Francisco van Jole

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zelfportret (2007)

Francisco van Jole (Rotterdam, 30 juni 1960) is een Nederlands journalist die zich heeft gespecialiseerd in internet. Hij is hoofdredacteur van de VARA-website Joop.nl. Daarvoor was hij een vaste medewerker van de Volkskrant, werkte hij voor de TROS-radio, maakte hij een programma voor LLiNK en had hij van januari 2005 tot september 2009 een column bij het VARA-televisieprogramma De Leugen Regeert. Daarnaast heeft hij een eigen weblog. Van 10 oktober 2005 tot 23 december 2005 was hij medepresentator van het televisieprogramma De Wereld Draait Door. Van mei 2007 tot en met juni 2007 presenteerde hij voor de VARA het tv-programma Is dat eigenlijk wel zo?.

Van Jole werd geboren in Rotterdam als jongste van drie kinderen en woont in diezelfde stad.

Radio en televisie[bewerken]

Zijn radiocarrière begon Van Jole bij de VARA. Van 1995 tot 2010 was hij medewerker van TROS Radio Online. Radio Online werd in 2001 genomineerd voor de Marconi-award. Voor dat programma, waarvan hij naast presentator ook eindredacteur was, achterhaalde hij in 2004 via internet voortijdig de winnaar van de Libris Literatuurprijs. Later dat jaar versprak de zogeheten DDoS-hacker Eric de V. zich bij Van Jole tijdens een live radio-uitzending, wat tot een bekentenis leidde. De hacker werd in maart 2005 veroordeeld. Verder presenteerde Van Jole in de jaren negentig een interviewprogramma op de Rotterdamse zender StadsTV. Ook was hij presentator van het lunchprogramma de VIP-show bij Radio Rijnmond.

Sinds oktober 2005 was Van Jole, afwisselend met Matthijs van Nieuwkerk, presentator van het VARA-programma De Wereld Draait Door. Na drie maanden stopte hij daarmee. Rond september 2005 startte hij met een radioprogramma voor de omroep LLiNK, getiteld De Geitenwollensokkenshow. Daarnaast presenteerde hij van september 2006 tot 2008 op woensdagavond samen met Dieuwertje Blok op Radio 5 het politiek-culturele programma Desmet Live. Met Dieuwertje Blok verzorgt hij ook de Floorshow, een maandelijkse talkshow van de Rotterdamse Schouwburg. Sinds september 2008 leidt hij wekelijks gesprekken met een wisselend panel in het opinieprogramma Deining op Radio 1.

Krant en tijdschrift[bewerken]

Van Jole startte begin jaren tachtig als fotojournalist. Later stapte hij over op het schrijven van artikelen voor onder meer Het Vrije Volk, waarvoor hij in 1986 een serie verhalen over de taxioorlog maakte. Hij was medewerker van weekblad De Tijd en het weekblad Delta van de Technische Universiteit Delft, schreef eind jaren tachtig voor Personal Computer Magazine en sinds 1990 voor de Volkskrant, aanvankelijk als wetenschapsjournalist. Verder was hij medewerker van het eerste uur voor het blad Blvd en levert hij bijdragen aan uiteenlopende media. Zo was hij van 1994 tot 1996 hoofdredacteur van De Dagkrant van het Film Festival Rotterdam.

Internet en daarvoor[bewerken]

Van Jole was in de tweede helft van de jaren tachtig medeoprichter en systeembeheerder van De Zwarte STer, een bulletin board system (bbs) dat zich richtte op hackers en alternatieve cultuur. In 1995 begon hij voor Planet Internet de Daily Planet, een dagelijkse nieuwsbrief die door het internetpubliek in 1996 en 1997 werd verkozen tot populairste e-zine. De Daily Planet maakte furore met opzienbarende onthullingen. Zo bewees Van Jole dat de destijds veel besproken Amerikaanse website ourfirsttime.com frauduleus was. Veel opzien baarde ook de opsporing van een Leidse kinderpornoverspreider.
Daarnaast exploiteerde hij de FvJcam-list, een persoonlijke nieuwsbrief en startte hij in 2000 de 2525/nieuwsgids, een wekelijkse kroniek van de teloorgang van de dotcom-hype. In deze laatste publicatie toonde Van Jole onder meer op basis van statistieken aan dat het sterk in de publiciteit tredende bedrijf letsbuyit.com in werkelijkheid nauwelijks omzet draaide. Letsbuyit ging kort daarop failliet.

