Francesco Guicciardini
Francesco Guicciardini (Florence, 6 maart 1483 – Arcetri (Florence), 22 mei 1540) was een (Italiaanse) Florentijnse politicus, militair en geschiedschrijver.
Hij was een neef van de Antwerpse cartograaf Lodovico Guicciardini.
Guicciardini was advocaat van beroep, maar stapte in 1512 definitief over naar de politiek. Florence zond hem als gemachtigde naar het hof van Aragón. In dienst van de Medici-pausen Leo X en Clemens VII bekleedde hij belangrijke bestuursfuncties en was tot de Sacco di Roma in 1527 luitenant-generaal van de pauselijke troepen.
Teruggekeerd in Florence, werd hij door het republikeinse volksbewind aldaar afgestoten en keerde weer in dienst van Rome. Na de dood van paus Clemens in 1534 ging hij over naar de tiran van Florence, Alessandro de’ Medici. Nadat deze in 1537 vermoord werd, zette Guicciardini alles in het werk om diens schoonzoon Cosimo tot hertog te laten verheffen. Kort daarop werd hij echter ontslagen.
Zijn geschiedwerk, bedoeld als handleiding voor de praktische politicus, is nuchter en realistisch ingesteld: alle schijn wordt ontmaskerd, zuiver ideële motieven acht de schrijver bij niemand aanwezig. Even koel en zakelijk als zijn oordeel is zijn taal. Francesco Guicciardini was de eerste die een Italiaanse geschiedenis van werkelijk nationaal, het louter lokale niveau overstijgende gezichtspunt uit schreef.
Grote bekendheid verwierf hij met zijn Ricordi, die vergelijkbaar zijn met Machiavelli's Il Principe.
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Francesco Guicciardini op Wikimedia Commons. |
