Frans de Munck

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Frans de Munck
Frans de Munck 1967.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Frans de Munck
Bijnaam De Zwarte Panter
Geboortedatum 20 augustus 1922
Geboorteplaats Goes, Nederland
Overlijdensdatum 24 december 2010
Overlijdensplaats Arnhem, Nederland
Clubinformatie
Positie doelverdediger
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
tot 1944
1944-1950
1950-1954
1954-1957
1957-1961
1961-1964
1964-1965
1965-1967
VV GOES
Sittardse Boys
1. FC Köln
Fortuna '54
DOS
BV Veendam
SC Cambuur
Vitesse
Interlands
1949-1960 Vlag van Nederland Nederland 31 (0)
Getrainde clubs
1966-1969
1969-1971
1971-1972
1972-1974
Vitesse
Club Brugge
Lierse SK
Vitesse
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Frans de Munck (Goes, 20 augustus 1922Arnhem, 24 december 2010) was een Nederlands voetballer en voetbaltrainer. De bijnaam van de doelverdediger luidde De Zwarte Panter, vanwege zijn zwarte haren, dito keeperskleding en katachtige reflexen. Hij kwam 31 maal uit voor het Nederlands elftal en werd in 1958 landskampioen met DOS.

Loopbaan[bewerken]

De Munck kwam oorspronkelijk uit voor VV GOES en het Zeeuwse elftal. Naast voetbal deed hij in deze periode aan korfbal, handbal en atletiek. Hij werd Zeeuws kampioen speerwerpen met een worp van 51 meter. Als doelverdediger maakte naam tijdens promotiewedstrijden in 1944, waarin Goes onder andere uitkwam tegen Sittardse Boys en Limburgia. Kort daarop liet hij zich overschrijven naar Sittardse Boys. Volgens De Munck kon hij zijn voetbaltalent in het destijds geïsoleerde Zeeland onvoldoende ontwikkelen. Daarbij wist een geldschieter van de Limburgse club te voorkomen dat hij in Duitsland te werk zou worden gesteld. In Sittard kreeg hij een baan bij de politie. Later werkte hij bij een verzekeringsmaatschappij.

Tijdens zijn periode voor de Sittardse Boys werd De Munck geselecteerd voor het bondselftal en later voor het Nederlands elftal, waar hij aanvankelijk reserve was achter Piet Kraak. In april 1949 maakte hij bij afwezigheid van Kraak zijn debuut in Oranje in een interland tegen Frankrijk. Kort daarna speelde hij zijn tweede interland tegen Denemarken. Dit was tevens voorlopig de laatste landenwedstrijd die hij speelde, pas in 1955 werd hij opnieuw opgeroepen.

De Munck had in 1947 na afloop van een vriendschappelijk toernooi in Barcelona een aanbieding van FC Barcelona gekregen. Deze ketste af omdat hij in de picture van het Nederlands elftal wilde blijven. Vanaf 1948 deed hij pogingen om zich te laten overschrijven naar Ajax. In juni 1949 kwam het tot een breuk met Sittardse Boys en verhuisde hij naar Amsterdam. De KNVB wees het verzoek tot overschrijving echter af en bepaalde dat De Munck tot in 1950 voor geen andere club dan de Sittardse Boys mocht uitkomen. Hij kwam dat seizoen niet uit voor een club. In mei 1950, enkele maanden voordat hij aan de slag zou gaan bij Ajax, plaatste de KNVB De Munck wegens "overtredingen der amateurbepalingen" in de beroepsklasse. De doelverdediger mocht hierdoor niet meer uitkomen in het Nederlands voetbal.

Via een journalist kwam De Munck in contact met 1. FC Köln. Voor een (zwart) inkomen van 1500 Mark per maand en 30.000 Mark tekengeld verkaste hij per direct naar Duitsland. Bij Köln, dat getraind werd door Hennes Weisweiler, hield De Munck de latere Duitse international Fritz Herkenrath uit de basis. In Duitsland werd hij zo populair dat hij in 1954 zelfs een rol kreeg in de speelfilm "Das ideale Brautpaar".

Door de Watersnoodwedstrijd, een interland tussen in het buitenland spelende Nederlandse voetbalprofs en het Franse elftal waarvan de opbrengst naar slachtoffers van de watersnood van 1953 ging, kwam De Munck weer in de aandacht van Nederland. De start van de 'wilde' profcompetitie van de NBVB bracht hem terug in het Nederlandse voetbal. Hij tekende in 1954 een contract bij Fortuna '54 van voorzitter Gied Joosten.

De Munck speelde later nog bij DOS, BV Veendam, SC Cambuur en Vitesse. Met DOS werd hij in 1958 kampioen van Nederland. Op 28 mei 1967 nam De Munck op 44-jarige leeftijd afscheid tijdens een vriendschappelijke match tussen Vitesse en FC Köln. De Munck was op dat moment al sinds september 1966 hoofdtrainer van Vitesse, nadat zijn voorganger Joseph Gruber ontslagen was. Hoewel hij in seizoen 1966/67 ook nog als speler onder contract stond, speelde hij zijn laatste officiële wedstrijd in augustus 1966.

Na Vitesse trainde De Munck de Belgische clubs Club Brugge en Lierse SK. Met Club Brugge won hij in 1970 de Beker van België. Van 1972 tot en met 1974 was hij opnieuw trainer van Vitesse. Hierna trainde hij verschillende amateurverenigingen.

De Munck overleed in december 2010 op 88-jarige leeftijd in zijn woonplaats Arnhem. Hij is aldaar gecremeerd in het crematorium Moscowa.[1]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Frans de Munck in Arnhem gecremeerd, Omroep Gelderland, 30 december 2010