Joop[bewerken]

Sinds november 2009 is Van Jole hoofdredacteur van de nieuws- en opiniewebsite Joop. ('Jouw Online Opiniepagina') Deze site wordt onderhouden uit ledengeld van de VARA, hetgeen ze op kritiek kwam te staan.[1] Op 24 februari 2011 haalde Paul de Leeuw fel uit naar zijn VARA-collega: "Neem ontslag om uit te kijken naar een goede cartoonist". De Leeuw zei bedreigd te worden vanwege de anti-Wilders-cartoon op de website van Van Jole.

Theater[bewerken]

Begin jaren negentig was Van Jole een van de drie drijvende krachten achter de 'megamultimedia'-show ZieNN, een satirische persiflage op de media die twee seizoenen draaide in het theater van Nighttown te Rotterdam.

Francisco van Jole (2005)

Internetjournalistiek[bewerken]

Van Jole was een van de eerste journalisten in Nederland die vanaf 1993 structureel verslag deed van de ontwikkelingen op het gebied van internet. Door de gevestigde media wordt hij vaak afgeschilderd als dé internetdeskundige bij uitstek, hoewel de opvattingen van Van Jole niet door iedereen worden gedeeld. Vooral op de site geenstijl.nl wordt vaak gepoogd van Jole met zijn uitspraken voor gek te zetten.

BitMagic[bewerken]

Van Jole begon in juni 1998 met zijn voormalige baas bij Planet Internet, Michiel Frackers het internetbedrijf BitMagic. Een half jaar later stapte hij al weer op of werd hij ontslagen; daarover bestaat onduidelijkheid. Over zijn ervaringen schreef hij de nauwelijks verhullende sleutelroman Blink. BitMagic ging in 2001 failliet wegens gebrek aan adverteerders. Het bedrijf kreeg in de hoogtijdagen van de dot com-periode ruim 4 miljoen euro aan startkapitaal van onder andere Roel Pieper en Maurice de Hond, de toenmalige bestuurder van Newconomy. Michiel Frackers schreef later het boek Op zoek naar de heilige graal, waarin Van Jole nauwelijks voorkomt.

Truus de Wit[bewerken]

Truus de Wit is een alias op Usenet dat door velen wordt toegedicht aan Francisco van Jole, hoewel dit door beiden altijd wordt ontkend. Op het eerste lustrumfeest van XS4ALL op 22 april 1998 bekende Van Jole dat Truus hem in het begin van het Nederlandse Internet had geholpen en dat hij dankzij haar iets over Unix had geleerd. Van Jole heeft Truus ook geïnterviewd.

Weblogs[bewerken]

Sinds 2004 is Van Jole regelmatig het onderwerp van spot op provocerende weblogs zoals GeenStijl.nl, Retecool.com en VolkomenKut.com. Van Jole leverde kritiek op dergelijke weblogs omdat er vaak felle, op de persoon gerichte stukken op verschijnen waarvan de makers zelf anoniem blijven. Hij stelde in een op verzoek van Geenstijl gehouden debat in het tv-programma B&W dat de makers van dergelijk weblogs de aanstichters zijn van treitercampagnes. Op de betreffende weblogs werd van Jole hierna afgeschilderd als een arrogant, betweterig mannetje dat al snel met een berispend vingertje klaar staat. Het 'vingertje' verwijst naar een uitzending van het Vara-programma B&W uit 2004 waarin onder andere Van Jole debatteert met personen achter GeenStijl, Retecool en VolkomenKut. In het programma gebruikte Van Jole een wijzende vinger om weblogger Ambroos Wiegers van GeenStijl persoonlijk te berispen voor het publiceren en laten staan van persoonlijke gegevens van Stivoro-directeur Trudy Prins, die zich hierdoor bedreigd voelde.[2] Screencaps en screenshots van dit 'vingertje' werden door de weblogs vervolgens gebruikt om Van Jole's houding berispende houding richting provocerende weblogs aan de kaak te stellen.

Artikel voor Bright[bewerken]

Begin februari 2005 schreef Van Jole samen met Tonie van Ringelestijn een artikel waarin werd gesteld dat de onderwereld greep zou hebben op het internet. Het artikel was onder meer gebaseerd op een verklaring van een porno-ondernemer. Het tijdschrift Bright gebruikte het artikel bij de bladlancering. Vooral het SANS-Institute was kritisch over het artikel.

Bibliografie[bewerken]

  • 1994: 'De Internet Sensatie', een verslag van zijn "omzwervingen" door cyberspace.
  • 2001: 'Valse Horizon', essays over de maatschappelijke relevantie van internet.
  • 2001: 'Blink', over zijn ervaringen bij een internetbedrijf. Gebaseerd op de opkomst en ondergang van Bitmagic.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties