Hyperrealisme
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Het hyperrealisme of ook fotorealisme genoemd is een stroming in de schilderkunst van de 20e eeuw uit de jaren 60 en 70 van de twintigste eeuw. In deze vorm van hedendaagse kunst wordt de werkelijkheid op een zo realistisch en neutraal mogelijke manier weergegeven.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
In de Verenigde Staten ontstaat in de jaren zestig, vooral in Californië en in New York, een picturale tendens die zich keert tegen de opeenvolgende avant-gardistische stromingen, als Body art, Arte Povera, conceptual art of land art. Het hyperrealisme, ook wel superrealisme of fotorealisme genoemd, duurt van 1965 tot 1975.
Als virtuoos fotografische weergave van het object, zonder enige subjectieve emotie, met een klinische precisie tot in het minste detail op doek gebracht, aldus de koelste objectiviteit etalerend, ontstaat het hyperrealisme.
Kenmerken van het hyperrealisme zijn:
- het isoleren van een stukje werkelijkheid
- meer dan levensecht weergeven van de werkelijkheid, omdat alles even scherp in beeld is gebracht
[bewerken] Kunstenaars Hyperrealisme
[bewerken] Amerika
- Chuck Close
- Robert Bechtle
- Ralph Goings
- Richard Mac Lean
- Robert Cottingham
- Richard Estes
- Don Eddy
- David Parish
- John Salt
- James Torlakson
- Davis Cone
- Ian Hornak
- Ben Schonzeit
- Tom Blackwell
- John Baeder
- Carolyn Brady
- Ron Kleemann
- Charles Bell
- Idelle Weber
- Audrey Flack
- John Kacere
- Duane Hanson
