cartografie in Nederland. Hij hield zich onder andere bezig met de vraag hoe thematische kaarten moesten worden vormgegeven teneinde een zo goed mogelijke informatie-overdracht te bewerkstelligen. Hij had zware kritiek op de kaarten in overheidsrapporten (en op het veelvuldig ontbreken van kaarten daarin). Die slechte kaarten zouden een goede besluitvorming door bijvoorbeeld de Tweede Kamer in de weg staan. In zijn inaugurele rede met de titel 'Beeldvorming' in april 1986 stelde Ormeling: 'De beschrijving van het kaartmateriaal is een lithanie, een aaneenschakeling van cartografische vergissingen, onbegrip en onwetendheid.'

In 2005 schreef hij een biografie van de Bosatlas. Hij had veel belangstelling voor historisch-cartografische onderwerpen, met name aangaande Nederlands Oost-Indië. In 2003 verscheen van zijn hand de Grote Atlas van Nederlands Oost-Indië, die op Paleis Soestdijk werd overhandigd aan Prins Bernhard en in 2006 de Grote atlas van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, deel 1, Atlas Isaak de Graaf.

Ormeling is voorzitter van de werkgroep Buitenlandse Aardrijkskundige Namen van de Nederlandse Taalunie, die adviseert over de schrijfwijze van de betreffende namen in het Nederlands. Daarnaast is hij voorzitter van de Adviescommissie Aardrijkskundige Namen in Nederland. Deze commissie verstrekt adviezen aan overheden, gevraagd of ongevraagd, over aardrijkskundige namen in Nederland, zoals waternamen, plaatsnamen, veldnamen of namen van kunstwerken

Onderscheidingen[bewerken]

In 2009 werd hem door de International Cartographic Association de gouden Carl Mannerfelt medaille uitgereikt, de hoogste onderscheiding in de cartografie, voor zijn wetenschappelijke verdiensten. Op 10 mei 2013 ontving hij een eredoctoraat van de Eötvös Loránd Universiteit in Boedapest[1].

Trivia[bewerken]

Ormeling heeft zich altijd sterk gemaakt voor een spelling van het woord cartografie met een k.

Bron[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Geo-Info 2013-5, bladzijde 21