Frans-Polynesië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Polynésie française
Porinetia Farani
Vlag van Frans-Polynesië Wapen van Frans-Polynesië
(Details) (Details)
Frans-Polynesië
Basisgegevens
Officiële landstaal Frans, Tahitiaans
Hoofdstad Papeete
Regeringsvorm Overzees land van Frankrijk
Staatshoofd President François Hollande
Regeringsleider President Oscar Temaru
Religie Protestantisme 54%, rooms-katholicisme 30%
Oppervlakte 4.000 km² [1] (12% water)
Inwoners 259.596 (2007)[2]
277.293 (2013)[3] (69,3/km² (2013))
Overige
Motto "Tahiti Nui Mare'are'a"
Volkslied La Marseillaise
Munteenheid CFP-frank (XPF)
UTC -10, -9:30, -9
Nationale feestdag 14 juli
Web | Code | Tel. .pf | PYF | 689
Topografie
Frans-Polynesië
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken

Frans-Polynesië is een Frans overzees land (Frans: Polynésie française) in de zuidelijke Stille Oceaan. Het maakt deel uit van Polynesië en bestaat uit zes eilandgroepen: de Australeilanden (of Tubuaï-eilanden), de Bass-eilanden (vaak als onderdeel gezien van de Australeilanden), de Gambiereilanden (vaak als onderdeel gezien van de Tuamotueilanden, zie verder), de Genootschapseilanden, met Tahiti als bekendste eiland, de Tuamotueilanden en de Markiezeneilanden. Frans-Polynesië bestaat uit 128 eilanden. De hoofdstad is Papeete, gelegen op Tahiti. De eilanden hebben een totale landoppervlakte van 4.000 km² verspreid over 2.500.000 km² oceaan. Het bevolkingsaantal bedraagt 277.293 (2013). De munteenheid is de CFP-frank (circa 0,8 eurocent).

Status[bewerken]

Van 1946 tot 2003 was Frans-Polynesië een overzees territorium (territoire d'outre-mer, TOM). In 2003 en 2004 was het korte tijd een overzees collectief. Sinds 2004 is het een overzees "land", wat het een relatief grote zeggenschap geeft, hoewel het deel blijft uitmaken van Frankrijk.

Geschiedenis[bewerken]

De eilanden die deel uitmaken van Frans-Polynesië werden niet officieel verenigd tot de oprichting van het Franse protectoraat in 1889. De eilanden van dit protectoraat die al het langst bewoond worden, zijn de Marquesaseilanden (sinds 300) en de Genootschapseilanden (sinds 800). Zij werden en worden uiteraard bewoond door de Polynesiërs.

Vanaf 1521 was er contact met Europa, toen de Portugese ontdekkingsreiziger Ferdinand Magellaan het eiland Puka Puka ontdekte in de Tuamotueilanden. De Nederlander Jacob Roggeveen ontdekte het eiland Bora Bora van de Genootschapseilanden in 1722, en de Britse ontdekkingsreiziger Samuel Wallis bezocht Tahiti in 1767. In 1768 werd Tahiti een tweede keer bezocht door de Franse ontdekkingsreiziger Louis Antoine de Bougainville, en in 1769 nog een derde keer door de Britse ontdekkingsreiziger James Cook. In 1774 kwamen Spaanse missionarissen naar Tahiti en zij verbleven er een jaar. Bedoeling hiervan was om het christendom te introduceren. Vanaf 1797 vestigden er zich voor het eerst definitief Europeanen. Dit waren protestanten van de London Missionary Society.

In 1803 werd koning Pomare II van Tahiti gedwongen om te vluchten naar Moorea. Hij en zijn onderdanen werden bekeerd tot het protestantisme in 1812. In 1834 arriveerden er Franse katholieke missionarissen op Tahiti. In 1836 werden zij er echter buiten gegooid. Dit leidde Frankrijk ertoe om een kanonneerboot te sturen naar Tahiti in 1838. Uiteindelijk werden Tahiti en Tahuata een Frans protectoraat, zodat katholieke zendelingen ongestoord konden afreizen. In 1843 werd de Tahitiaanse hoofdstad Papeete opgericht. Vanaf 1880 was Tahiti niet langer een protectoraat, maar een Franse kolonie.

Rond 1880 claimde Frankrijk de Tuamotueilanden die daarvoor toebehoorden aan de dynastie van Pomare. Alle Marquesaseilanden werden beschouwd als Franse eilanden. In 1885 benoemde Frankrijk een gouverneur en stichtte ze een algemene raad voor deze kolonie. In 1889 werden de eilanden Rimatara en Ruturu geannexeerd door Frankrijk. De eerste officiële naam voor deze Franse kolonie was Etablissements de l’Oceanie.

In 1940 erkende de administratie van Frans-Polynesië de Vrije Franse Troepen en vele Polynesiërs dienden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens deze oorlog werd Frans-Polynesië bedreigd door de Japanners. Zij waren echter niet in staat om werkelijk een invasie te organiseren op de eilanden.

Vanaf 1946 waren de Polynesiërs officieel Franse staatsburgers. De status van Frans-Polynesië werd veranderd van kolonie in overzees territorium. Toen in 1962 de Franse kolonie en nucleaire proeftuin Algerije onafhankelijk werd, werden de atol Mururoa en de Tuamotueilanden geselecteerd als nieuwe testsite.

In september 1995 wilde Frankrijk opnieuw kernproeven uitvoeren in Frans-Polynesië. Hierop volgde wereldwijd fel protest. In 1996 trad Frankrijk dan uiteindelijk toe tot het Comprehensive Test Ban Treaty, en beloofden ze dus om niet langer kernwapens te testen.

Geografie[bewerken]

De eilanden van Frans-Polynesië hebben een totale landoppervlakte van 4.167 km², verspreid over 2.500.000 km² oceaan.

Er zijn ongeveer 130 eilanden in Frans-Polynesië, en het hoogste punt is Mont Orohena op Tahiti.

Frans-Polynesië in opgedeeld in zeven eilandgroepen. Het grootste en meest bevolkte eiland is Tahiti.

De zeven eilandgroepen zijn:

Naast Tahiti, zijn er nog enkele andere belangrijke atollen en eilanden in Frans-Polynesië zoals: Ahē, Pora Pora, Hiva 'Oa, Huahine, Mai'ao, Maupiti, Meheti'a, Mo'orea, Nuku Hiva, Ra'iātea, Taha'a, Te Ti'aroa, Tupua'i en Tūpai.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties