Franky Van der Elst

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Franky Van der Elst
Franky Van der Elst Lommel United.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Franky Van der Elst
Bijnaam "De Stofzuiger"
"The Fox"
Geboortedatum 30 april 1961
Geboorteplaats Ninove, België
Clubinformatie
Huidige club KSV Roeselare
Functie Hoofdtrainer
Jeugd
1974-1976
1976-1979
Blauw-Wit Lombeek
RWDM
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1979-1984
1984-1999
RWDM
Club Brugge
103 (5)
462 (14)
Interlands
1984-1998 Vlag van België België 86 (1)
Getrainde clubs
1999-2003
2003-2004
2005-2007
2008
2009-2010
2010-2011
2011-2012
2014-
Germinal Beerschot
KSC Lokeren
Club Brugge (assistent-coach)
FC Brussels
KVSK United
Lommel United
Sint-Truidense VV
KSV Roeselare
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Franky Van der Elst (Ninove, 30 april 1961) is een gewezen Belgische voetballer. Van 1984 tot 1999 maakte hij furore bij Club Brugge. Hij was ook lange tijd een vaste waarde voor de nationale ploeg. Zo was hij aanwezig op maar liefst vier WK's (1986, 1990, 1994 en 1998). Hij is bovendien een van de 3 Belgische spelers die in de FIFA 100 staan, waarin de beste voetballers aller tijden werden opgenomen.

Vanaf het seizoen 2014-2015 is Van der Elst hoofdtrainer bij KSV Roeselare.

Voetballer[bewerken]

RWDM[bewerken]

Franky Van der Elst speelde bij de jeugd van RWDM toen hij in 1979 debuteerde in het A-elftal. In de laatste wedstrijd van het seizoen 1978/79 mocht hij invallen voor clubicoon Johan Boskamp. Een seizoen later werd Jean-Pierre Borremans trainer en kreeg de 19-jarige Van der Elst geen enkele speelkans. Pas een jaar later, toen Boskamp het roer van Borremans overnam, kreeg hij opnieuw speelgelegenheden.

Vanaf het seizoen 1981/82 werd Van der Elst een vaste waarde bij RWDM. Hij werd de motor op het middenveld en voetbalde zich steeds vaker in de belangstelling van de nationale ploeg. In 1984 werd hij voor de eerste keer opgeroepen door bondscoach Guy Thys. Dat jaar ruilde hij ook RWDM in voor Club Brugge.

Club Brugge[bewerken]

Bij Club Brugge was hij in de zomer van 1984 één van de belangrijkste nieuwkomers samen met Leo Van der Elst en Tew Mamadou. Op het middenveld kreeg hij in die dagen veel steun van o.a. Leo Van der Elst en Jan Ceulemans. Hij werd met Club in zijn eerste seizoen vicekampioen.

Een jaar later zorgde onder meer de komst van aanvaller Jean-Pierre Papin voor een nieuwe kracht. Club Brugge veroverde de Beker van België en verloor na testwedstrijden nipt de landstitel. Van der Elst werd uiteindelijk pas in 1988 voor de eerste keer kampioen. Dat jaar had hij met Club Brugge ook de halve finale van de UEFA Cup bereikt. In dat toernooi had Brugge dat seizoen onder meer Borussia Dortmund uitgeschakeld. Club zette toen in eigen huis een 3-0 nederlaag recht door na verlengingen met 5-0 te winnen. Franky Van der Elst scoorde het eerste doelpunt uit de verlengingen en stelde zo mee de zege veilig.

Begin jaren 90 vertrokken enkele belangrijke sterkhouders. Marc Degryse vertrok naar RSC Anderlecht en Jan Ceulemans zette wegens een blessure een punt achter zijn loopbaan. Vanaf dan werd Van der Elst het boegbeeld van Club Brugge en aanvoerder van het elftal. Hij werd er in 1990 voor beloond met zijn eerste Gouden Schoen. Een zware klus die hij tot een goed einde bracht want Club groeide midden jaren 90 uit tot één van de sterkste clubs van het land. Het seizoen 1995/96 sloot Club Brugge af als kampioen en Van der Elst was één van de uitblinkers geweest. Het leverde hem enkele maanden later zijn tweede Gouden Schoen op. Een jaar eerder was hij tweede geworden bij het referendum van de Gouden Schoen.

In 1997 werd hij opnieuw nipt tweede bij de uitreiking van de bekendste Belgische voetbaltrofee, hij had toen op gelijke hoogte van Jan Ceulemans en Wilfried Van Moer kunnen komen. Van der Elst, die bekendstond als de stofzuiger op het middenveld, voetbalde uiteindelijk nog tot 1999 in dienst van blauw-zwart. Hij nam als speler afscheid van het voetbal en ging aan de slag als trainer.

Nationale ploeg[bewerken]

Op 19 december 1984 voetbalde Franky Van der Elst voor de eerste keer in dienst van de Rode Duivels. Het ging om de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Griekenland. Bondscoach Guy Thys nam hem nadien mee naar het WK 1986 in Mexico. Hij kwam enkel in de groepsfase in actie. België werd uiteindelijk vierde, het beste WK-resultaat ooit van de Rode Duivels.

België plaatste zich niet voor EURO '88, maar mocht twee jaar later wel naar het Wereldkampioenschap '90 in Italië. Van der Elst speelde elke wedstrijd en haalde met België de tweede ronde. Daarin zorgde de Engelsman David Platt in de verlengingen voor de uitschakeling.

