Fosforylering

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Fosforylering van een eiwit is het plaatsen van een fosfaatgroep op een van de reactieve hydroxy-groepen (OH) van de samenstellende aminozuren (tyrosine, threonine en serine) van dat eiwit. De fosfaatgroep die wordt geplaatst op een reactieve hydroxy-groep, bijvoorbeeld ADP (adenosinedifosfaat), heeft de naam inorganic phosphate gekregen: Pi. Zodra deze anorganische fosfaatgroep wordt gekoppeld aan het ADP-molecuul, ontstaat er ATP: adenosinetrifosfaat.

Deze enzymatische reactie speelt vaak een rol bij signaaltransductie en signaalamplificatie in de cel.

Voorbeelden[bewerken]

  • autofosforylering: na aggregatie van immuunreceptoren, gaan de enzymatische groepen van de receptoren de fosforyleringmotieven van de nabijgelegen receptoren fosforyleren.