Stungranaat
Een Stungranaat, ook wel bekend als aanvalshandgranaat of Flashbang, is een niet-dodelijk wapen. De eerste stungranaten werden gemaakt in de jaren 60, besteld door de Britse Special Air Service (SAS).
De granaten worden gebruikt om tijdelijk vijanden te desoriënteren door middel van een felle flits van 7.000.000 candela en een knal van 170 decibel.[1]
De flits activeert tijdelijk alle licht-gevoelige cellen in het oog, waardoor kijken voor ongeveer vijf seconden onmogelijk wordt. De knal van 170 decibel stoort het vocht in het oor, waardoor de getroffene niets meer kan horen.
Wanneer de granaat ontploft blijft de "huls" intact. De huls bestaat uit een buis met gaten in de zijkanten. Deze gaten laten het geluid en de flits vrij. Dit zorgt ervoor dat mensen niet gewond kunnen raken door losvliegende delen. De knal kan wel mensen verwonden en de hitte die gegenereerd wordt bij de ontploffing kan brandstoffen aansteken. De vuren die ontstonden toen de Iraanse ambassade in Londen werd aangevallen, ontstonden door stungranaten. De granaat is gevuld met ongeveer 4.5 gram van een mix van magnesium of aluminium en ammoniumperchloraat of kaliumperchloraat.
| Bronnen, noten en/of referenties |
