Ford Cortina

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ford Cortina
Ford Cortina Mk1 oorspronkelijke versie
Ford Cortina Mk1 oorspronkelijke versie
Productiejaren 1962-1982
Uitvoeringen

Sedan, Station

Voorganger Ford Consul
Opvolger Ford Sierra
Portaal  Portaalicoon   Auto
Lotus Cortina met de kenmerkende groene streep over de zijkant
Vanaf 1966 vervangen door de Ford Cortina Mk2
En vanaf 1970 opgevolgd door de Ford Cortina Mk3

De Ford Cortina is een model van de autofabrikant Ford en destijds gemaakt in de fabriek in Dagenham.

De Ford Cortina Mk1 werd in september 1962 in 2 modellen geïntroduceerd; als standaard en als luxe model verkrijgbaar in 2- of 4-deursuitvoering. Het ontwerp was specifiek bestemd voor de Engelse markt maar was ook op de exportmarkt verkrijgbaar. Zeer kenmerkend waren de aflopende zijstrepen en de bekende Y vorm in de ronde achterlichten. Het werd een van Fords meest succesvolle modellen.

Met de Cortina probeerde Ford voort te borduren op de bewezen succesvolle formule van zijn voorganger de Ford Anglia 105E. Ook de Cortina kreeg een bovenliggende nokkenas, 4 versnellingsbak en Mc Pherson ophanging.

Tot 1963 waren de modellen nog voorzien van de 1198cc motor uit de Anglia 105E. Voor £84 extra kon men echter al beschikken over een 1498cc motor.

In 1963 werden de Cortina 1500 Super uitgebracht - herkenbaar aan de chroomstrepen aan de zijkant – de Cortina GT - met de 1500cc motor en een dubbele Weber carburateur, schijfremmen voor en een aangepaste sportieve vering – en de stationwagenserie de Estate in een 1200 cc deluxe en 1500 cc super uitvoering – met als kenmerk de nephouten panelen op de zijkant en achterdeur. Het in juli 1963 laatst uitgebrachte model werd de door Colin Chapman opgevoerde sportieve - en aan een groene band over de zijkanten herkenbare - Lotus Cortina.

In de volgende periode werden op alle modellen technische perfectioneringen aangebracht. Zo werd de stuurkogel vervangen, kwamen er kindersloten op te zitten, werd optioneel een doorlopende bank voor geleverd (behalve op de GT) en was ook een automatische uitvoering verkrijgbaar.

In 1964 werden de belangrijkste verbeteringen op de Cortina aangebracht. Op alle modellen kwamen standaard schijfremmen voor, de gril werd herontworpen en het Ford 'aeroflow' ventilatiesysteem werd aangepast.

Uiteindelijk kwam in 1966 de grootste wijziging; nadat meer dan 1 miljoen Mk1’s waren geproduceerd werd de Cortina Mk2 geïntroduceerd als opvolger. Deze wagen had nog wel hetzelfde chassis maar was voor het overige een geheel andere constructie. Motorisch waren er ook veranderingen in de vorm van nieuwe crosflow motoren van 1300 en 1600cc cilinderinhoud. Hierdoor kreeg de wagen meer vermogen maar werd hij toch zuiniger in brandstofverbruik.

De Mk2 werd geleverd tot begin 1970. Nadat ook van het Mk2 model meer dan 1 miljoen stuks waren geproduceerd introduceerde men op de Earls Court autoshow de nieuwe Ford Cortina Mk3.

De Cortina Mk3 werd tot de introductie van de Ford Sierra in 1983 geproduceerd. De type uitrusting in die tijd werd bij Ford gekenmerkt door de wildste soorten aanduidingen zoals de L, de XL, XLR, GT, GTS, GTX, GTXLR en GTXLS. Tevens besloot Ford gedurende de productie van de Cortina Mk3 serie alle Britse modellen te verminderen ten gunste van de bijna identieke in het Duitse Keulen geproduceerde Ford Taunus.

De naam Cortina is afgeleid van de wintersportplaats Cortina d'Ampezzo (zoals Ford later ook deed met de keuze voor Capri).

Vanaf 1962 tot 1974 werd de Ford Cortina ook geassembleerd in de Nederlandse Ford-fabriek, Amsterdam Assembly. Deze fabriek exporteerde ook Cortina's naar het Verenigd Koninkrijk vanwege de grote vraag daar (en soms ook vanwege de stakingen daar).