Paul Van Himst werd de nieuwe bondscoach maar kon zich net als zijn voorganger niet plaatsen voor het EK. Het WK van 1994 in de Verenigde Staten haalde Van Himst wel. Opnieuw mocht Van der Elst mee en speelde hij elke wedstrijd. De Rode Duivels sneuvelden in de tweede ronde na een omstreden duel tegen Duitsland. Voordien had België wel met 1-0 gewonnen van Oranje. Enkele maanden na het WK zette Van der Elst tijdelijk een punt achter zijn internationale carrière.

In 1998 begon Van der Elst aan zijn laatste internationaal toernooi. Onder leiding van bondscoach Georges Leekens, die hij nog als trainer had gekend bij Club Brugge, trok Van der Elst naar het WK 1998 in Frankrijk. Leekens was de man die Van der Elst terug naar de nationale ploeg had gehaald. Opnieuw stond hij elke partij op het veld, maar de Rode Duivels werden derde in Groep E en waren uitgeschakeld. Het was het laatste WK van Franky Van der Elst, die in totaal 86 keer voor de nationale ploeg speelde.

Op 25 maart 1998 scoorde hij zijn eerste en enige doelpunt voor België. Het ging om het eerste doelpunt in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Noorwegen. De wedstrijd eindigde uiteindelijk op 2-2.

Trainer[bewerken]

Na zijn spelersloopbaan werd hij gedurende vier seizoenen coach van Germinal Beerschot, een club die dat jaar was voortgekomen uit de samensmelting van Germinal Ekeren en Beerschot VAV. Met Germinal Beerschot nestelde Van der Elst zich in de middenmoot, maar na een vierde en teleurstellend seizoen mocht hij opstappen.

Hij volgde nadien Paul Put op bij KSC Lokeren. Maar een jaar later werd hij zelf aan de deur gezet. Van der Elst zat toen een tijd zonder club.

Bij Club Brugge was ondertussen succescoach Trond Sollied vertrokken. De Brugse aanhang hoopte op Jan Ceulemans als nieuwe trainer en zo geschiedde. Manager Marc Degryse nam Ceulemans aan en haalde ook Franky Van der Elst, als assistent-coach, aan boord. René Verheyen bleef na het vertrek van Sollied de tweede assistent. Van der Elst, Degryse, Ceulemans en Verheyen voetbalden tijdens de jaren 80 samen voor Club Brugge. De vier gewezen ploegmaats leken een succesformule, maar dat pakte anders uit. De resultaten vielen tegen en Degryse zette Ceulemans en Verheyen aan de deur. Van der Elst bleef als hulptrainer en toonde zich erg geëmotioneerd door het ontslag van Ceulemans. Degryse stapte nadien zelf op en in 2007 ging ook Van der Elst weg bij Club.

Daarna nam Van der Elst FC Brussels onder zijn hoede. FC Brussels was de nieuwe naam van RWDM, de club waar Van der Elst als speler zijn debuut had gemaakt. Maar door de teleurstellende resultaten werd het contract van Van der Elst op het einde van het seizoen niet verlengd. De grootste verwezenlijking van Van der Elst bij Brussels was de ontdekking van Cheikhou Kouyaté. De Senegalees werd door Van der Elst in het team geplaatst en versierde zo een transfer naar RSC Anderlecht.

Vanaf januari 2009 was Franky Van der Elst trainer van tweedeklasser KVSK United (de club veranderde haar naam in 2010 na een fusie met KFC Racing Mol-Wezel in Lommel United). Met die club werd hij in 2011 vicekampioen in Tweede Klasse en greep hij net naast de promotie. Ook via de eindronde kon Lommel niet promoveren.

Op 2 september 2011 volgde Van der Elst de pas ontslagen Guido Brepoels op bij eersteklasser Sint-Truidense VV. Op 14 juni 2012 werd hij ontslagen door het nieuwe bestuur.

Vanaf het seizoen 2014-2015 ging Van der Elst aan de slag als hoofdtrainer bij tweedeklasser KSV Roeselare.

Erelijst[bewerken]

Club Brugge[bewerken]

Kampioen (5)
1988, 1990, 1992, 1996, 1998
Beker van België (4)
1986, 1991, 1995, 1996
Belgische Supercup (7)
1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1994, 1996

Speler[bewerken]

Gouden Schoen
Winnaar (2): 1990, 1996
Tweede (2): 1994, 1997

Trivia[bewerken]

Statistieken[bewerken]

seizoen club land competitie wed. goals
1978/79 RWDM Vlag van België België Jupiler League 1 0
1979/80 RWDM Vlag van België België Jupiler League 0 0
1980/81 RWDM Vlag van België België Jupiler League 6 0
1981/82 RWDM Vlag van België België Jupiler League 33 1
1982/83 RWDM Vlag van België België Jupiler League 32 2
1983/84 RWDM Vlag van België België Jupiler League 31 2
1984/85 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 33 1
1985/86 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 32 2
1986/87 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 34 0
1987/88 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 31 0
1988/89 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 34 1
1989/90 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 33 1
1990/91 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 34 3
1991/92 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 29 3
1992/93 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 32 1
1993/94 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 20 0
1994/95 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 29 0
1995/96 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 30 1
1996/97 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 29 2
1997/98 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 32 0
1998/99 Club Brugge Vlag van België België Jupiler League 30 1
Totaal 565 21

Trainerscarrière[bewerken]

Voorganger:
Michel Preud'homme
Gouden Schoen
1990
Opvolger:
Marc Degryse
Voorganger:
Paul Okon
Gouden Schoen
1996
Opvolger:
Pär Zetterberg