Frank Vandenbroucke (politicus)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Frank Vandenbroucke
Frank Vandenbroucke 1 mei Leuven.jpg
Volledige naam Frank Ignace Georgette
Vandenbroucke
Geboren Leuven, 21 oktober 1955
Regio Flag of Flanders.svg Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Partij SP / sp.a
Functies
 ? - ? Gemeenteraadslid
Scherpenheuvel-Zichem
1985 - 1996 Volksvertegenwoordiger
1989 - 1994 Partijvoorzitter SP
1994 - 1995 Vice-eersteminister
1994 - 1995 Minister van Buitenlandse Zaken
1995 - 1996 SP-fractieleider Kamer
1999 - 2003 Minister Sociale Zaken
1999 - 2004 Minister van Pensioenen
2003 - 2004 Minister van Werk
2004 - 2009 Vlaams Minister van Onderwijs
en Vorming
2009 - 2010 Vlaams parlementslid
2009 - heden Minister van Staat
2010 - 2011 Senator
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Frank Ignace Georgette (Frank) Vandenbroucke (Leuven, 21 oktober 1955) is een gewezen Vlaams sp.a-politicus. Sinds 2011 is hij hoogleraar aan de KU Leuven, de Universiteit Antwerpen en de Universiteit van Amsterdam.

Levensloop[bewerken]

Vandenbroucke heeft een katholieke achtergrond en groeide op als jongste kind in een vooraanstaande Leuvense artsenfamilie. Hij behaalde een licentiaatsdiploma in de Economische Wetenschappen (Katholieke Universiteit Leuven, 1978) (waar hij al in 1974 de eerste studentencursus marxistische economie hielp mee organiseren), en studeerde in Cambridge (Economie 1981-1982) en aan de Universiteit van Oxford (Faculty of Social Studies 1996-1999). Hij was onderzoeksassistent in het Centrum voor Economische Studiën van de Katholieke Universiteit Leuven (1978-1980) en na zijn studie in Cambridge staflid SEVI (SP-studiedienst) (1982-1985).

Frank Vandenbroucke is door Louis Tobback naar de toenmalige SP gehaald, waar hij al snel opklom in de partij. In 1985 werd hij volksvertegenwoordiger en werd herkozen in 1987, 1991 en 1995. Hierdoor was hij tot 1995 ook lid van de Vlaamse Raad. Hij werd vrij jong (34) partijvoorzitter. In maart 1994 nam hij ontslag uit de federale regering als minister van buitenlandse zaken naar aanleiding van het Agustaschandaal,[1] ging naar Oxford om 3 jaar te studeren en kwam bij de vorming van het paars-groene kabinet Verhofstadt terug als federaal minister van sociale zaken en pensioenen. In deze periode lanceerde hij, samen met premier Verhofstadt, het concept van de 'Derde Weg' en de 'Actieve Welvaartsstaat', een synthese van liberale en sociaaldemocratische ideeën en idealen, gelanceerd door de Labour-regering van Tony Blair. Na de vorming van het tweede kabinet Verhofstadt werd hij na een herschikking minister in de Vlaamse regering (bevoegdheden: Werk, Onderwijs en Vorming).

Frank Vandenbroucke in 2006 in Turnhout.

In het voorjaar van 2006 kreeg zijn onderwijsbeleid scherpe kritiek van studenten en personeel naar aanleiding van zijn voorstel voor een resultaatsgebonden financiering van het hoger onderwijs. Critici vrezen dat deze maatregel een afbouw van de democratisering van het hoger onderwijs betekent en bovendien nefast zal zijn voor de kwaliteit van het onderwijs in universiteiten en hogescholen.

Begin mei 2008 werd bekend dat Frank Vandenbroucke tijdens een sp.a-partijbureau had gedreigd met ontslag als vicepremier en minister in de Vlaamse regering. Hij was het er niet mee eens dat zijn partij niet wilde wegen op de onderhandelingen voor een nieuwe staatshervorming omdat de Vlaamse socialisten geen deel meer uitmaakten van de federale meerderheid. ‘Hier gaat het om het veiligstellen van ons sociaal model, het versterken van de sociale zekerheid en van alle overheden in dit land’, zo liet hij verstaan.

Na de Vlaamse verkiezingen 2009 werd Frank Vandenbroucke, die een enorme hoeveelheid voorkeurstemmen had behaald in Vlaams-Brabant en de wens had geuit om zijn mandaat voort te zetten, toch niet meer als minister voorgedragen door de voorzitter van de sp.a, Caroline Gennez. Om die reden lag de voorzitter wat onder vuur. Hij werd als Minister van Onderwijs opgevolgd door de Brusselse sp.a-politicus Pascal Smet en als Minister van Werk door N-VA'er Philippe Muyters.

In 2009 zetelde hij in het Vlaams Parlement en vond hij de tijd om les te geven aan de Universiteit Antwerpen (het vak 'sociaal-economische analyse' in de opleiding sociaal-economische wetenschappen) en de Katholieke Universiteit Leuven.

In november 2009 werd hij tot minister van Staat benoemd.

Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 slaagde Frank Vandenbroucke erin om als lijstduwer met een aanzienlijk aantal voorkeursstemmen verkozen te worden voor de Senaat. Na de verkiezingen ging hij er ook zetelen.

Op 1 oktober 2011 nam Vandenbroucke ontslag als senator. Hij legde eveneens zijn ambt als gemeenteraadslid in Scherpenheuvel-Zichem neer. Hij wilde zo meer tijd kunnen vrijmaken voor zijn wetenschappelijk onderzoek rond sociale en werkgelegenheidspolitiek.[2] Eind 2011 werd Vandenbroucke aangesteld als hoogleraar aan de Katholieke Universiteit Leuven. Zijn onderzoek richt zich er op sociale ontwikkelingen in de lidstaten van de Europese Unie. Aan de Universiteit Antwerpen zal hij in 2012 als eerste de Leerstoel Herman Deleeck aan het Centrum voor Sociaal Beleid bezetten.[3][4] Sinds 1 mei 2011 is hij bijzonder hoogleraar op de Joop den Uyl-leerstoel aan de Faculteit der Maatschappij- en Gedragswetenschappen van de Universiteit van Amsterdam (UvA), waarvoor hij op 7 juni 2012 zijn oratie uitsprak.[5][6]

Eretekens[bewerken]

  • Vlag van België België: Grootofficier Leopoldsorde, KB 6 juni 2009

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Karel Van Miert
Partijvoorzitter van de SP
1989-1994
Opvolger:
Louis Tobback
Voorganger:
Willy Claes
Vice-eersteminister
1994-1995
Opvolger:
Erik Derycke
Voorganger:
Willy Claes
Minister van Buitenlandse Zaken
1994-1995
Opvolger:
Eric Derycke
Voorganger:
Magda De Galan
Minister Sociale Zaken
1999-2003
Opvolger:
Rudy Demotte
Voorganger:
Jan Peeters
Minister van Pensioenen
1999-2004
Opvolger:
Bruno Tobback
Voorganger:
Laurette Onkelinx
Minister van Werk
2003-2004
Opvolger:
Freya Van den Bossche
Voorganger:
Marleen Vanderpoorten
Vlaams Minister van Onderwijs en Vorming
2004-2009
Opvolger:
Pascal Smet
Bronnen, noten en/of referenties