Frank Pakenham, 7e Graaf van Longford

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Francis Aungier Pakenham, 7e Graaf van Longford KG, PC (5 december 1905 - 3 augustus 2001), vooral bekend als "Lord Longford" en daarvoor als "Lord Pakenham", was een Brits politicus en strafrechthervormer.

Biografie[bewerken]

De Brits-Ierse aristocraat was de tweede zoon van de 5e Graaf van Longford. Hij was scholier in Eton, studeerde in Oxford aan New College waar hij drie doctoraalexamens in Filosofie, politieke wetenschappen en economie met lof aflegde. Hij werd een "Don" oftewel docent aan Christ Church. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij, na door ziekte uit het leger ontslagen te zijn, politiek actief in de Labour Party. In 1940 werd de ooit streng Unitarische Francis Aungier Pakenham katholiek. De Labour-regering verleende hem in 1945 een erfelijke titel als Baron Pakenham of "The Lord Pakenham". Hij was van 1945 tot 1961 politiek actief in het Britse Hogerhuis.

De excentrieke edelman keerde zich fel tegen prostitutie en pornografie. Hij was ook een verklaard tegenstander van het opheffen van de strafbaarheid van homoseksualiteit. Een enkele homoseksuele ervaring zou, zou stelde hij, een jongeman voor het leven homoseksueel maken[1]

Geen van deze campagnes had enig succes en een met veel publiciteit omgeven rondreis langs pornowinkels en seksclubs in heel West-Europa kreeg vooral negatieve commentaren.

Hij maakte politieke carrière, hij was achtereenvolgens Lord-in-Waiting oftewel whip, in het Nederlands lid van het parlement, verantwoordelijk voor de fractiediscipline, later Kanselier van het Hertogdom Lancaster oftewel Minister zonder Portefeuille, Staatssecretaris voor Verkeer en Minister van Burgerluchtvaart, First Lord of the Admiralty oftewel Minister van Marine, Staatssecretaris van Koloniën, Geheimzegelbewaarder of Lord Privy Seal, en van 1964 tot 1968 Leider van het Hogerhuis in de Regering van Harold Wilson.

Lord Longford werd omschreven als een vriendelijke maar excentrieke man met het kapsel van een krankzinnige geleerde uit een stripverhaal. Hij streed zijn leven lang voor hervorming van de Britse gevangenissen. Een opvallend project was zijn campagne om gratie voor de vrouwelijke serie-moordenaar Myra Hindley te verkrijgen.

In de jaren '80 richtte Lord Longford weer zijn pijlen op de homoseksuele bevolking in Engeland. Hij was een van de voorvechters van Clause 28 in de Britse gemeentewet, die voorschreef dat op scholen niets positiefs over homoseksualiteit mocht worden onderwezen[2].

In 1971 was zijn broer opgevolgd als Graaf van Longford in de Ierse adel, maar deze titel gaf geen recht op een zetel in het Britse Hogerhuis. In dat jaar nam Koningin Elizabeth II hem op in de Orde van de Kousenband. In 1999 verloren alle erfelijke edellieden, en dus ook Baron Pakenham, hun zetels bij de hervorming van het Hogerhuis. Lord Longfords, zoals iedereen hem nu noemde, werd nu verheven tot Baron Pakenham of Cowley, een "life peerage" waaraan hij het recht ontleende om ook verder in het Hogerhuis te zetelen.

Bibliografie[bewerken]

Lord Longford schreef een aantal boeken:

  • Peace By Ordeal: An Account from First-Hand Sources of the Negotiation and Signature of the Anglo-Irish Treaty of 1921, 1935
  • Éamon de Valera, een biografie, samen met Thomas P. O'Neill.

De familie was literair zeer actief. Zijn vrouw Elizabeth Longford was een beroemd schrijfster en zijn dochter Lady Antonia Fraser, een bekend auteur van biografieën huwde de dichter en Nobelprijswinnaar Harold Pinter.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. ...if someone seduced my daughter it would be damaging and horrifying but not fatal. She would recover, marry and have lots of children... On the other hand, if some elderly, or not so elderly, schoolmaster seduced one of my sons and taught him to be a homosexual, he would ruin him for life. That is the fundamental distinction.
  2. Stonewall website - Sexual Offences Amendment Bill (1999) - Parliamentary Briefing (page 11)