François-Michel le Tellier

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
François-Michel Le Tellier

François Michel Le Tellier, marquis de Louvois (Parijs, 18 januari 1641 - 16 juli 1691) was een Frans staatsman en onder Lodewijk XIV verantwoordelijk voor het leger. Al op jonge leeftijd werd hij opgeleid door zijn vader, Michel le Tellier. In 1667 volgde hij zijn vader op en reorganiseerde het leger. In deze functie heeft hij in belangrijke mate bijgedragen tot de machtsontwikkeling van Frankrijk. Vrijwilligers uit heel Europa stroomden toe om in het Franse leger te dienen. Als zij uitrukten, floten zij liedjes van Lully.

Hij ontwierp voor het leger een behoorlijk bevoorradingssysteem. Zo waren de Fransen in staat om lange veldtochten tot op grote afstand van het basiskamp te voeren. Er werden nieuwe rangen ingevoerd voor onbemiddelde maar capabele officieren. De officieren moesten ook regelmatig oefenen en exerceren, iets wat tot dan toe niet gebruikelijk was. Hij richtte een corps de genie op en stichtte scholen voor artilleristen. Zelfs de cavalerie onderging een verandering. De koning stond erop dat officieren van de cavalerie eerst een tijd bij de infanterie dienden.

Generaals hadden er een hekel aan om bevelen van hem te krijgen, omdat hij een burger was. Louvois trok zich daar echter iets van aan. Zijn invloed was vaak noodlottig. Zo weerhield hij de koning om in 1672 een vrede met de Republiek te sluiten; vanaf 1683, na de dood van Colbert was hij verantwoordelijk voor de bouw van het kasteel van Versailles, in 1685 bewerkte hij een herroeping van het Edict van Nantes en in 1688 de verwoesting van de Palts (door generaal Mélac). In dat jaar kocht hij van de erfgenamen van het huis Oranje-Nassau een kasteel in Monfort (Frankrijk).

Tot twee keer toe hield hij de koning uitdrukkelijk voor niet in het huwelijk te treden met Madame de Maintenon, wat die uiteindelijk toch deed. In ongenade gevallen stierf hij ten gevolge van een beroerte. Volgens de hertog van Saint-Simon werd hij vergiftigd, nog voor te kunnen worden opgepakt om opgesloten te worden in de Bastille. Tellier werd opgevolgd door zijn zoon.

Bron[bewerken]

  • Ritchie, W.K. (1978) Frankrijk onder Lodewijk XIV, p. 70-73.