Francesco Rosi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Francesco Rosi
Francesco Rosi (1995)
Francesco Rosi (1995)
Volledige naam Francesco Rosi
Geboren 15 november 1922
Geboorteland Vlag van Italië 1861-1946 Italië
(en) IMDb-profiel
Moviemeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Francesco Rosi (Napels, 15 november 1922) is een Italiaans neorealistische filmregisseur en scenarioschrijver. Hij staat bekend als een geëngageerd filmer.

Leven en werk[bewerken]

Hij begon als assistent van onder anderen Luchino Visconti en als scenarioschrijver. In 1952 nam hij de regie van de film Camicie Rosse over van Goffredo Allessandri nadat die door een auto-ongeval uitgeschakeld was.

Zijn doorbraak kwam in 1958 met La sfida, een film over corruptie. Ook in zijn latere films zoals Salvatore Giuliano, Le mani sulla città, Il caso Mattei, Tre fratelli, Cristo si è fermato a Eboli (naar de gelijknamige autobiografische roman van Carlo Levi) trok Rosi verder van leer tegen een aantal wantoestanden in de Italiaanse maatschappij. Die maatschappijkritiek was ook aanwezig in zijn meesterwerk Cadaveri eccellenti, de verfilming van de roman Il contesto van Leonardo Sciascia. Een en ander noopte hem ook om tijdelijk uit te wijken naar Spanje.

Hoewel hij vaak filmde met onbekende acteurs en op niet-alledaagse locaties, maakte hij toch ook meer conventionele cinema zoals bewerkingen van Georges Bizet (Carmen met Plácido Domingo) en Gabriel Garcia Marquez (Cronaca di una morte annunciata met Ornella Muti). Later volgde nog de thriller Dimenticare Palermo die een roman van Edmonde-Charles Roux als inspiratiebron had. Tenslotte verfilmde Rosi nog het historisch drama La tregua (gebaseerd op het gelijknamige autobiografische werk van Primo Levi) waarin de terugkeer uit Auschwitz van een aantal overlevenden van de Holocaust verteld wordt. John Turturro gaf gestalte aan de schrijver.

Le mani sulla città won een Gouden Leeuw in 1963. Il caso Mattei kreeg in 1972 een Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes. Tre fratelli werd in 1982 genomineerd voor een Oscar. Op het Filmfestival van Berlijn in 2008 werd Rosi gehuldigd met de Gouden Erebeer en de vertoning van enkele van zijn films, met als hoogtepunt Salvatore Giuliano, die in 1962 de Zilveren Beer voor Beste Regisseur had gewonnen.

Filmografie[bewerken]

Regieassistent[bewerken]

Regisseur[bewerken]

(Co)scenarist[bewerken]

Prijzen[bewerken]

Film over Francesco Rosi[bewerken]

  • Il cineasta e il labirinto, filmdocumentaire (Roberto Andò, 2002)

Bibliografie[bewerken]

  • Michel Ciment : Le dossier Rosi (1976), vertaald door L. Codelli, Il Castoro, Milano / Museo Nazionale del Cinema, Torino, 2008.
  • Carlo Testa : Poet of Civic Courage- The Films of Francesco Rosi, Westport, Conn. : Greenwood Press, 1996.
  • La sfida della verità. Il cinema di Francesco Rosi, bewerkt door A. Tassone, G. Rizza, C. Tognolotti, Aida Edizioni, Firenze 2005.
  • Enrico Costa : Con Francesco Rosi a Lezione di Urbanistica, Città del Sole Edizioni, Reggio Calabria 2012.

Externe link[bewerken]